ログインChandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
Nagulat ako kahit na may kutob na ako sa gusto niyang gawin. Nanigas ang buong katawan ko, parang tumigil ang oras. Parang nakalimutan ko kung paano huminga.Pero sandali lang.At kusa nang gumalaw ang aking mga labi, parang may sariling desisyon, at matagal na ring naghihintay ng pahintulot.Yun la
“Coming from you, that’s a plot twist,” tukso niya pa. “Dati ang tingin mo sa ingay ay istorbo. Ngayon hinahayaan mo na magkalat sa rooftop mo?”“Kasi minsan,” sagot ko, mas mababa na ang boses, “kailangan din ng konting gulo para maalala mong hindi puro trabaho ang buhay. Hindi puro depensa. Hindi
“Chanton,” tawag niya sa pangalan ko, diretso at seryoso. “Siguraduhin mo lang na alam mo kung saan ka papasok.”At doon ko napagtanto, hindi lang siya ang tinatanong ko ng permiso.Sarili ko rin.“Mukha bang hindi ko kayang panindigan ’yon?” tanong ko.Hindi ko itinaas ang boses ko. Hindi rin ako n
Saglit akong tumingin sa kanya bago magpatuloy. “I know you’re a bit scared right now,” amin ko, mas totoo pa sa gusto kong ipakita, “pero Kuya Lualhati and the others are doing their best. Ginagalaw na nila lahat ng connections nila. We were hoping na kahit papaano, may naiwan na clue ang may kagag







