LOGINNapatingin ako sa kanya nang diretso.“Ano bang kakumpetensya?” mabilis kong sagot, halos mapailing na rin ako sa sinabi niya. “Walang ganon.”Bahagyang napangiti si Charles, pero hindi ko siya pinagbigyan na gawing biro ang usapan.“Whatever happened in the past ay nakaraan na,” dagdag ko, mas kalm
Riz“Anyway, maiba tayo.”Biglang nagbago ang tono ni Dad, at ang kanina’y magaan na usapan namin ay tila napalitan ng seryosong atmosphere.Napansin ko agad ang pagbabago sa mukha niya nang bahagya siyang sumandal sa kinauupuan niya at pinagtagpo ang dalawang kamay sa harap niya. Hindi na siya naka
Riz“Mukhang seryoso ang pinag-uusapan n’yo, ah.”Sabay kaming napalingon ni Charles sa direksyon ng malaking sliding door nang marinig namin ang pamilyar na boses ni Mommy. Kasunod niya si Dad, na may hawak pang maliit na folder habang papalapit sa amin. Mukhang kararating lang nila mula sa kabilan
Riz“Wow, natapat na Sunday ang off mo,” masayang bati ni Charles nang makita niya akong nakaupo sa veranda.Nakangiti siyang naglakad palapit sa akin, habang ako naman ay bahagyang napailing nang maalala kung anong oras na ako tuluyang nakatulog kagabi.The past few days had been exhausting, at kah
Bahagya akong napalingon kay Dr. Riz.“And I heard na ang sumunod sayo ang siyang napipisil ng iyong ama.”Saglit na natigilan si Dr. Riz.Tumingin muna siya sa akin na para bang hinihintay niya kung may sasabihin ako.Ngumiti ako sa kaniya.Pero wala akong balak na tulungan siya.Not this time.May
Jared“Hija, I have no proof. Pero may hinala ako na isang taong malapit sa akin o kay Jared ang dahilan ng mga hindi magandang nangyayari sa kanya.”Napatingin ako kay Lolo. Saglit akong hindi nakapagsalita habang pinagmamasdan ang seryosong ekspresyon sa mukha niya.Hindi ko akalain na talagang in
EstellaGabi na pero ang bigat pa rin ng dibdib ko. Gusto ko nang umuwi, gusto ko nang makalayo. Hindi para hintayin si Chansen na parang ako pa ’yung nagmakaawa sa presensya niya.Hayyy… bakit ba kahit anong gawin ko, bumabalik pa rin siya sa isip ko? Parang suntok sa buwan ang kalimutan siya ng ga
Chansen Hindi ko siya napilit na sabihin kung sino ‘yung lalaking ‘yon… pati na rin kung ano ba talaga ang ibig sabihin ng “sa dati” na binanggit niya. Lalo tuloy akong kinain ng kuryosidad. Naiintriga ako pero kasabay noon, may apoy ng inis na pilit kong pinapatay. Sa totoo lang, buong gabing ‘yo
Nagkatitigan kami pagkatapos. Walang gustong bumitaw. Ramdam ko ang dulo ng kanyang daliri na dumampi sa gilid ng aking labi, mabagal, halos may pagsuyong nakakasakit dahil sa kaalamang hindi ito ang dapat kong maramdaman ngayon mula sa kanya. Napapikit na sana ako, pero pinigilan ko. Hindi ako pw
Chansen “Wifey.” Medyo pabulong pero buo ang kumpiyansa kong tawag kay Estella. Natigil siya sa tangka niyang pagsubo ng pagkain, sabay angat ng tingin sa akin. Kita ko agad ang mabilis na pagsimangot niya, yung tipong ayaw niyang ipahalata pero obvious pa rin. At least, hindi siya nag-react nang







