Mag-log inChandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Channing“Ayaw mong magalit ako pero kanina pa ako dumating ni hindi ka humalik sa akin.”Natigilan ako. Oo nga, kaya natural lang na magalit siya sa akin. “I'm really sorry, babe.”“Nawala sa isip mo dahil sa babaeng yon!”“I’m really sorry, babe. Huling beses na itong mangyayari ‘yon, hindi na ma
ArnieKagaya ng gusto ni Channing ay pinag planuhan namin ang aming 1st month wedding anniversary kaya expected ko na ang mga mangyayari.Hindi naman ako against na dahil naiintindihan ko naman din ang fear niya. Kagaya niya ay takot din ako na mawala siya sa akin, kaya nga hindi ko gusto na makipag
Ipinilig ko ang aking ulo. Hindi ko na dapat pang isipin ‘yon. Ang mabuti pa ay kumain na lang muna ako ng agahan tapos ay maliligo at aalis. Tsaka na lang ako magbu-beauty rest pag natapos ko na ang project ko kila ate Cha.Pagbukas ko ng pintuan ay sakto namang bumukas din ang pintuan ng katapat k
Channing“Bukas na lang tayo ng umaga gumala. Sa ngayon dito lang tayo maghapon, okay lang ba?” tanong ko kay Arnie pagpasok namin ng silid ko sa LVN.“Okay lang,” nakangiti niyang sabi. Ngumiti ako at hinaplos ang kanyang pisngi at hinalikan yung part na sinabi ni Tito na tinamaan nga ng siko ng is







