LOGINAng sweet naman nila...
“Kamusta ka?”Bahagyang kumunot ang noo ko sa tanong niya.Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kakaibang bigat sa simpleng paraan ng pagkakasabi niya no’n. Hindi siya tunog casual. Parang may gusto talaga siyang i-confirm.“Okay naman po,” alanganin kong sagot habang nilalaro ang dulo ng kumot
MitchIlang araw na rin ang lumipas matapos ang nangyari sa club ni MC at ang akala ko noong una ay tuluyan nang natapos ang lahat.Unti-unti ko nang kinukumbinsi ang sarili ko na okay na ako.Na wala nang dapat isipin.Hindi na rin naman nakita ang mga taong nanggulo sa akin no’ng gabing iyon at mu
ChandlerDahil nakainom ako, hindi pumayag si Mitch na ako ang mag-drive pauwi.Kahit tahimik siya simula nang lumabas kami ng club at halatang drained pa rin sa nangyari, nanatiling matigas ang ulo niya pagdating sa bagay na iyon. Kaya kahit na buksan ko na ang sasakyan ay hindi parin siya sumakay.
Hindi siya sanay lalo na at ang bahay nila sa Pateros ay literal na katapat lang ng police station.Kaya sigurado akong natatakot siya ngayon.Mabilis akong lumapit sa kanya at agad kong hinawakan ang magkabilang braso niya nang marahan.“Love,” mahina kong tawag habang hinaharap siya sa akin.Bahag
ChandlerHindi ko na maalala kung sino ang unang sumugod.Ang malinaw na lang sa isip ko ay ang mabilis na pagkulo ng dugo ko nang makita kong may gumalaw papunta sa direksyon ko. Kasunod no’n ay ang matinding pagtilapon ng kamao ko diretso sa mukha ng lalaking nasa harapan ko.Umalingawngaw ang mal
“Hindi namin siya pinagkaisahan—”“Bullshit.”Putol ko agad sa lalaking nagsalita.Kitang-kita ko kung paano sila nagkatinginan.At halatang umaasang hindi ako gagawa ng eksena.Wrong move.“Do you even know who you’re talking to?” malamig kong tanong.“Love…” mahinang tawag ni Mitch habang bahagyan
Nanatili lang akong tahimik. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong isagot.“Hindi ko naiintindihan ang ibig mong sabihin,” sagot ko sa wakas.Tumingin siya nang diretso sa akin, tila tinatantiya kung nagsasabi ako ng totoo. At nang magsalita siya, mahina ang boses niya, pero ramdam ko ang lalim ng k
Noelle"Anong sinabi mo? Totoo nga na nag-asawa ka na?" Hindi pa rin makapaniwalang tanong ni Tito Vergel. Kitang-kita sa mga mata niya ang pag-aalinlangan, para bang pilit niyang hinahanap ang butas sa sinabi ko. Akala niya kanina na si Atty. Santander ang asawa ko, pero heto’t hindi pa rin siya ku
NoelleNakaalis na si Atty. Santander at naiwan kaming mag-asawa sa loob ng kwarto. Tahimik ang paligid, pero hindi ang namumuong tensyon sa pagitan namin ni Chanden.Titig na titig sa akin ang asawa ko na tila ba may hinahanap sa aking mukha na malamang ay kumpirmasyon ng kasiguraduhan na ayos lang
Nagdalawang isip pa ako kung sasagutin ko iyon o hindi, pero dahil nga sa amo ko siya at baka importante ang pakay niya ay pinindot ko na ang answer button.“Hello,” sagot ko.“Where are you?” tanong niya. Ha? Bakit siya nagtatanong ng ganon?“Dito sa condo, bakit?”“Anong ginagawa mo?” tanong niya







