LOGINMitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
MitchHindi ko alam kung anong mas nakakainis. Yung kaba na nararamdaman ko habang kaharap ko siya, o yung katotohanang kahit anong pilit kong magalit, hindi ko magawang panindigan hanggang dulo.Nakaupo pa rin ako sa kandungan niya.At oo, aware ako doon. Sobra...Ramdam ko yung init ng katawan niy
Saglit akong natigilan.Parang may kung anong kumalabit sa dibdib ko, hindi dahil guilty ako, kundi dahil alam kong mali ang dating nito kung iba ang makakakita. At mukhang gano’n na nga ang nangyari.Dahan-dahan akong tumingin pabalik kay Mitch, pilit pinapakalma ang sarili ko bago magsalita. “Hind
ChandlerMay kakaibang kaba na bumalot sa akin. Yung tipong hindi mo ma-explain kung saan nanggagaling, pero ramdam mo hanggang dibdib. Parang may mabigat na bagay na unti-unting pumipisil sa puso ko habang papalapit ang sandali na kailangan naming mag-usap.Mag-uusap daw kami.Plano ko naman na tal
NoelleDumating na rin ang order namin, at agad kaming nagsimulang kumain. Buti na lang at tinantanan na rin ni Marcus ang panunukso kay Chanden at mukhang satisfied na siya sa mga naging sagot nito. Halatang masaya siya para sa amin, at ramdam ko ang genuine niyang suporta.Habang kumakain, hindi k
ChandenPagpasok ko sa condo, agad akong sinalubong ng aking asawa na may ngiting kay sarap pagmasdan na parang sinag ng araw sa maulap kong araw.“Hi, Dovey!” malambing niyang bati habang mabilis akong niyakap at hinalikan sa pisngi. Sa init ng kanyang yakap, unti-unting nawala ang bigat sa balikat
Noelle“Scarlet...” mahina kong sambit habang nakatingin sa pangalan niyang naka-flash sa screen ng cellphone ko.Hindi ko inasahan ang tawag na ito. Bahagya akong nag-alinlangan bago pindutin ang answer button. May kung anong kaba na hindi ko maipaliwanag.“I’m sorry kung nabigla kita sa tawag ko,”
NoelleSobrang hectic ng mga susunod na mga araw.Ang babala ni Nat-Nat ay hindi ko binalewala kahit na ba abala ako sa pagtulong kila Chanden.Hindi ko gustong naglilihim sa asawa ko kaya naman sinabi ko sa kanya ang sinabi sa akin ng aking pinsan tungkol kay Brando.Ang pinagtataka ko lang ay tila







