LOGINKaelan POV Sira pa rin ang aircon ng truck ko kaya nakababa ang bintana habang pabalik kami sa farm. Mainit ang hangin sa daan, pero sanay naman ako. Tumingin ako sandali sa rear-view mirror. Sa backseat, magkatabi sina Iñigo at Celeste. Si Lucas naman ay bagsak na ang antok sa kandungan ng mommy niya, habang si Iñigo ay dahan-dahang hinahaplos ang maliit na paa ng bata para hindi ito magising sa mga tagtag ng daan. Napailing ako nang mahina habang nakatutok ang mga mata sa kalsada. Kung may nagbago man nang todo sa islang 'to nitong nakaraang taon, hindi 'yung mga kalsada o 'yung library—kundi 'yung lalakeng nakaupo sa likod ko ngayon. Naalala ko pa noong unang araw na dinala ni Celeste si Iñigo rito sa probinsya. Putangina, akala mo kung sinong hari na naligaw sa gubat. Suot 'yung mamahaling polo shirt, sapatos na halatang hindi pa nakakatapak sa putik, at 'yung mukha niyang parang laging naluluha sa amoy ng pataba sa lupa. Noong unang gabi na nagka-inuman kami kasama si Mateo, p
Celeste Reyes POVMabilis na lumipas ang mga araw matapos ang unang Sabado ng reading program. Kung akala ko ay mababawasan ang trabaho namin ngayong bukas na ang center, nagkamali ako. Mas lalo kaming naging abala dahil bukod sa pag-asikaso kay Lucas at sa pagpapatakbo ng farm kasama si Mateo, kailangan na rin naming harapin ang susunod na malaking event sa pamilya—ang binyag ng anak namin.Lunes ng umaga, nakaupo ako sa hapag-kainan habang hawak ang isang baso ng gatas. Si Lucas ay nasa bouncer niya sa tabi ko, mahinahong naglalaro sa kanyang sariling mga kamay. Sa harap ko naman, nakabukas ang isang lumang planner kung saan sinusubukan kong i-set ang mga posibleng petsa para sa susunod na buwan."Maria, ubusin mo muna 'yang gatas mo bago ka mag-isip nang malalim dyan," sita sa akin ni Mateo habang inilalapag ang isang plato ng bagong lutong pandesal sa gitna ng lamesa. "Kanina ka pa nakatitig sa kalendaryo. May problema ba sa mga araw?""Wala naman po, Mateo. Tinitignan ko lang kun
Iñigo POV Alas-sais na ng gabi pero ramdam ko pa rin ang pagod sa mga binti ko mula sa maghapong pagtakbo sa center. Naupo ako sa mahabang wooden bench sa veranda ng main house, pinapanood ang dahan-dahang pagkulay-ube ng langit sa ibabaw ng lawa. Si Lucas ay mahimbing nang natutulog sa loob, pagod din yata sa pakikinig sa ingay ng mga bata kanina. Kinuha ko ang phone ko mula sa bulsa ng aking khaki shorts. Pagbukas ko ng screen, sumalubong sa akin ang labing-dalawang missed calls mula sa Manila office at ilang sunod-sunod na emails tungkol sa isang naudlot na property acquisition sa Makati. Tinitigan ko lang ang mga notification. Isang taon o buwan lang ang nakalipas, sigurado akong magpapanic na ako kapag nakakita ako ng ganito karaming unread messages. Baka kanina ko pa sinisigawan ang secretary ko o kaya ay nagpapa-book na ako ng unang flight pabalik ng Maynila. Ganoon ang buhay ko noon—bawat segundo ay may katumbas na pera, bawat tao ay kailangang may pakinabang, at ang tagump
Celeste Reyes POVAlas-siyete pa lang ng umaga, gising na gising na ang buong farm. May kakaibang energy sa hangin ngayon, 'yung tipong alam mong may malaking mangyayari pero hindi mo alam kung maiiyak ka ba sa excitement o sa kaba. Bitbit ko si Lucas na mahimbing pang natutulog sa carrier, bumaba ako sa kusina para tignan kung anong lagay doon."Dahan-dahan ang apoy, Iñigo! Baka masunog ang ilalim, mahirap tanggalin ang amoy-sunog sa champorado," marinig kong utos ni Mateo mula sa labas ng dirty kitchen.Sumunod ako sa ingay at doon ko nakita si Iñigo. Suot ang isang lumang jersey shirt at may nakasabit na tuwalya sa leeg, seryosong-seryoso siya sa pag-halo ng isang dambuhalang kaldero gamit ang kahoy na sandok. Pawisan na siya kahit maaga pa, at ang mukha niya ay parang nakatutok sa isang multi-million dollar business proposal.Naisip ko tuloy kung paano kami nagsimula. Kung may nagsabi sa akin noon sa Makati na ang isang Iñigo Samonte ay tatayo sa harap ng nagbabagang kalan sa isan
