LOGINChandlerHindi ko agad inalis ang labi ko sa kanya. Hindi iyon yung tipo ng halik na minamadali o pabigla-bigla—kundi yung dahan-dahan, yung parang sinusulit mo bawat segundo dahil alam mong hindi palaging may ganitong pagkakataon.Ramdam ko kung paano siya bahagyang nanigas sa una, pero ilang sanda
Chandler“Shouldn’t I be?” mahina kong sagot habang nakatitig pa rin sa kanya.Ilang segundo siyang natahimik, tapos bigla siyang napangiti. Yung tipong hindi niya naitago, yung may halong kilig at hiya.“Ang seryoso mo naman,” sagot niya, sabay iwas ng tingin.“Serious ako,” tugon ko agad, hindi ko
ChandlerHindi ko agad binitawan si Mitch matapos ko siyang yakapin. Para bang may kung anong kumakapit sa akin na ayaw siyang pakawalan, na parang kapag binitiwan ko siya, babalik ulit kami sa ilang araw na puro chat lang, puro kulang, puro bitin.Ramdam ko kung paano siya sumandal sa akin, kung pa
ChandlerBoyfriend pa lang naman?Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang sinabi ng captain ng Fullpower habang papalapit ako sa lounge area kanina. Kahit tapos na ang usapan at nagkanya-kanya na ng kwentuhan, hindi pa rin mawala sa isip ko yung kindat niya kay Mitch at yung paraan ng pagtingin
“Loko-loko!” sagot ni Ryan, sabay akbay sa batok niya at bahagyang inalog.Nagtawanan ang lahat, at akala ko doon na matatapos ang asaran, pero biglang may malamig na boses na sumingit mula sa likod namin.“What’s going on here?”Halos sabay-sabay kaming napalingon sa pinanggalingan ng tinig.Napati
MitchLahat kami ay nasa lounge ng gaming room sa 6th floor. Naka-set up na ang malaking TV sa harap, may nakahandang tubig at snacks sa gilid, at kumpleto na rin ang buong team. Naghihintay na lang kami sa pagdating ng Fullpower mula Singapore, at kagaya ng sinabi ni Sir Sol kanina, dito nga raw si
ArnieNa-touched ako sa concern sa akin ni Chancy. Kahit papaano ay nabawasan ang lungkot ko dahil sa pagtawag niya sa akin ng nagdaang gabi. Nawala na rin ng tuluyan ang pagtatampo ko na hindi ko akalain na mararamdaman ko pala.Gusto niya akong sunduin pero tumanggi na ako. Mas gusto kong manatili
LanderLumakas ang loob ko matapos sabihin iyon ni Tito Maximus. Alam ko naman din kasi na hindi sila tumitigil para lang matapos na rin ang lahat ng ito. Maswerte na lang din ako na we have all the resources we need at ang isang bagay pa ay ang pakikipagtulungan ni Melody sa amin.Sinabihan ako ni
Nina“Bakit ko kailangang lumabas dito?”“Ma'am,” sabi ni Sancho.“Siya ang amo mo?” tanong ni Carmelite ngunit hindi siya pinansin ni Sancho at binigyan ng pwesto sa tabi ko si Mommy. “Bawal ba kaming kumain dito?” tanong ulit ni Mommy na ngayon ay nakatingin na sa security guard.“Eh Ma'am, nakak
Nina“Anong iniisip mo?” tanong ni Chase. Umaga at kanina pa ako gising ngunit hindi ako bumabangon dahil tinitignan ko siyang mabuti. Simula ng tuluyang may mangyari sa amin isang linggo ng mahigit ang nakaraan ay hindi na maalis sa isipan ko ang isang katanungan.“Chase, ang kamay mo.”“Bakit?”“G







