로그인Ayan na, nagkukwento na si Arnie...
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
Pagdating sa shooting location ay sinamahan na ako ni Sir Sol. Hinatid niya ako sa isang tila lounge.“Wait here,” sabi niya sa akin bago tumingin kay Ezekiel. “Ikaw na muna ang bahala kay Mitch.”“Yes, Sir,” nakangiting tugon ni Ezekiel.Pagkatapos ay naglakad na si Sir Sol papunta sa production st
MitchNakuntento na lang talaga ako sa video call at sa mga chats namin. Hindi man madalas, hindi man mahaba palagi, pero sapat na iyon para sa akin. Masaya na ako roon dahil alam kong busy siya, at ayokong maging isa pang responsibilidad sa listahan ng iniisip niya araw-araw.Alam kong kapag tumata
Lumapit siya sa mesa at bahagyang yumuko bilang respeto. “Mr. Chandler,” bungad niya, maingat ang tono. “These are the list that you asked on our first meeting. Everyone who had something to do with the supplies—respective personnel in charge, vendors, purchase orders, delivery schedules, and discre
ChandlerPagkasara ng elevator doors, para bang sabay ding nagsara ang maliit na mundo na binuo namin ni Mitch kanina. Bumalik ang bigat sa balikat ko, ang pamilyar na pressure ng responsibilidad na hindi puwedeng ipagpaliban o i-delay dahil lang sa personal na emosyon. Tahimik ang elevator habang u
“I’m here to work, what else?” sagot niya na parang sobrang normal lang ng presence niya sa mismong unit ko. “What are you waiting for?” dagdag pa niya, saka ako nagulat nang bigla niya akong hinila papasok at isinara ang pinto sa likod namin nang may marahang tunog ng pagkaka-lock. Tumama ang mukh
“As in lahat po iyon?" namimilog ang mga matang tanong pa ni Honey. “Opo.” Nagpatuloy kami sa paglakad. Habang palalim nang palalim ang pasok namin sa sagingan, napansin kong mas naging madulas ang lupa. May mga tuyong dahon ng saging na halos ka-kulay na ng putik, kaya hindi agad halata kung alin
HoneyPakiramdam ko ay may kung anong sinabi si Mr. Lualhati kay Chanton kanina. Hindi ko man narinig kung ano iyon, ramdam kong may binago iyon sa aura niya. Kaswal pa rin ang itsura niya, relaxed ang postura, kalmado ang mukha. Pero bilang babae, may instinct ako. At sinisigawan ako ng instinct ko
“Sige po, salamat,” sagot ko agad. “Dito na lang din po kami kakain para hindi na maglakad itong si Honey. Mahirap na at baka magpabuhat pa po,” sabay turo ko sa kanya, “eh mukhang mga seventy-five kilos ang timbang.” Natawa si Manang Alma, alam niyang biro lang ’yon. Pero nang lumingon ako sa kata







