로그인Ayyyyyie!!! See you sa next chapter!
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
I wanted her to feel it—yung bigat ng pagpipilit ko.Because it matters.She matters.Tumango siya, huminga ng malalim, parang nag-iipon ng lakas ng loob. “Malalaman mo rin naman,” she said quietly. “Pero tama ka… you need to know.”Hindi ako nagsalita.Nanatili lang akong nakatingin sa kanya, eyes
Honey“Good morning, dear.”Nakangiti si Mrs. Lardizabal habang diretsong nakatingin sa akin. Bago pa ako makapag-react, niyakap na niya ako nang mahigpit at sinundan pa ng beso sa pisngi na akala mo ay matagal na niya akong kilala. Para akong napa-freeze sa kinatatayuan ko sa sobrang gulat.Pagling
Pero at the same time… wala akong balak na maglihim sa kanya.Late na ang dinner pero surprisingly, masaya pa rin ako. As in legit happy. Kasi habang tinitignan ko si Honey na kumakain, nakikita ko rin yung pagbalik ng glow niya. Yung kaba at takot na kanina pa namin binibitbit para sa isa’t-isa, pa
ChantonNakahinga ako ng maluwag matapos ang lunch na yon with Mom and Dad na kasama din si Chandler. Alam ko na gusto lang nila akong kumustahin, at naipangako ko sa kanila na okay lang ako, walang stress, walang concern na hindi nila kaya.As for Honey, nasa kanyang silid siya, abala sa pag-aayos







