LOGINMitch Nakakahiya mang aminin, pero sa totoo lang, sa tuwing magkasama kami ni Chandler, hindi ko maiwasang mapunta ang isip ko sa kung anu-anong intimate na sitwasyon na pwede naming pagsaluhan. Hindi ko alam kung kailan nagsimula iyon, pero napansin ko na lang na sa bawat tingin niya at sa bawat
Mitch Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Chandler, at hindi iyon yung simpleng tawang pampalipas lang—kundi yung tipong halos hindi na niya mapigilan ang sarili niya. Habang tumatagal ang pagtawa niya, mas lalo kong naramdaman ang pag-akyat ng inis sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang ma
Mitch Paulit-ulit na umikot sa isip ko ang salitang “level-up,” at habang mas pinag-iisipan ko iyon, mas lalo itong nagkakaroon ng ibang kahulugan. Hindi ko maiwasang mapunta sa mga ideyang hindi ko naman dapat iniisip, lalo na sa sitwasyon namin ngayon na kami lang dalawa ang magkasama at ang bang
MitchMatapos ang ilang saglit na katahimikan, yung klase ng katahimikan na hindi naman awkward pero hindi rin komportable, pareho kaming parang nag-iingat sa bawat galaw at salita. Ramdam ko pa rin yung natitirang bigat ng usapan namin kanina, pero kasabay nun, may kakaibang init na rin sa pagitan
MitchHindi ko agad alam kung paano ipo-process ang sinabi ni Chandler.Nakatayo lang ako sa harap niya, nakatingin sa mukha niya, pero parang hindi agad nag-sink in sa isip ko ang mga salitang binitawan niya. Ilang segundo akong natahimik, hindi dahil wala akong sasabihin, kundi dahil sinusubukan k
ChandlerHindi pa rin ako mapalagay kahit tahimik na ang opisina ko at tapos na ang lahat ng kailangang asikasuhin sa araw na iyon. Ilang beses kong sinubukang ituon ang sarili ko sa trabaho. Magbukas ng files, magbasa ng reports, mag-check ng schedules—pero sa bawat pagtatangkang iyon, iisa lang an
ChansenNasa meeting ako at, to be honest, sobrang bored na bored na ako. Ramdam ko ang bigat ng eyelids ko habang nakatitig lang ako sa projector screen, pero ang utak ko? Wala doon. Si Estella pa rin ang laman. Lately, habang tumatagal ang pagsasama namin, parang bumabalik ako sa pagiging high sch
Estella“Estella, darating ba si Chansen ng lunchtime?” tanong ni June habang nakasandal siya sa swivel chair at nilalaro ang ballpen na parang baton.Nag-angat ako ng tingin mula sa pagche-check ng mga records namin. Ang dami na talagang estudyante ni Miss Cherry, kaya kahit papaano ay proud ako sa
Chansen“Hi, Ate Cha. Hi, Tita,” nakangiting bati ni Maui sa pamilya ko nang makalapit kami. May lambing pa sa boses niya, parang sanay na sanay na siya sa kanila. Pero agad kong napansin kung paano siya biglang tumingin kina Estella, seryosong-seryoso ang mukha ng asawa ko, walang hint o kahit anon
EstellaNagsimula na kaming mamili nila June ng damit. Dinalhan kami agad ng saleslady ng isang rack na punong-puno ng mga gown na parang galing sa fashion magazine. Halos mapanganga ako sa dami ng choices. Hindi talaga ako magaling pumili ng mga ganito, kaya kung tutuusin, life saver talaga na kasa






