LOGINHabang nagsasalita, salitan niyang tinitingnan si Jacob at Jared.“Ang taong mahirap makita ay ang taong ayaw talagang magpakita.”Napatingin si Jared sa kanya.“Since driver siya ng truck, ibig sabihin ay normal at ordinaryong tao lamang siya. Walang sapat na kapangyarihan o malaking pera para prot
Pero bilang isang taong gustong mabuhay nang mahaba, alam ni Jacob na mas mabuting itikom na lang muna niya ang bibig niya.“Now that you're much better, puwede ka na ring ma-discharge anumang araw,” nakangiting dagdag ni Riz.At sa isang iglap, nagbago ang ekspresyon ni Jared.Awtomatikong kumunot
Third Person“Hmm… sa loob ng tatlong linggo matapos ang surgery ay ang laki na agad ng naging improvement mo.”Nakatingin si Riz kay Jared na ngayon ay matuwid at pormal nang nakatayo sa kanyang harapan. May hawak na medical chart ang dalaga habang bahagyang nakatagilid ang ulo, maingat na sinusuri
Lalo na nang sabihin niyang nararapat iyon sa dalaga dahil siya ang kanyang fiancée.Napakalinaw pa rin sa kanyang isip ng reaksyon nito.Ang biglang paglaki ng mga mata.Ang pagtatangkang itago ang pagkabigla.At higit sa lahat, ang mabilis na pamumula ng pisngi nito.Napangiti nang bahagya si Jare
Third Person“Sir, sigurado po ba kayo?”Nag-aalalang tanong ni Jacob habang nakatingin kay Jared, tila anumang oras ay handa siyang sumugod at saluhin ang kanyang amo sakaling mawalan ito ng balanse. Halos hindi niya maalis ang mga mata niya sa bawat galaw ng lalaki, lalo na sa paraan ng pagkakapit
Maingat niyang isinara ang velvet box, ngunit hindi pa rin mawala ang bahagyang pag-aalala sa kanyang mukha.Subalit nang dahan-dahan siyang tumingin sa kanyang tabi, nakita niyang nakangiti lang pala si Jared habang nakatitig sa kanya.Hindi naiwasan ni Riz ang mapakunot ng noo sa reaksyon ng binat
Chansen“Anong ginagawa mo?” bulalas ni Estella, halos mag-panic sa biglaang pagkilos ko. Nanlalaki ang kanyang mga mata, at halatang hindi niya alam kung hahakbang ba siya palayo o mananatili lang. Sinandal ko siya sa likod ng pinto na kakasarado ko lang, ramdam ko ang biglaang pagbilis ng tibok ng
Estella Nagising ako na nasa dibdib ni Chansen ang kamay ko, habang nakaunan naman ako sa braso niya. Ang init ng balat niya, ramdam ko pa yung steady na tibok ng puso niya na parang lullaby. Simula noong dinner na ‘yon, halos dalawang linggo na rin ang lumipas ay mas naging close kami. Hindi pa ri
Estella Mabilis akong nagmaneho pauwi, pero syempre, ingat pa rin. Hindi ko kayang maging reckless lalo na at ang utak ko ay punong-puno ng excitement. Kanina lang kasi, habang nasa studio pa ako, nakatanggap ako ng text mula kay Chansen. “Uuwi ako ng maaga today. Gusto kong paghandaan yung dinner
Estella“Mukhang mainit na agad ang ulo mo, hindi pa man tayo nagsisimula,” puna agad ni Tristan pagdating ko sa studio.Nagkatawanan pa ang mga kasama naming hurado kaya ngumiti na lang ako, pilit pinapakalma ang expression ko.“Care to tell me what happened?” dagdag pa niya, sabay tagilid ng ulo,