Celeste Reyes POV Alas-sais pa lang ng gabi ng Biyernes, dinala na nina Iñigo at Mateo ang mga natuyong banig at mga kahon ng art supplies sa The Isidro Reyes Learning Center. Dahil malapit lang naman ang center sa main house, naglakad na lang ako papunta roon bitbit si Lucas na nakapulupot sa baby carrier sa dibdib ko. Gusto kong makita kung paano ang pinal na ayos ng kwarto bago ang malaking araw bukas. Pagpasok ko, sumalubong sa akin ang amoy ng bagong gupit na papel, kahoy, at ang bango ng malinis na banig. Naka-on na ang mga bagong bumbilya na ikinabit ng electrician nitong linggo, kaya maliwanag at maaliwalas ang buong espasyo. "Dito ba sa gitna natin ilalatag 'tong dalawa, Mateo? O mas maganda kung medyo pader para hindi harang sa pinto?" tanong ni Iñigo habang hila-hila ang isang dulo ng mahabang banig na pandan. Pawisan na naman siya, pero mukhang hindi niya alintana. "Diyan sa gitna, Iñigo. Mas maganda kapag pumasok ang mga bata, makikita nila agad na pwedeng dumi-retso
Celeste Reyes POV Biyernes ng umaga, isang araw bago ang opisyal na pagbubukas ng weekend reading program. Maaga pa lang ay ramdam ko na ang bigat sa hangin dahil sa dumaraming asikasuhin. Habang karga ko si Lucas na tahimik na ngumangatngat sa kanyang telang laruan, naglalakad ako patungo sa lumang bodega sa likod ng main house. Doon ko nadatnan si Mateo na seryosong nag-e-examine ng mga nakatambak na gamit. "Mateo, nahanap mo ba 'yung mga banig?" tanong ko habang sumisilip sa medyo madilim na bahagi ng bodega. Lumingon si Mateo, may hawak na pamaypay na nipa at medyo may dumi na ng alikabok ang dulo ng kanyang ilong. "Ah, Maria. Oo, nahanap ko na. Heto, apat na malalaking banig na gawa sa pandan. Medyo maalikabok lang dahil matagal nang hindi nailalabas mula nung huling anihan tatlong taon na ang nakalipas." "Ilabas na natin po riyan para mahugasan at maibilad," sabi ko, sabay pwesto sa tabi niya para tumulong sana, pero agad akong hinarangan ng braso niya. "Huwag, Maria. Huwag
Celeste Reyes POV Maaga pa lang ay maingay na sa labas ng bahay. Hindi ito ang ingay ng gulo o ng mga sirena ng pulis, kundi ang tunog ng mga martilyo at ang tawanan ng mga trabahador ni Don Manuel na tinatapos na ang pag-aayos sa bakod. Nakatayo ako sa kusina, tinitimplahan ng asukal ang kape ko
Celeste Reyes POV Nanginginig ang mga kamay ko habang ibinababa ang phone sa center table. Ang boses ni Iñigo ay tila nakaukit pa rin sa hangin—puno ng babala at takot na hindi ko akalaing maririnig ko mula sa kanya. Tumingin ako sa bintana, sa labas kung saan tahimik ang kalsada, pero pakiramdam
Celeste Reyes POV Malamig ang simoy ng hangin sa labas, sapat na para magsuot ako ng lumang cardigan habang nakaluhod sa basang lupa ng garden. Hawak ko ang maliit na pala, dahan-dahang binubungkal ang bahagi ng lupa na pinaka-nasisikatan ng araw tuwing umaga. Sa tabi ko, nakabukas ang plastic bag
Celeste Reyes POV Naiwan akong nakatitig sa mukha ni Iñigo habang dahan-dahang bumabalik ang malay niya. Ang tanong niya tungkol sa 90-day rule ay parang isang malamig na tubig na ibinuhos sa akin. Sa kabila ng operasyon, sa kabila ng hapit na kamatayan, iyon pa rin ang iniisip niya. Inayos ko a







