LOGINMagulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
ChandlerNakarating kami sa 6th floor kung saan naroon ang apat na gaming rooms.“So…” sabi niya habang umiikot ang tingin sa paligid. “This is your world.”Bahagya akong napangiti.“I guess you can say that.”Hindi ko na idinagdag ang katotohanan na ilang beses na rin akong kinausap ni Kuya Chanden
Competitive gaming was different.May adrenaline. May strategy. May pressure na parang chess na may kasamang digmaan.Kaya nang malaman kong unti-unting pinapalawak ng pamilya ang negosyo papunta sa IT at digital industry kapalit ng casino sa lahat ng hotel and resort business namin ay hindi ko na i
Chandler“Venice.”Bahagya akong napataas ng tingin nang makita ang babaeng kakapasok pa lamang sa aking opisina. Nakasuot siya ng eleganteng blouse at skirt na bagay sa kaniyang polished image. Tulad ng dati, maayos ang kaniyang aura at may dala iyong klaseng confidence na alam kong matagal nang ba
Chandler“Love, are we good?”“Ha?” maang niyang tanong habang nakatingin sa akin na parang lutang pa rin.Napangiti ako bago marahang pinisil ang dulo ng ilong niya.Cute.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot dahil mukhang nakalimutan na niya iyong tungkol kay Venice.Well, kung gano’n ng
Mitch“Good morning, Love…”Nakangiting mukha ni Chandler agad ang bumungad sa akin nang dahan-dahan kong idilat ang mga mata ko.Ilang segundo muna akong nakatulala habang ina-adjust ng utak ko iyong liwanag sa paligid at iyong init ng katawan niyang nakahiga sa tabi ko.At nang tuluyan akong matau
HoneyNatapos ang tanghalian na parang dumaan lang sa akin ang oras. Present ako sa mesa, pero malayo ang isip. Saglit lang akong nakipagkwentuhan kina Ate Cha at Mrs. Lardizabal, pilit na nakangiti, pilit na normal. Nang maramdaman kong unti-unti na akong nauubusan ng lakas, nagpaalam na rin ako na
“Anong nangyayari sa’yo?” biglang tanong ni Mommy, nakataas ang isang kilay habang sinusuri ang buonog mukha ko. “Ngiting-ngiti ka diyan ah. Don’t tell me sumalisi ka sa kwarto kagabi—”“Mom!” awat ko agad, sabay tawa. Napailing ako habang inilapag ang siko sa mesa. Hindi ko maintindihan kung bakit
ChantonHindi ako nakisabay mag-breakfast kina Dad. Kahit ilang beses pa akong alukin, mas gusto kong hintayin si Honey at makasabay siya kumain. Kaya ko pa namang tiisin ang gutom. Hindi rin naman ako mamamatay kung hindi ako agad mag-almusal. Ang mas mahalaga sa akin ngayon ay kapag nagising siya,
ChantonHindi ko namalayan na pinipigilan ko pala ang paghinga ko.Nakatayo ako sa harap ng altar, tuwid ang tindig, maayos ang suite, handang-handa sa paningin ng lahat. Pero sa loob-loob ko, parang may bagyong pilit kong kinokontrol. Tahimik sa labas, magulo sa dibdib.Naririnig ko ang musika.Ban







