LOGINSee you sa next chapter...
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
ChandlerHindi ko akalain na kahit nasa gitna kami ng ingay, tawanan, at walang katapusang kulitan ng buong team, makakahanap pa rin kami ni Mitch ng sarili naming mundo. Isang espasyo na kahit maraming tao sa paligid, parang kami lang ang nagkakaintindihan. At mas delikado iyon kaysa sa inaakala ko
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
ChandlerHindi ko inaasahan na ganon kaganda ang kalalabasan ng scrims nila laban sa Fullpower.Sa totoo lang, ang ibinigay kong kondisyon ay simple lang—kahit umabot man lang sila ng 50% na win rate, sapat na iyon para masabi kong kaya nilang makipagsabayan sa mas malalakas na team. Pero ang nakuha
Isang saglit lang ’yon, isang simpleng pag-angat ng labi ko—pero ramdam ko agad ang epekto nito sa akin. Parang biglang gumaan ang pakiramdam ko kahit katatapos lang ng intense na laban.Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na nakatayo doon, kung napanood ba niya ang buong clash o kung dumating
Chancy“Ano, okay ka lang ba?” tanong ni Kuya Chanden habang nakatayo na kami at hawak ang kamay ng aking hipag. Kakadating lang niya, at kung gaano siya kaalerto sa lahat ng bagay, ganoon din kabait at matiisin si Ate Noelle sa paghihintay sa kanya.Halata pa ang pagod sa kanyang mukha. Siguro ay h
Gianna“Na-finalize na ba ang sa arena?”Nag-angat ako ng tingin mula sa pagkakayuko sa plano. Halos mapatigil ako sa paghinga nang ma-realize kong si Sir Patrick na pala ang nasa tabi ko. Ni hindi ko namalayan na nakalapit na pala siya, ganun yata talaga kapag abot-langit na ang focus.“Yes po,” na
GiannaHindi ako makapaniwala sa sinabi ni Mama.Parang sumabog ang dibdib ko sa galit. Nanginginig ang mga kamay ko habang nakatingin sa blueprint na nasa ibabaw ng mesa ko, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa matinding inis.Nasa office ako, tinignan ko lang saglit ang blueprint ng farm bago ko s
ChancyGabi na pero titig na titig pa rin ako sa screen ng cellphone ko, parang baliw na umaasang bigla itong magri-ring. Pang-ilan na ba ‘to ngayong linggo? Dalawang linggo na simula nang huli kaming magkita ni Gianna. Dalawang linggo ng katahimikan. Ni isang text o tawag, wala.Hindi ko siya girlf







