LOGINUy si ex.
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
ChandlerHindi ko akalain na kahit nasa gitna kami ng ingay, tawanan, at walang katapusang kulitan ng buong team, makakahanap pa rin kami ni Mitch ng sarili naming mundo. Isang espasyo na kahit maraming tao sa paligid, parang kami lang ang nagkakaintindihan. At mas delikado iyon kaysa sa inaakala ko
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
Gianna“Anak, kamusta naman ang farm project mo?” tanong ni Mama habang inaabot sa akin ang baso ng malamig na calamansi juice. Bumisita ako sa kanya ngayon dahil ilang linggo na naman ang lumipas mula nang huli ko siyang makita. Ayaw kong maramdaman niyang napapabayaan ko siya, lalo na at unti-unti
Chancy“Hey, are you alright?” tanong ni Gianna habang kumakain kami ng almusal. Bahagyang nakakunot ang noo niya at tila sinusuri ang bawat galaw ko. Mataman siyang nakatitig sa akin, para bang sinusubukang basahin ang iniisip ko.Ngumiti ako, pilit man, bago ako tumango. “Wala naman,” sagot ko, pe
ChancyNakikita ko kung gaano kasaya si Gianna, at ganoon din naman ako. Kapag siya’y nakangiti, parang buong mundo ko'y sumasaya na rin. Kaligayahan ko na ang makita siyang ganon. Masigla, magaan ang kilos, tila walang bumabagabag sa puso.Pero kahit pilitin kong magpaka-relax, hindi ko maalis ang
"Okay lang," sagot ko, pilit na ngumiti. "Basta ang mahalaga sa akin, nakita ko siyang gising at ligtas." Sinikap kong gawing magaan ang boses ko kahit ramdam kong nanlalambot na ang katawan ko sa pagod. Ayokong bigyan sila ng dagdag na inaalala."Medyo energized pa naman ako, kumain na rin ako kani






