تسجيل الدخولCeleste POV Maulan ang hapon kaya napilitan kaming manatili sa loob ng cabin. Ang tunog ng ulan sa bubong na yari sa tisa at kahoy ay nagbibigay ng kakaibang antok, pero si Iñigo ay malayo sa pagiging antukin. Nakalatag sa sahig ng sala ang ilang piraso ng papel, isang measuring tape, at ang kanyang laptop. Seryoso siyang nag-iisip habang nakasandal sa sofa, tila bumubuo ng isang blueprint sa kanyang isipan. "Iñigo, kanina ka pa dyan sa sukat ng pader. Hindi naman aalis 'yan," biro ko habang dahan-dahang lumalapit sa kanya bitbit ang isang baso ng mainit na gatas. "I'm just checking if the natural light is enough, Celeste," sagot niya nang hindi tumitingin. "Sabi kasi sa nabasa ko kanina, important ang sunlight for the baby’s circadian rhythm. Ayaw nating lumaking puyat ang anak natin dahil lang sa maling position ng bintana." Naupo ako sa tabi niya at sumilip sa mga drowing niya. "Nursery agad? Iñigo, tatlong buwan pa lang 'to. Baka mapagod ka agad niyan, wala pa ngang baby b
Celeste POV Naging mabilis ang paglipas ng mga araw simula nung bumalik kami galing Manila. Parang mas lalong naging pursigido si Iñigo sa pagtapos ng library extension, na ngayon ay may bubong na at sinisimulan na ang interior shelving. Pero ngayong umaga, kakaiba ang gising ko. Hindi dahil sa ingay ng construction, kundi dahil sa bigat ng pakiramdam ko at ang tila paikot-ikot na sikmura. Dahan-dahan akong bumangon para hindi magising si Iñigo, pero huli na ang lahat. Sa pagtayo ko pa lang, naramdaman ko na ang hilo kaya napakapit ako sa side table. "Celeste? Are you okay?" tanong ni Iñigo, agad na napa-upo at pilit minumulat ang mga mata. "Nahihilo lang ako nang konti. Siguro dahil sa init kahapon sa greenhouse," sagot ko, sinusubukang huminga nang malalim. Tumayo siya at agad na lumapit sa akin. Hinawakan niya ang noo ko at ang leeg ko. "Wala ka namang lagnat. Pero ang putla mo. Wait, I’ll get you some water." Pagbalik niya, bitbit na niya ang baso ng tubig at isang pirasong
Celeste POV Maaga ang gising namin para sa byahe patungong Manila. Kahit dalawang araw lang kami doon, parang ang bigat pa rin sa loob kong iwan ang cabin, lalo na’t nagsisimula na ang mga poste para sa library extension. Si Mateo ang naghatid sa amin sa gate, bitbit ang isang supot ng nilagang saging para raw may makain kami sa daan. "Maria, huwag kang mag-alala rito. Ako at si Kaelan ang bahala sa mga semento. Bantayan mo na lang 'yang asawa mo, baka kapag nakakita ng mga skyscraper ay biglang ayaw na bumalik dito," biro ni Mateo habang inilalagay ang mga bag namin sa likod ng SUV. "Hinding-hindi mangyayari 'yun, Mateo. Mas gusto ko na ang amoy ng puno kaysa sa usok ng EDSA," sagot ni Iñigo habang inaayos ang kanyang salamin. Suot niya ang isang dark blue na button-down shirt—simple lang, pero bakas pa rin ang pagiging Iñigo Samonte niya. Naging tahimik ang byahe. Pinapanood ko ang pagbabago ng tanawin mula sa luntiang bukid hanggang sa unti-unting pagdami ng mga billboards at m
Celeste POV Maaga kaming nagising ni Iñigo para sa groundbreaking ng extension ng library. Hindi ito pormal na event na may ribbon-cutting o mga politiko. Simple lang ang setup—isang maliit na mesa sa ilalim ng puno ng narra, ilang pitsel ng juice, at ang mga blueprint na nakalatag sa hood ng truck ni Kaelan. "Iñigo, 'yung pwesto ng foundation sa dulo, make sure na hindi tatamaan 'yung ugat ng puno," paalala ni Mateo habang tinitignan ang mga marka sa lupa. "Sayang naman kung mamamatay 'tong narra, malaking tulong 'to sa lilim." "Don't worry, Mateo. Inadjust na namin ni Kaelan 'yung layout. We’ll build around it," sagot ni Iñigo. Naka-jeans siya at suot ang paborito niyang polo shirt na medyo kupas na. Hawak niya ang isang pala, handa nang simulan ang simbolikong paghuhukay. Lumapit si Kaelan sa amin, dala ang kanyang tablet. "The cement and steel bars are arriving in an hour. Kinausap ko na rin 'yung mga workers mula sa kooperatiba. Sabi nila, by lunch time, nandito na sila para
