LOGINHabang nagsasalita, salitan niyang tinitingnan si Jacob at Jared.“Ang taong mahirap makita ay ang taong ayaw talagang magpakita.”Napatingin si Jared sa kanya.“Since driver siya ng truck, ibig sabihin ay normal at ordinaryong tao lamang siya. Walang sapat na kapangyarihan o malaking pera para prot
Pero bilang isang taong gustong mabuhay nang mahaba, alam ni Jacob na mas mabuting itikom na lang muna niya ang bibig niya.“Now that you're much better, puwede ka na ring ma-discharge anumang araw,” nakangiting dagdag ni Riz.At sa isang iglap, nagbago ang ekspresyon ni Jared.Awtomatikong kumunot
Third Person“Hmm… sa loob ng tatlong linggo matapos ang surgery ay ang laki na agad ng naging improvement mo.”Nakatingin si Riz kay Jared na ngayon ay matuwid at pormal nang nakatayo sa kanyang harapan. May hawak na medical chart ang dalaga habang bahagyang nakatagilid ang ulo, maingat na sinusuri
Lalo na nang sabihin niyang nararapat iyon sa dalaga dahil siya ang kanyang fiancée.Napakalinaw pa rin sa kanyang isip ng reaksyon nito.Ang biglang paglaki ng mga mata.Ang pagtatangkang itago ang pagkabigla.At higit sa lahat, ang mabilis na pamumula ng pisngi nito.Napangiti nang bahagya si Jare
Third Person“Sir, sigurado po ba kayo?”Nag-aalalang tanong ni Jacob habang nakatingin kay Jared, tila anumang oras ay handa siyang sumugod at saluhin ang kanyang amo sakaling mawalan ito ng balanse. Halos hindi niya maalis ang mga mata niya sa bawat galaw ng lalaki, lalo na sa paraan ng pagkakapit
Maingat niyang isinara ang velvet box, ngunit hindi pa rin mawala ang bahagyang pag-aalala sa kanyang mukha.Subalit nang dahan-dahan siyang tumingin sa kanyang tabi, nakita niyang nakangiti lang pala si Jared habang nakatitig sa kanya.Hindi naiwasan ni Riz ang mapakunot ng noo sa reaksyon ng binat
“Exactly,” dagdag ni Vivian, tumagilid pa ng upo at tumiklop ng braso. “Ano’ng nagbago?”Humugot ako ng malalim na hininga, saka tiningnan sila nang diretso. “Hindi ko pala kaya mag-isa lang. Kapag ganon kasi, magiging limited lang ang students natin. Parang… binibigyan ko lang ng hangganan ‘yung ka
Pagkatapos naming mag-usap ni Tristan ay nilibot ko siya sa studio. Kahit dalawang taon na rin mula nang itayo namin ni June at Vivian ang lugar na ‘to, hindi pa rin ako nagsasawang pagmasdan ang bawat sulok. Ang mga soundproofed na pader na may nakadikit na acoustic foam, ang makintab na grand pian
EstellaAng “sa dati” na tinutukoy ko ay ang once-a-month date namin noon ni Nash. Bawal ang relasyon namin at kung mahuli kami, siguradong katapusan ko sa eskuwela at ng reputasyon niya bilang guro. Pero pareho naming hindi kayang iwasan ang isa’t isa. Kaya kahit delikado, kahit mali, pilit pa rin
Medyo natigilan ako. Hindi ko inaasahang magsasalita siya. “Ahm, yes. You too?”“I have friends downstairs, are you alone?” tanong pa niya, may bahid ng curiosity sa boses. Saglit ko siyang sinipat mula ulo hanggang paa, mukhang harmless naman, kaya sumagot na rin ako.“Sort of,” mabilis kong tugon.







