LOGIN“Hey,” mahina niyang sabi habang marahang hinihimas ang likod ko.Sa simpleng salitang iyon ay parang biglang bumigat ang mga mata ko.Hindi ko namalayang ganito pala kabigat ang dala ko hanggang sa may yumakap sa akin.Naghiwalay rin kami makalipas ang ilang segundo.“Nasaan si Papa?” tanong niya.
Hindi ko naman sinabi.Hindi rin ako umiiyak.Pero somehow, alam niya.“I’m okay,” pilit kong sabi.Mahina siyang natawa.“You always say that.”Napabuntong-hininga ako.Nakakainis siya minsan.Pero sa paraan na nakakagaan ng loob.At habang naririnig ko ang boses niya ay pakiramdam ko ay unti-untin
Huminga ako nang malalim.Sobrang natakot ako kanina.Hindi ko man lang napansin na nanginginig pala ang mga kamay ko hanggang sa ilapat ko ang mga iyon sa kandungan ko.Pinikit ko sandali ang mga mata ko at pilit pinapakalma ang sarili.Pakiramdam ko ay muntik na siyang mawala sa amin.Hindi ko man
MitchTinitigan kong mabuti si Papa habang hawak ko pa rin ang kamay niya.Kahit sinabi na ng doktor na stable na siya, hindi pa rin tuluyang nawawala ang kaba sa dibdib ko. Pakiramdam ko ay kailangan ko siyang bantayan nang matagal, kailangan kong makita mismo na maayos ang paghinga niya at hindi n
“Pa…”Marahan siyang napalingon.At nang makita niya ako, mahina siyang ngumiti.“Anak.”Doon tuluyang nangilid ang luha ko.Agad akong lumapit at hinawakan ang kamay niya.Mainit pa rin.Salamat.“Bakit mo kami tinatakot ng ganito?” pilit kong biro kahit nanginginig ang boses ko.Mahina siyang nata
Magulo ang buhok niya at namumugto ang mga mata.At nang makita niya ako ay lalo siyang napaiyak.“Ma…” mahinang tawag ko nang makalapit.Agad ko siyang niyakap.Mahigpit.Pakiramdam ko ako na rin ang kumakapit.“Mitch…” nanginginig niyang sabi habang nakakapit sa akin. “Ang Papa mo…”Kasunod noon a
My dear readers,Salamat sa patuloy na pagsubaybay. Sa mga patuloy na nagbibigay ng gems, like at comments pati na rin ng review, maraming maraming salamat po sa inyo.Sa mga hindi bumibitaw at silent readers, paramdam din po kayo paminsan minsan.Kaya po ayaw kong magpalya sa pag-update dahil narar
Estella“Did something happen?” agad na tanong ni Chansen pagbalik sa dressing room. Halata sa boses niya ang pag-aalala, at sa bawat hakbang niya papasok ay para bang hinahanap niya kung sino ang dapat niyang pagalitan. Pinagsalitan niya ng tingin sa amin ni Tristan, pero pareho lang kaming ngumiti
Chanton“Hey man, is that how much you miss your family?” biro ng isa kong comrade habang nakasandal sa higaan, pinapanood nila akong magligpit ng gamit. Tatlo sila sa barracks ngayon, all eyes on me, parang live entertainment ang pag-empake ko. “Smiles all over your face.”Napangiti lang ako habang
Bahagya siyang ngumiti, parang hindi apektado, parang mas lalo pa siyang naaliw sa pagiging palaban ko.“You won’t regret it, Ma’am Honey,” sagot niya, relaxed pero may authority. “Sanay akong makatrabaho ang mga strong personalities.”Strong personality? Ay wow, may pa-compliment pa ang loko.“Good







