LOGINParang pambubwisit lang ang gagawin mo, Chanton...
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
A good provider.A silent protector.Kahit na may takot sa puso niya, pinili pa rin niyang ipakilala ako sa kanyang pamilya. Hindi niya ako itinago, kahit na kaya naman niyang gawin iyon lalo na at hindi ko dala ang kanyang apelyido. Mas madali sana para sa kanya ang manahimik, umiwas, at ituring ak
HoneyHuminga ako nang malalim at dahan-dahang pumikit. Pilit kong iniipon ang natitirang lakas ko. Hindi lang ng katawan, kundi pati ng loob. Pinili kong patatagin ang sarili ko hangga’t kaya, dahil alam kong wala ring maidudulot na maganda kung magpa-panic ako ngayon. Mas lalo lang akong magkakama
Honey“Hi,” nakangiting bati sa akin ng isang babae na biglang sumulpot ng bumukas ang pintuan matapos may kumatok.Napahinto ako sa kinatatayuan ko. Literal na parang may nag-freeze sa utak ko for a second dahil hindi ko siya inaasahang makita at mas lalong hindi ko alam kung sino siya. Wala man la
ChantonPagdating ko sa parking, agad kong nilibot ang tingin ko. Halos hindi na ako kumurap. Para akong nasa survival mode at ina-absorb ko ang bawat detalye, bawat galaw, bawat anino. Halos imemorize ko ang bawat lokasyon at posisyon ng bawat sasakyan na naroon. Kung alin ang bagong dating, alin a







