ВойтиHmm, baka kung anong ngisi na 'yan ha...
Mitch Nakakahiya mang aminin, pero sa totoo lang, sa tuwing magkasama kami ni Chandler, hindi ko maiwasang mapunta ang isip ko sa kung anu-anong intimate na sitwasyon na pwede naming pagsaluhan. Hindi ko alam kung kailan nagsimula iyon, pero napansin ko na lang na sa bawat tingin niya at sa bawat
Mitch Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Chandler, at hindi iyon yung simpleng tawang pampalipas lang—kundi yung tipong halos hindi na niya mapigilan ang sarili niya. Habang tumatagal ang pagtawa niya, mas lalo kong naramdaman ang pag-akyat ng inis sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang ma
Mitch Paulit-ulit na umikot sa isip ko ang salitang “level-up,” at habang mas pinag-iisipan ko iyon, mas lalo itong nagkakaroon ng ibang kahulugan. Hindi ko maiwasang mapunta sa mga ideyang hindi ko naman dapat iniisip, lalo na sa sitwasyon namin ngayon na kami lang dalawa ang magkasama at ang bang
MitchMatapos ang ilang saglit na katahimikan, yung klase ng katahimikan na hindi naman awkward pero hindi rin komportable, pareho kaming parang nag-iingat sa bawat galaw at salita. Ramdam ko pa rin yung natitirang bigat ng usapan namin kanina, pero kasabay nun, may kakaibang init na rin sa pagitan
MitchHindi ko agad alam kung paano ipo-process ang sinabi ni Chandler.Nakatayo lang ako sa harap niya, nakatingin sa mukha niya, pero parang hindi agad nag-sink in sa isip ko ang mga salitang binitawan niya. Ilang segundo akong natahimik, hindi dahil wala akong sasabihin, kundi dahil sinusubukan k
ChandlerHindi pa rin ako mapalagay kahit tahimik na ang opisina ko at tapos na ang lahat ng kailangang asikasuhin sa araw na iyon. Ilang beses kong sinubukang ituon ang sarili ko sa trabaho. Magbukas ng files, magbasa ng reports, mag-check ng schedules—pero sa bawat pagtatangkang iyon, iisa lang an
Hindi ko alam kung dahil ba sa sobrang saya o dahil hindi pa talaga nagsi-sink in sa amin ang lahat. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang tunog ng mga sapatos namin sa sahig at ang mabilis na pintig ng puso ko. Pagpasok namin sa sasakyan, tahimik pa rin. Nasa driver’s seat siya, nakahawak
ChansenGano’n na lang ang paghinga ko nang maluwag nang marinig ko ang boses niya.Parang biglang gumaan ang lahat at tila ako nabunutan ng tinik sa dibdib.“Wifey, thank God you answered,” sabi ko agad, halos sabay sa pagbuga ng hangin na kanina ko pa pinipigilan.Narinig ko ang pagtawa niya sa ka
Tumawa si Chansen, hinawakan pa ako sa baywang at mas lalo akong nahiya. “Eh ‘di mas okay, at least alam nilang sweet talaga ako sa’yo.” “Grabe ka,” bulong ko, pero napangiti rin ako. Kahit may halong kaba, hindi ko rin mapigilang ma-appreciate ‘yung effort niya. Pero sana next time, sa tamang tim
ChansenHindi ko inaasahan ‘yon.Alam kong nandito si Maui dahil para sa kanya ang party na 'to, pero hindi ko in-expect na sa dami ng puwedeng lapitan sa grupo, ako agad ang pupuntahan niya. At mas lalo kong hindi inasahan ‘yung paglapit niya nang gano’n ka… natural.Bago pa ako makagalaw, naramdam







