LOGINMitchParang biglang bumagal ang oras matapos kong bitawan ang mga salitang iyon.“May boyfriend na po ako.”Hindi ko na iyon binawi. Wala na ring dahilan para palambutin pa. Sa mismong sandaling iyon, alam kong wala nang atrasan—kahit gaano pa kabigat ang maaaring kasunod.Tahimik.Iyon ang unang s
Dahil si Chandler… hindi lang basta lalaki sa buhay ko.Amo ko siya.Ipinagkatiwala ako ng mga magulang ko sa kanya—yung taong inaasahan nilang gagabay at mag-aalaga sa akin sa mundong pinasok ko.At ngayon, siya rin yung taong minahal ko.Doon ako natakot.Huminga ako nang malalim, pilit kinakalma
Mitch“Anak, ano ba ang nakain mo at naisipan mo kaming yayain ngayon?”Napatingin ako kay Mama at ngumiti, kahit sa loob-loob ko ay parang may kumakatok na kaba sa dibdib ko—malakas, paulit-ulit, at hindi ko mapatahimik.“May sasabihin po kasi ako,” tugon ko, pilit pinapanatiling steady ang boses k
MitchMalakas ang pagkabog ng dibdib ko nang buksan ko ang pintuan, at agad na bumungad sa akin ang pamilyar na eksena sa sala—si Papa na nakaupo nang maayos habang may hawak na dyaryo, at si Mama na abala sa pag-aayos ng kung anu-anong gamit sa mesa. Katabi niya si Papa, gaya ng nakasanayan nila tu
MitchLumipas ang mga araw na naging maayos naman ang lahat kahit na itong si Lily ay nasa likod pa rin ng HQ. Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Chandler ay sinikap kong balewalain na ang presensya ng babae dahil kita ko ang sincerity ng aking boyfriend.Sa tuwing gabi ay umaakyat ako sa unit
Chandler“Kumain ka ng kumain dyan,” sabi ni Mitch habang nilagyan ng sausage ang pinggan ko.“Kumakain naman ah,” tugon ko habang nakangisi.“Kanina ka pa nakatingin dyan. Tapos kung makangiti ka akala mo ay nakakaloko,” sabi pa niya.Umaga at kagaya ng unang beses na natulog siya sa kwarto ko ay a
ChansenMaliban sa dalawang nasa Amerika, halos kumpleto na kami ngayon. Buo ang pamilya para sa espesyal na araw, ang kasal ni Kuya Chancy at Ate Gianna.Sobrang saya. Tawa dito, kwento doon, at syempre, pagkain kahit saan ka tumingin. Parang fiesta. At buti na lang talaga, malaki ang bahay nina Mo
Gianna Sobrang nag-aalala sina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Halata sa bawat kilos nila ang kaba at takot na baka may sumunod pang gulo. Lalo na si Mommy, hindi mapakali, panay ang tingin sa telepono at mga bintana ng bahay, parang laging may inaabangan. “Nangako kami,” mariing sambit ni Daddy Ma
ChancyHirap man ako sa kalagayan ko ngayon, hindi ko maiwasang mapansin kung gaano kasaya si Gianna. Lalo na tuwing abala siya sa pagde-design at kumikislap ang mga mata niya, parang laging may bagong ideyang gustong ilabas sa papel. Hindi ko rin magawang lumayo sa tabi niya. Kahit nasa gilid lang
Hindi lang ito basta pag-aalala. Totoo, pinapabantayan ko si Gianna sa kanila. Ayaw ko na kung kailan wala ako, saka naman may biglang sumulpot na ibang lalaking magpaparamdam sa kanya. Hindi ako seloso na wala sa lugar, pero bilang lalaki at partner niya, gusto ko ring maging maingat. Protektahan a







