LOGINIñigo Samonte POVAlas-singko ng hapon, nakaupo ako sa tapat ng opisina ko sa farm—na dati ay isang lumang bodega lang pero ngayon ay may maayos na glass windows at wooden desk. Nakatitig ako sa financial report ng Reyes-Samonte Agricultural Cooperative. Sa darating na buwan, opisyal na kaming mag-e-export ng aming mga organic na produkto sa tatlong bansa sa Asya. Ang dating maliit at naghihingalong farm, ngayon ay isa na sa pinakamalaking supplier at nagbibigay ng trabaho sa mahigit tatlong daang pamilya rito sa Isla Moretti.Napangiti ako nang bahagya habang isinasara ang laptop. Kung makikita ako ng mga dati kong business partners sa Makati na naka-linen shirt na nakatupi ang manggas, khaki shorts, at leather sandals habang seryosong nagpapatakbo ng isang farm, baka isipin nilang nabaliw na ako. Dati, bawat desisyon ko ay nakabase sa kung magkano ang kikitain ng Samonte Group sa bawat quarter. Ngayon, bawat pirma ko sa kontrata, ang iniisip ko ay kung sapat ba ang magiging pondo pa
Celeste Reyes POVLinggo ng hapon. Isang araw matapos ang binyag ni Lucas, at sa wakas, bumalik na ang natural na katahimikan sa Reyes Farm. Maagang-maaga pa lang kanina ay umalis na sina Lola Isadora, Tita Helen, at ang mga kaibigan ni Iñigo pabalik ng Maynila dahil kailangan pa nilang humabol sa unang biyahe ng RoRo sa port. Ang buong malawak na garden na punong-puno ng ingay at dekorasyon kahapon ay malinis na ngayon, salamat sa tulong nina Kaelan at ng mga tauhan sa farm.Nakatayo ako sa may pinto ng veranda, hawak ang isang mainit na tasa ng kape habang pinapanood ang dahan-dahang paglubog ng araw. Kulay rosas at kahel ang langit, at ang malamig na hangin mula sa kabundukan ay nagsisimula nang umihip.Tiningnan ko ang kabuuan ng aming bakuran. Kung may magsasabi sa akin noong nakaraang taon na ganito ang magiging kahihinatnan ng magulo at masalimuot naming simula ni Iñigo, malamang ay tinawanan ko lang sila. Noong mga unang buwan na pilit naming inaayos ang mga gusot sa pagitan n
Celeste Reyes POV Alas-singko na ng hapon nang magsimulang mag-paalam ang karamihan sa mga bisita mula sa bayan. Unti-unti na ring nagliligpit ang mga catering staff ng mga ginamit nilang kagamitan sa garden, habang si Kaelan at ang ilang mga kalalakihan mula sa farm ay tumutulong sa pagbubuhat ng mga mabibigat na silya pabalik sa bodega. Umakay ako sa itaas para tingnan si Lucas na kasalukuyang natutulog sa aming kwarto, pagkatapos ay bumaba ako uli para magpahangin sa may porch. Nakita ko sina Tonton at Jace na nakaupo sa may hagdanan ng veranda, parehong nakatanggal na ang sapatos at hawak ang tig-isang malamig na botelya ng softdrinks. Halatang pagod sila sa maghapon pero ang mga mukha nila ay nakangiti pa rin. "Grabe, Celeste. Sobrang solid ng handaan ngayon ah," bati sa akin ni Tonton nang mapansin niya akong pababa ng hagdan. "Hindi ko akalain na makakakain ako ng ganoon kasarap na litson. Iba talaga 'yung timpla nung matanda, si Lolo Mateo ba 'yun?" "Oo, si Mateo talaga an
Celeste Reyes POVPagpasok pa lang ng sasakyan namin sa gate ng farm, dinig na dinig ko na ang tugtog ng acoustic guitar mula sa soundsystem na ipinahiram ni Kaelan. Ang garden na kaninang umaga lang ay puro bakal at tela, ngayon ay mukhang isang napaka-eleganteng reception. May mga mahahabang lamesang nakalatag na may puting tablecloth, puno ng mga sariwang bulaklak mula sa bayan, at sa isang tabi naman ay nakapila ang mga catering staff na abalang-abala sa pag-aayos ng mga chafing dishes.Ipinark ni Iñigo ang sasakyan sa tabi ng truck ni Kaelan. Pagkababa namin, agad na sumalubong sa amin ang amoy ng bagong hurnong litson na ginagawa ni Mateo sa may likod ng kusina. Amoy sunog na balat ng baboy, tanglad, at uling—'yung tipong amoy pa lang, alam mo nang piyesta talaga ang pupuntahan mo."Celeste, dumeretso ka muna sa loob para maibaba mo si Lucas sa crib niya. Mukhang mahimbing pa ang tulog, baka magising kapag dinala mo agad sa gitna ng ingay," sabi ni Iñigo habang kinukuha ang diap
