LOGINWow, nagre-ready na talaga...
Mitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
MitchHindi ko alam kung anong mas nakakainis. Yung kaba na nararamdaman ko habang kaharap ko siya, o yung katotohanang kahit anong pilit kong magalit, hindi ko magawang panindigan hanggang dulo.Nakaupo pa rin ako sa kandungan niya.At oo, aware ako doon. Sobra...Ramdam ko yung init ng katawan niy
Saglit akong natigilan.Parang may kung anong kumalabit sa dibdib ko, hindi dahil guilty ako, kundi dahil alam kong mali ang dating nito kung iba ang makakakita. At mukhang gano’n na nga ang nangyari.Dahan-dahan akong tumingin pabalik kay Mitch, pilit pinapakalma ang sarili ko bago magsalita. “Hind
ChandlerMay kakaibang kaba na bumalot sa akin. Yung tipong hindi mo ma-explain kung saan nanggagaling, pero ramdam mo hanggang dibdib. Parang may mabigat na bagay na unti-unting pumipisil sa puso ko habang papalapit ang sandali na kailangan naming mag-usap.Mag-uusap daw kami.Plano ko naman na tal
HoneyTatlong araw na ang lumipas, at halos nauubos ang buong maghapon ko sa pakikipaglaro at pakikipagkwentuhan sa mag-iina ni Kuya Lualhati. Tatlong araw pa lang pero parang matagal na kaming magkakakilala kung mag-usap. Minsan, kapag masaya ka, hindi mo namamalayan ang oras, lalo na kung simple l
Siya naman, kahit busy sa pakikinig at pakikipag-usap sa mga kaibigan niya, hindi rin ako kinakalimutan. Paminsan-minsan, tatapunan niya ako ng tingin—mabilis lang, parang siguradong nandoon pa rin ako. Parang sinasabi niyang, “I see you.”At sapat na ’yon.Sapat na ’yon para mapangiti ako mag-isa.
“Baby,” sabi ko, mababa ang boses, “you need to stay calm. Kasi kung anong nangyari sa hotel… pwedeng yun ang simula ng lahat.” “What happened to Jacob?” tanong niya agad. Tahimik muna siya kanina na parang nagpo-process ng lahat. Pero ngayon, halata sa boses niya yung shift. From confusion… to con
“Hindi na kita kailangang bolahin,” sagot niya agad, parang pinag-isipan na niya ‘yon matagal na.“And why not?” tanong ko ulit, kahit alam kong may susunod siyang sasabihin na ikakabigat ng dibdib ko, in a good way.“Hindi na bagay sa edad mo,” walang gatol niyang sagot, sabay tawa.“Ganon?” sagot







