Mag-log inWow, nagre-ready na talaga...
ChandlerHindi pa tuluyang nawawala ang bigat ng usapan namin, pero napansin ko agad ang pagbabago sa kilos ni Lily.Kanina, mabagal at halos mekanikal ang galaw niya habang inaayos ang mga gamit niya, parang wala siyang ibang iniisip kundi matapos ang ginagawa. Ngayon, mas maingat at hindi nagmamad
ChandlerMasarap ang naging gising ko dahil sa presensya ni Mitch na kinailangan na rin bumaba. Ayaw ko rin naman na pag-usapan siya ng buong HQ.May mga bagay akong dapat asikasuhin sa opisina pati na rin si Lily.Hindi ko ito ginagawa dahil may natitira pa sa pagitan namin. Matagal nang tapos ang
MitchNagising ako sa pakiramdam na parang may nakayakap sa akin nang sobrang higpit—hindi yung nakakainis na sikip, kundi yung klase ng yakap na parang ayaw kang pakawalan kahit saglit. Sa una, hindi ko agad naintindihan kung nasaan ako. Mabigat pa ang talukap ng mga mata ko, at ang katawan ko ay p
Mitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
Estella Hindi pumayag si Chansen na hindi managot si Nayomi. Si Tristan naman ang agad nag-asikaso ng lahat sa presinto, tumawag sa mga awtoridad na nagkataon ay nasa compound pa siya ng Y Channel nang mangyari ang insidente ng tawagan siya ni Chansen. Sobrang thankful ako sa aking kuya, nandoon s
“I love you too, Estella… my love.” Hindi ko na rin napigilan ang paglapad ng ngiti ko. Parang automatic kasi bawat “I love you” niya ay laging may kasamang kapayapaan sa puso ko.“Ang cheesy mo,” sabi niya, tumatawa, sabay pisil sa tungki ng ilong ko.“Eh ikaw ba naman ang asawa ko,” tugon ko haban
Nandito kami ngayon sa sala, sa paborito naming spot. Dito kami madalas tumambay kapag nasa bahay lang. Walang make-up, walang formalities, walang kung anong pretensions. Minsan nanonood ng pelikula, minsan nagkukwentuhan lang ng walang patid. Hindi kami ‘yung tipo ng mag-asawa na maghapon lang naka
Estella“Ang ganda ng anak ko…” sabi ni Mommy, nakangiti pero nangingilid pa ang luha. Ramdam ko ang panginginig ng boses niya, halatang proud na proud. Nasa kanilang hotel room na kaming mag-asawa.Gusto sana nila na dito na rin kami magbihis ni Chansen ngunit mas gusto kong sa bahay na lang namin







