LOGINPaano nga kasi, masyado ka! Ngayon, ikaw ang bahalang gumawa ng paraan para mangyari ang gusto mo.
“Habang nasa San Francisco ako,” nagpatuloy ako, seryoso na ang tono, “habang hinaharap ko yung mga bastards na ‘yon at pinagtatanggol ang pamilya ng mga kasamahan ko, doon ko naisip kung gaano kaikli lang talaga ang buhay.” Huminga ako nang malalim bago ko dinugtungan. “I’m not getting any younger.
ChandlerNasa sixth floor na si Mitch para sa practice nila habang ako naman ay dumiretso na sa opisina ko sa ibaba. Habang bumababa ako, ramdam ko na unti-unti nang bumabalik ang normal na ritmo ng araw ko, yung pakiramdam na parang bumabalik ka sa isang lugar na matagal mong iniwan pero sa puso mo
At oo, hindi ko itatanggi, kasama na rin doon ang maiinit naming sandali. Pero sa pagkakataong iyon, mas pinili kong patunayan sa kanya na hindi lang katawan niya ang hinahanap ko kundi siya, buo at totoo, sa bawat umaga na magigising kaming magkasama.Marahan ko siyang niyaya na maupo na sa mesa pa
ChandlerMaaga akong nagising, mas maaga kaysa sa nakasanayan ko, parang may sariling alarm ang dibdib ko na nagsasabing okay na, gising ka na—nandito ka na ulit.Dahan-dahan akong humarap sa aking tabi at doon ko siya nakita, mahimbing pa ring natutulog si Mitch. Ang buhok ay bahagyang magulo, ang
Pero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
ChantonNakaupo na kami sa stool ng biglang maglakbay na naman ang isip ko. Wala pa akong babaeng seryosong naisip kailanman. Ever. Sa mundo ko, work always comes first. Para sa akin, mas gusto ko ang pakiramdam ng thrill at adrenaline rush na hatid ng trabaho ko. Yung constant danger, yung edge ng
Tumango ako nang dahan-dahan. Alam niya talaga ang schedule ko, hiningi niya kasi iyon noong simula pa lang, para raw maayos niya oras niya kapag kailangan niya akong bantayan o samahan. “Mamaya-maya pa naman ’yon,” tugon ko, medyo small voice pa.“Go and prepare. Ako na ang bahala dito.”Para bang
HoneyHiniklat ko agad ang comforter at ibinalot sa katawan ko na para bang iyon na lang ang natitirang dignidad ko sa mundo. “Normal lang sa akin ’yan, ’wag ka nang mahiya…” nakangisi niyang sabi, parang wala lang sa kanya na nakita niya akong hubo’t hubad five seconds ago.Nanlaki lalo ang mga mat
May kung anong lumuwag sa dibdib ko sa sinabi niya. Hindi dahil may sagot na ako kundi dahil malinaw sa akin ngayon na hindi niya ako nilalayo sa katotohanan. Pinoprotektahan lang niya ako sa paraan na alam niya.“Hon,” tawag niya sa akin bago siya muling nagsalita. Mas mababa na ang boses niya ngay







