로그인Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
ChancyAlam kong risky ang ginawa ko. Nakakatakot, hindi ko itatanggi. Pero buo na ang desisyon ko. Sa kabila ng nararamdaman ko ay mas nangingibabaw pa rin ang kagustuhan kong paniwalaan ang damdamin ni Gianna para sa akin.Malapit na ang kasal namin. Isang buwan na lang.Isang buwan na lang at mag
Lumapit siya kay Chancy at marahang hinalikan ito sa noo. "Kamusta ka na, hijo?""Mas okay na po, Mama. Salamat po sa pagdalaw," tugon ni Chancy, sabay hawak sa kamay ni Mama."Ay nako, ikaw pa ba? Ikaw na nga itong injured, ikaw pa ang magpapasalamat." Umupo si Mama sa paanan ng kama at tinitigan s
Mabuti na lang talaga na ngayon pa lang ay masabi ko na sa kanya ang lahat. Ayokong dumating ang araw ng kasal namin na may bumabagabag pa rin sa damdamin niya. Karapat-dapat lang na alam niya ang lahat lalo na tungkol ito kay Drew.Ang totoo, may kaba akong hindi maipaliwanag. Isang uri ng pangamba
GiannaTahimik akong nakaupo sa gilid, nananatiling alerto sa bawat yabag ng ilang nurses at hospital personnel sa corridor ng operating room. Sa kabila ng bigat ng dibdib ko, pinilit kong manatiling kalmado. Hanggang sa mapansin kong nagsalita si Chansen, lumapit na mula sa kinaroroonan kasama si S