Celeste POV Maaliwalas ang sikat ng araw ngayong umaga, saktong-sakto para sa paglulunsad ng bangka. Tuyung-tuyo na ang huling coat ng "Deep Lake Blue" na pintura, at kumikinang ang puting letrang Celeste sa gilid nito. Nakatayo kami nina Iñigo at Mateo sa pampang, bitbit ang mga kawayan na gagamitin naming rollers para itulak ang bangka sa tubig. "O, Iñigo, sa bilang ng tatlo, sabay nating itutulak ha? Maria, doon ka sa dulo, alalayan mo lang para hindi tumagilid," utos ni Mateo habang nakahawak sa matibay na katig. "Ready na ako, Mateo. I’ve been waiting for this all morning," sagot ni Iñigo, halatang excited habang nakapwesto sa kabilang panig. "Isa... dalawa... tatlo! Tulak!" sigaw ni Mateo. Sa isang malakas na tulak, dahan-dahang gumalaw ang bangka. Narinig namin ang tunog ng kahoy na dumudulas sa damuhan hanggang sa marating nito ang tubig. Isang malakas na splash ang umalingawngaw sa paligid, at doon, lumutang nang maayos ang bangka. Hindi ito tumagilid, at walang nakitang
Celeste Reyes POV Maaga kaming nagising ni Iñigo dahil sa excitement na pinturan na ang bangka. Pagkatapos ng ilang araw na pag-patch ng mga butas at pag-liliha, handa na ang kahoy para sa huling layer. Bitbit ni Iñigo ang mga lata ng pintura na binili niya pa sa bayan, habang ako naman ay may dala-dalang tray ng tinapay at kape para sa aming lahat. "O, heto na ang 'Deep Lake Blue' mo, Celeste," sabi ni Iñigo habang ipinapakita ang latang kabubukas lang niya. Malalim at malamig ang kulay nito, saktong-sakto sa kulay ng tubig kapag papalubog na ang araw. "I hope this is exactly what you imagined." "Perfect, Iñigo. Bagay na bagay 'to sa puting trim na naisip ni Mateo," sagot ko habang inilalapag ang meryenda sa bench. Dumating si Mateo na may dalang mga masking tape at bagong brushes. "Aba, handang-handa na ang mag-asawa! Iñigo, siguraduhin mong hindi ka lalagpas sa linya ha? Mahirap mag-retouch kapag natuyo na 'yan." "Trust me, Mateo. I used to be very good at coloring within the
Celeste Reyes POV Maaga kaming bumalik sa cabin ni Iñigo kinabukasan, pero sa pagkakataong ito, kasama na namin si Mateo. Bitbit namin ang mga cleaning supplies, ilang balde, at siyempre, ang lunch box na puno ng paboritong ulam ni Mateo. Pagkababa pa lang namin ng sasakyan, agad na namaywang si M
Celeste Reyes POV Naging mailap ang sagot ko kagabi. Hindi dahil sa ayaw ko, kundi dahil parang masyadong mabilis ang ikot ng mundo. Pagkatapos ng proposal ni Iñigo sa harap ni Doña Isadora at Mateo, humingi ako ng konting oras para huminga. At heto kami ngayon, maagang naglalakad sa dulo ng farm
Celeste Reyes POV Maaga pa lang ay gising na ako para ihanda ang sarili sa pagdating ni Doña Isadora sa library. Kahit wala si Iñigo sa tabi ko, ramdam ko ang pressure. Nakatitig ako sa salamin, inaayos ang buhok ko nang marinig ko ang katok ni Mateo sa pinto. "Maria, andyan na ang sundo niyo. Is
Celeste Reyes POV Tahimik ang bahay pagkaalis ni Iñigo. Kahit andiyan si Mateo na abala sa pagpapakulo ng barako sa kusina, ramdam ko ang biglang paglaki ng espasyo sa sala. Parang kailan lang, ang reklamo ko ay ang pagsakop niya sa sofa gamit ang kanyang mga agricultural manual, pero ngayon, ang







