로그인Ngumisi siya.“Walang anuman. Bilang kapalit, libre mo na meryenda ko.”Agad akong napairap.“Ang yaman mo kaya!”“Worth a try.”At dahil doon, sabay kaming natawa habang nagpapatuloy ang aming pagkain.Pagkatapos noon ay bumalik na si Ryan sa kanyang silid habang ako naman ay naiwan sa dining area.
Mitch“Wala pa si Boss?”Napatingin ako sa direksyon ng boses at nakita si Ryan na papalapit sa mesa kung saan ako nakaupo. Katatapos lang namin sa kanya-kanya naming livestreaming tasks at dahil may kaunti pa kaming oras bago matapos ang araw, napagdesisyunan kong magmeryenda muna sa dining area sa
Sa huli, iisa lang naman ang taong gusto kong makasama kapag natapos ang mahabang araw ko.At ang taong iyon ay si Mitch.Dahil sa pag-uusap naming ito, may isang bagay akong tuluyang naunawaan.May nararamdaman si Venice para sa akin.At hindi iyon simpleng pagkagusto na madaling mawawala kapag lum
ChandlerPatapos na sana ang araw ko nang biglang bumukas ang pinto ng opisina ko nang walang kahit anong paunang abiso.Hindi na ako nag-angat agad ng tingin mula sa dokumentong binabasa ko. Akala ko ay si Sol lang iyon na may panibagong kontratang kailangang pirmahan o kaya naman ay may update tun
ChandlerTanghalian na nang matapos ang meeting namin ni Sol kaya nagpadeliver na lang ako ng pagkain para sa amin ni Mitch. Dahil pareho kaming magiging abala sa hapon, sinulit na namin ang natitirang oras na pwede kaming magkasama.Sa seventh floor kami kumain habang nagkukwentuhan tungkol sa kung
Pagkatapos noon, wala na akong balak maghintay pa.I wanted to marry her as soon as possible.Ang sumunod na mga sandali ay ginugol namin ni Sol sa pag-uusap tungkol sa mga detalye ng pagha-hire para sa bagong team manager ng ArmyGamers Honorable. Hindi rin biro ang responsibilidad na iiwan niya dah
Estella"Ay!!" sigaw ko, halos mapaigtad ako sa gulat nang bigla akong mabuhat mula sa sahig pagkalabas ko ng guest room. “Put me down, Chansen! Ano ba!”“Yeah, sa kwarto natin. Don ka bagay.”“No!” sigaw ko habang pumapalag, pinaghahampas ko siya sa likod pero parang wala lang, parang wala akong gi
ChancyKalahating oras na kaming nakatutok sa kanya-kanyang laptop, pero hindi ko mapigilan ang mapangiti habang pasulyap-sulyap kay Gianna. Nakaipit ang buhok, at seryoso ang mukha habang nagta-type. May mga moments na bigla siyang mapapakunot-noo, tapos isusulat niya ‘yon sa post-it. Minsan tataa
Gianna“Drew!” gulat kong sambit nang biglang bumungad ang pamilyar na mukha niya matapos kong buksan ang pintuan. Napaatras ako ng bahagya sa pagkabigla. “Akala ko mamaya ka pa darating?”Isang maluwag na ngiti ang binigay niya sa akin na nakasanayan ko na ulit na makita simula ng umalis si Chancy.
Chancy“You’re finally good to go, Mr. Lardizabal.”Parang may sumabog na liwanag sa dibdib ko sa narinig kong iyon mula kay Dr. Liem. Sa wakas, matapos ang ilang buwan na pagdurusa, therapy, pag-aalinlangan, at tahimik na dasal, heto na ang kumpirmasyon na hinihintay ko.“Thank you, Doc,” masaya ko







