Mag-log inPigil na pigil ba Chansen?
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Chanton Nanatili akong nakatingin kay Senator Deguia habang nakayuko siya, tila ba pasan-pasan ang bigat ng mundong siya mismo ang naglagay sa balikat niya. Sa postura pa lang niya, alam kong matagal nang umiikot sa isip ang desisyong ito. Sa tingin ko, ito na ang pinaka-desperado at pinaka-makatao
Parang may malamig na hangin na dumaan sa batok ko habang hinihintay ko ang unang tunog ng boses mula sa kabilang linya.“Hi, dear. Pasensya ka na ha, may sinabi kasi ang daddy mo,” bungad ng boses ng babae sa kabilang linya.Napakunot ang noo ko. Wait, what?Hindi ko inaasahan ‘yon. Hindi ko rin ag
ChantonSa isang fast food nag-park si Al. Kitang-kita ko kung paano siya dahan-dahang huminto sa slot, parang wala lang, parang normal lang ang lahat. Hinayaan ko munang makapasok sila sa loob bago ako sumunod. Ayokong magmukhang obvious. Ayokong mahalata. Kahit sa totoo lang ay mas gusto ko na sab
Sen. DeguiaTahimik akong nakaupo sa loob ng maliit kong opisina sa aming bahay, ang tanging maririnig lang ay ang mahinang ugong ng aircon at ang tik-tak ng wall clock sa likod ko. Nakapikit akong sandaling huminga nang malalim, pilit inaayos ang magulong isip ko, lahat umiikot sa isang pangalan.S







