MasukAng sweet naman nila...
“Kamusta ka?”Bahagyang kumunot ang noo ko sa tanong niya.Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kakaibang bigat sa simpleng paraan ng pagkakasabi niya no’n. Hindi siya tunog casual. Parang may gusto talaga siyang i-confirm.“Okay naman po,” alanganin kong sagot habang nilalaro ang dulo ng kumot
MitchIlang araw na rin ang lumipas matapos ang nangyari sa club ni MC at ang akala ko noong una ay tuluyan nang natapos ang lahat.Unti-unti ko nang kinukumbinsi ang sarili ko na okay na ako.Na wala nang dapat isipin.Hindi na rin naman nakita ang mga taong nanggulo sa akin no’ng gabing iyon at mu
ChandlerDahil nakainom ako, hindi pumayag si Mitch na ako ang mag-drive pauwi.Kahit tahimik siya simula nang lumabas kami ng club at halatang drained pa rin sa nangyari, nanatiling matigas ang ulo niya pagdating sa bagay na iyon. Kaya kahit na buksan ko na ang sasakyan ay hindi parin siya sumakay.
Hindi siya sanay lalo na at ang bahay nila sa Pateros ay literal na katapat lang ng police station.Kaya sigurado akong natatakot siya ngayon.Mabilis akong lumapit sa kanya at agad kong hinawakan ang magkabilang braso niya nang marahan.“Love,” mahina kong tawag habang hinaharap siya sa akin.Bahag
ChandlerHindi ko na maalala kung sino ang unang sumugod.Ang malinaw na lang sa isip ko ay ang mabilis na pagkulo ng dugo ko nang makita kong may gumalaw papunta sa direksyon ko. Kasunod no’n ay ang matinding pagtilapon ng kamao ko diretso sa mukha ng lalaking nasa harapan ko.Umalingawngaw ang mal
“Hindi namin siya pinagkaisahan—”“Bullshit.”Putol ko agad sa lalaking nagsalita.Kitang-kita ko kung paano sila nagkatinginan.At halatang umaasang hindi ako gagawa ng eksena.Wrong move.“Do you even know who you’re talking to?” malamig kong tanong.“Love…” mahinang tawag ni Mitch habang bahagyan
Chanton“I know this is hard for you too,” sabi pa ni Sen. Deguia. Halata sa boses niya ang bigat, parang bawat salita ay may kasamang pagsisisi. Si Honey ay nakatingin lang sa kanya, pero bakas sa mga mata niya ang pagkalito na parang wala siya sa sarili, parang pilit niyang inuunawa ang isang kato
ChantonNaglakad kami patungo sa isang van na nasa parking area lang din. Pero sa unang tingin pa lang, alam mo nang hindi ito ordinaryong sasakyan. Malaki ito kumpara sa pangkaraniwan. Mas mahaba, mas mataas, at halatang customized. Matte ang kulay, walang masyadong marka, parang sinadyang magmukha
MitchNasa ArmyGamers team lounge area na kami at naghihintay ng pagsisimula ng friendly game. Malamig ang aircon pero parang hindi sapat para pababain ang init ng kaba sa dibdib ko. May malaking LED screen sa harap na nagpapakita ng countdown timer ng event, habang sa labas ng pinto ay maririnig an
Pero sa loob ng kwartong iyon, sandali kaming naging simpleng grupo lang ng mga taong nanalo.Hindi dahil babae ako.Hindi dahil bago ako.Kundi dahil naglaro ako.At napatunayan ko.Habang nakasandal ako sa couch, napaisip ako.Kanina, natatakot akong makita sa social media.Ngayon?Kung makita man







