로그인Pa-like, comment and gem votes po. Maraming salamat, God bless!
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
NoelleHindi na ako nag-aksaya pa ng panahon na balutan ng bandage ang katawan ko kanina dahil nabuking na rin naman ako. Malaki at maluwag ang t-shirt na suot ko at higit sa lahat, bukod sa wala akong dibdib, maliit lang din ang aking u***g kaya wala talagang dapat ipangamba kung hindi magsuot ng b
NoelleKinabukasan, luto na ang almusal ng magising ako.Halos mapanganga ako nang makita kong ang amo ko mismo ang nakasuot ng apron habang maingat na inilalapag ang isang bandehado ng mainit na kanin sa lamesa. Nakaayos na rin ang pritong itlog, bacon, at dalawang tasa ng umuusok na kape.Napako a
NoelleNakaupo ako ngayon sa harap ni Chanden at hindi makatingin ng diretso. Ang mga kamay ko ay nasa aking kandungan at pinaglalaro ang mga daliri dahil sa kaba ganon din sa tensyon na sa palagay ko ay bumabalot sa aking paligid.Pakiramdam ko ay isa akong kriminal na nililitis at siguradong mahah
ChandenNasa aming silid sila Noelle at ang matalik niyang kaibigang si Joy, abala sa pag-aayos. Ngayong araw ang kasal namin, isang simpleng seremonya sa city hall.Yes, city hall. Hindi engrande, walang magagarang dekorasyon o malaking pagtitipon. Wala ring engrandeng handaan o isang simbahan na p







