MasukPa-like, comment and gem votes po. Maraming salamat, God bless!
Napangiti ako, pero sa loob-loob ko, may kung anong kumikirot na excitement. Kung boss fight ‘to, gusto kong siguraduhin na hindi lang ako panalo, gusto kong maramdaman ni Mitch na siya ang pinili ko sa lahat ng laban. “Anong mangyayari sa Level 1?” tanong ko, medyo seryoso na ulit. Umupo si Ate G
Chandler Hindi ko akalaing darating ako sa puntong ganito, yung ako na mismo ang magpaplano kung paano ko iaalok ang buong buhay ko sa isang tao. Hindi ito simpleng “Will you marry me?” lang. Para sa akin, parang final match ito na walang reset button, walang rematch kapag pumalpak. Kaya habang w
Excited dahil matagal ko nang gustong makauwi, makita sina Mama at Papa pati na si Kuya at maramdaman ulit yung simpleng buhay na naiwan ko pansamantala. Pero may kakaibang bigat din sa dibdib ko, dahil sa unang pagkakataon matapos ang sunod-sunod na araw na magkasama kami ay iiwan ko si Chandler, k
MitchHindi pa rin doon nagtatapos ang lahat.Kahit tapos na ang season at kami ang nag-champion, alam naming may kasunod pa—at mas mabigat pa iyon kaysa sa mga dinaanan namin.Papalapit na ang Honorable World, at bago kami makarating doon, marami pa kaming kailangang pagdaanan. Hindi puwedeng magpa
Ibang laban na ‘to.Hindi na mechanics, hindi na rotations.Salita na.Pagpasok namin sa interview area, agad akong nasilaw sa ilaw. Nakapwesto ang camera sa harap, may ilang content creators sa gilid na nakaabang, at may grupo ng reporters na hawak ang kani-kanilang mic at notes. Sa gitna, nandoon
MitchHindi pa rin nagsi-sink in.Ilang beses ko nang sinubukang ipasok sa isip ko ang katotohanan, pero hanggang ngayon, parang lumulutang pa rin ako sa pagitan ng panaginip at realidad. Panalo kami. Hindi lang basta panalo—kundi panalo laban sa Generals, ang team na matagal nang itinuturing na hal
Doon ako bahagyang napapikit.Hindi ko namalayang nakahinga pala ako ng maluwag. Para bang unti-unting nabawasan ang bigat na ilang araw nang nakadagan sa dibdib ko. Hindi man tuluyang nawala ang pag-aalala—dahil ama pa rin ako—pero sapat na ang impormasyong iyon para makaramdam ako ng konting kapan
HoneyHindi pa man ako nakakabawi sa sinabi ni Chanton, bigla kong naramdaman ang ibang klaseng presensya sa tabi ko. Parang biglang nagbago ang hangin—mula playful, naging… mom-energy.“Ahem.”Isang mahinang clearing ng throat ang umalingawngaw sa likod namin.Sabay kaming napalingon ni Chanton.Si
Lumakad palapit si Chanton at naupo sa gilid ng kama, kasabay ng marahang paghagod niya sa ulo ng dalawang bata. Natural lang ang kilos niya—parang sanay na sanay sa ganitong eksena, parang matagal na niya itong ginagawa kahit kailan lang naman ako napasama sa mundong ‘to.“Anong gusto mo for dinner
Pagkatapos kong magsalita, si Kuya Lualhati naman ang sumunod. Mas mabigat ang mga salitang bitbit niya.“Kung sakaling sinadya ni Jacob na makipaghiwalay kay Honey,” paliwanag niya, “ibig sabihin lang noon ay ayaw na niyang makisali pa sa pananakit sa inyong anak.” Bahagya siyang tumigil, saka idin