Celeste Reyes POV Sabado ng umaga. Heto na talaga ang araw ng binyag ni Lucas. Alas-sais pa lang, gising na gising na ang buong bahay. Rinig ko ang ingay ng mga sapatos na pabalik-balik sa pasilyo at ang mahihinang boses nina Lola Isadora at Tita Helen na nag-aayos na sa kani-kanilang mga kwarto. Nakatayo ako sa harap ng salamin ng banyo, suot ang isang cream-colored linen dress na binili namin sa bayan noong nakaraang linggo. Habang inaayos ko ang simpleng kwintas na pilak na pamana pa sa akin ni Mama, sandali akong natitig sa sarili kong repleksyon. Naalala ko lang bigla kagabi, nung sinusuklay ni Iñigo ang buhok ko habang nag-uusap kami tungkol sa binyag ngayon. Bago ako makatulog noon, nakatitig lang ako sa kisame habang nararamdaman ang mabigat na braso ni Iñigo na nakapulupot sa bewang ko. Naisip ko lang, kung gaano kalaki ang ipinagbago ng gabi naming dalawa. Dati, noong nagsisimula pa lang kami, bawat gabi ay parang isang mabigat na negosasyon. Takot akong matulog noon dahil
Iñigo Samonte POVAlas-nuwebe pa lang ng gabi pero ramdam ko na ang bigat sa balikat ko, hindi dahil sa pagod kundi dahil sa dami ng kape na pinainom sa akin nina Tonton kanina habang nag-i-inspect kami ng binyagan sa garden. Naka-settle na ang lahat sa kani-kanilang kwarto. Lumabas muna ako sa veranda para magpahangin, suot ang isang lumang gray na hoodie at tsinelas. Malamig ang hangin na nanggagaling sa lawa, sapat para mahimasmasan ako sa ingay ng buong maghapon.Tiningnan ko ang glass wall ng sala kung saan sumisilip ang mahinang ilaw mula sa loob. Napansin ko ang sarili kong repleksyon sa salamin.Minsan, kapag mag-isa ako sa ganitong oras, hindi ko maiwasang mapaisip kung paano ako napadpad sa puntong 'to ng buhay ko. Noong mga unang linggo ko sa Isla Moretti, naalala ko kung paano ko pilit na binibilang ang mga araw sa kalendaryo. Tuwing gabi, nakatitig lang ako sa kisame ng kwarto ko, iniisip kung anong ginagawa ng mga board members ko sa Maynila, kung sino ang sumasalo sa mg
Celeste Reyes POV Nakatayo lang ako sa gitna ng master’s bedroom habang pinapanood ang mga katulong na ipinapasok ang huling maleta ko. Ang kwartong ito, na dati ay simbolo ng aking pagsisikap na maging mabuting asawa, ay mukhang kulungan na ngayon sa paningin ko. "Ma'am Celeste, nailagay na po
Celeste Reyes POV Tatlong araw na ang nakalipas simula nang mag-walkout si Iñigo sa maliit kong apartment, pero ang bigat sa dibdib ko ay tila lalong tumitindi. Akala ko ay doon na natatapos ang lahat, na hihintayin ko na lang ang pirmadong papel para tuluyan na akong maging malaya. Pero nagkamal
Celeste Reyes POV Nagising ako sa tunog ng malakas na ulan na humahampas sa bintana ng maliit kong apartment. Hindi ito ang malambot at malaking kama sa mansyon ng mga Samonte. Ang hinihigaan ko ngayon ay isang mumurahing mattress na binili ko cash tatlong buwan na ang nakakaraan—isang lihim na p
Celeste Reyes POV Malamig na ang steak na nasa harap ko. Ang mamahaling red wine na binuksan ko kaninang alas-otso ay kalahati na lang, hindi dahil nag-ce-celebrate ako, kundi dahil kailangan ko ng pampakalma. Ikatlong anibersaryo namin ngayon ni Iñigo Samonte. Tatlong taon na akong nakatali sa l







