LOGINPa-like, comment and gem votes po. Maraming salamat!
MitchMalawak ang players' lounge at unti-unti nang napupuno ng mga player mula sa iba't ibang teams.May mga players na nagkukuwentuhan.May mga coaches na may hawak nang tablets at kung anu-anong notes.May ilang content creators na abala sa pagkuha ng photos at videos para sa social media pages n
ChandlerNgayong araw ang opisyal na pagbubukas ng bagong season ng Honorable. At sa totoo lang, laking pasalamat ko na Sunday ngayon.Walang pasok sa opisina, meetings o report na kailangang tapusin.Walang directors na naghihintay ng approval. Although kailangan kong silipin ang Sarina’s Hotel and
ChandlerPagpasok ko sa boardroom ay bahagya akong natigilan. Hindi dahil sa dami ng taong naroon, kundi dahil sa nakita ko.Nandoon ang halos lahat ng kapatid ko maliban kay Kuya Chase na kasalukuyang nakatira sa Bukidnon kasama ang kanyang pamilya.Nakangiti silang lahat habang nakatingin sa akin
ChandlerLumipas pa ang dalawang araw at gaya ng naging routine namin nitong mga nakaraan, magka-video call ulit kami ni Mitch habang nagla-lunch ako. Nakakatuwa dahil kahit pareho kaming abala sa kani-kaniyang mga ginagawa, parang nagawa pa rin naming humanap ng paraan para magkaroon ng oras para s
ChandlerSa totoo lang, kung tatanungin ako ilang buwan na ang nakalipas, malamang sasabihin kong isa sa pinaka-boring na bagay sa mundo ang buhay sa opisina.Kumpara sa adrenaline ng esports, sa ingay ng tournaments, at sa walang katapusang galaw sa ArmyGamers HQ, napakatahimik ng corporate environ
Chandler“Sigurado ka bang okay ka lang?”Napaangat ako ng tingin mula sa financial report na binabasa ko nang marinig ko ang tanong ni Kuya Chanden. Kanina pa niya ako tinatanong ng kung anu-anong bersyon ng parehong bagay simula nang dumating ako sa opisina niya ngayong umaga. Sa puntong ito ay ha
EstellaSa dining table, magkatabi lang kami pero para bang may invisible wall sa pagitan namin. Tinawag niya ako nang nakahain na ang pagkain, kaya sabay kaming bumaba. Tahimik. Wala ni isang salita. Para kaming dalawang estranghero na nagkataong naupo lang sa iisang mesa.“Hindi ko alam kung ano a
“Damn, Ate Cha…” bulong ko sa sarili, sabay mariing hawak sa manibela. “Sana hindi ka nagsalita.”Hindi ko alam kung kaya ko nang harapin ang Mommy ko kung sakaling banggitin niya ang pangalan ng asawa ko. Hindi pa nga namin naaayos nang buo ang pagitan namin ni Estella, tapos bigla na lang ay ipapa
“Chansen…” mahina kong sambit, halos nagmamakaawa. “Alam mo bang mas masakit minsan yung kailangan ka, pero hindi ka mahal? Na parang… kasama ka dahil hindi nila kaya mag-isa, pero hindi dahil pinili ka talaga?”Nakita ko kung paano kumirot ang mga mata niya, parang bigla siyang binuhusan ng malamig
EstellaAng “sa dati” na tinutukoy ko ay ang once-a-month date namin noon ni Nash. Bawal ang relasyon namin at kung mahuli kami, siguradong katapusan ko sa eskuwela at ng reputasyon niya bilang guro. Pero pareho naming hindi kayang iwasan ang isa’t isa. Kaya kahit delikado, kahit mali, pilit pa rin







