تسجيل الدخولAng sweet naman nila...
“Kamusta ka?”Bahagyang kumunot ang noo ko sa tanong niya.Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kakaibang bigat sa simpleng paraan ng pagkakasabi niya no’n. Hindi siya tunog casual. Parang may gusto talaga siyang i-confirm.“Okay naman po,” alanganin kong sagot habang nilalaro ang dulo ng kumot
MitchIlang araw na rin ang lumipas matapos ang nangyari sa club ni MC at ang akala ko noong una ay tuluyan nang natapos ang lahat.Unti-unti ko nang kinukumbinsi ang sarili ko na okay na ako.Na wala nang dapat isipin.Hindi na rin naman nakita ang mga taong nanggulo sa akin no’ng gabing iyon at mu
ChandlerDahil nakainom ako, hindi pumayag si Mitch na ako ang mag-drive pauwi.Kahit tahimik siya simula nang lumabas kami ng club at halatang drained pa rin sa nangyari, nanatiling matigas ang ulo niya pagdating sa bagay na iyon. Kaya kahit na buksan ko na ang sasakyan ay hindi parin siya sumakay.
Hindi siya sanay lalo na at ang bahay nila sa Pateros ay literal na katapat lang ng police station.Kaya sigurado akong natatakot siya ngayon.Mabilis akong lumapit sa kanya at agad kong hinawakan ang magkabilang braso niya nang marahan.“Love,” mahina kong tawag habang hinaharap siya sa akin.Bahag
ChandlerHindi ko na maalala kung sino ang unang sumugod.Ang malinaw na lang sa isip ko ay ang mabilis na pagkulo ng dugo ko nang makita kong may gumalaw papunta sa direksyon ko. Kasunod no’n ay ang matinding pagtilapon ng kamao ko diretso sa mukha ng lalaking nasa harapan ko.Umalingawngaw ang mal
“Hindi namin siya pinagkaisahan—”“Bullshit.”Putol ko agad sa lalaking nagsalita.Kitang-kita ko kung paano sila nagkatinginan.At halatang umaasang hindi ako gagawa ng eksena.Wrong move.“Do you even know who you’re talking to?” malamig kong tanong.“Love…” mahinang tawag ni Mitch habang bahagyan
Chanton“Hoy, kumain muna kayo bago kayo mag-drama.”Boses ‘yon ni Mommy. At tulad ng lahat ng importanteng utos sa mundo, walang tumututol.Sa gitna ng kaguluhan sa suite—may stylist, may photographer na nagsi-setup na kahit wala pang makeup, may garment bags na parang lilipat kami ng bahay—biglang
ChandlerTwo days later, nang dumating si Mitch sa HQ, ay wala namang naging problema. Surprisingly smooth ang lahat, parang walang bagong adjustment na kailangang gawin ang team. Maganda ang laro ng ArmyGamers during scrims—solid ang rotations, malinis ang comms, at hindi sablay ang decision-making
Nakita ko na hindi na makakapalag pa ang dalawang lalaki at doon ko lang naalala ang sugatang kasama ko.“Chanton may kasama pala ako—”“Miss Honey,” mahinang sabi ng lalaki na pumutol sa sasabihin ko.Parang biglang bumigay ang tuhod ko. Napangiti ako dahil ngayon, ang lalaki ay hawak na ng isa pa
“Sasama ka ba, asawa ko?” tanong ni Mrs. Lardizabal.“Yes. I’ll leave the kids to you,” tugon ng ama ni Chanton. Agad siyang lumapit sa kanyang asawa at humalik sa noo nito, isang simpleng gesture pero punong-puno ng pag-iingat at lambing.“We’re not kids anymore, Dad,” reklamo ni Ate Cha, pero tina







