Lahat ng Kabanata ng Contractual Divorce With My Billionaire Husband: Kabanata 1 - Kabanata 10

Celeste Reyes POV Malamig na ang steak na nasa harap ko. Ang mamahaling red wine na binuksan ko kaninang alas-otso ay kalahati na lang, hindi dahil nag-ce-celebrate ako, kundi dahil kailangan ko ng pampakalma. Ikatlong anibersaryo namin ngayon ni Iñigo Samonte. Tatlong taon na akong nakatali sa lalakeng pinapangarap ng lahat, pero tila isang magandang dekorasyon lang ako sa buhay niya. Tiningnan ko ang digital clock sa dingding. 11:45 PM. Labinlimang minuto na lang at matatapos na ang espesyal na araw na ito, pero ang tanging kasama ko ay ang katahimikan ng malawak naming dining hall. Narinig ko ang pag-ugong ng makina ng sasakyan sa labas. Maya-maya pa, bumukas ang pinto at pumasok si Iñigo. Kahit pagod at medyo gulo ang buhok, hindi maitatago ang kisig niya. Ang itim niyang suit ay bahagyang nakabukas ang unang dalawang butones, pero hindi ang amoy niya ang unang sumalubong sa akin—kundi ang amoy ng pamilyar na pabango ng babae. "You're late," mahina kong sabi, sinusubukang

Celeste Reyes POV Tatlong araw na ang nakalipas simula nang mag-walkout si Iñigo sa maliit kong apartment, pero ang bigat sa dibdib ko ay tila lalong tumitindi. Akala ko ay doon na natatapos ang lahat, na hihintayin ko na lang ang pirmadong papel para tuluyan na akong maging malaya. Pero nagkamali ako. Masyado kong minalit ang pagiging desperado ni Iñigo na protektahan ang kanyang perpektong imahe. Nakatitig ako sa screen ng laptop ko nang makatanggap ako ng sunod-sunod na tawag mula sa dati kong kliyente. Isang malaking project sana para sa isang bagong boutique hotel, pero sa isang iglap, binawi nila ang kontrata. Pagkatapos niyon, isa pang tawag ang dumating. Ang project na tinatapos ko para sa isang luxury condo ay bigla ring "on hold" dahil sa ilang legal issues na hindi ko maintindihan. Nanginginig ang mga kamay ko habang hinihigpitan ang hawak sa phone. Hindi ako tanga. Alam ko kung kaninong pakana ito. Eksaktong alas-tres ng hapon, isang itim na Rolls-Royce ang pumarad

Celeste Reyes POVAng sumunod na mga araw matapos ang charity gala ay naging parang isang laro ng chess. Pinili kong maging abala. Sa tulong ni Kaelan, nagawa kong makabalik sa isa sa mga projects na "na-hold" dahil sa impluwensya ni Iñigo. Hindi ko alam kung anong ginawa ni Kaelan, pero sapat na ang makitang nabawi ko ang kontrol sa sarili kong buhay.Hapon na nang ihatid ako ni Kaelan sa tapat ng mansyon. Buong byahe kaming nagtatawanan. Iba ang pakiramdam kapag may nakakausap kang hindi ka minamaliit."Salamat sa paghatid, Kaelan. At salamat sa tulong sa project," sabi ko habang tinatanggal ang seatbelt."Wala 'yon, Celeste. I told you, I take care of what I value," sagot niya nang may makahulugang tingin. Bago ako bumaba, hinawakan niya ang kamay ko at mabilis na hinalikan ang likod niyon."See you soon, my favorite cousin-in-law."Ngumiti lang ako at lumabas ng sasakyan. Pero bago pa man makaalis ang sports car ni Kaelan, nakita ko na ang itim na SUV ni Iñigo sa driveway. Nakatay

Celeste Reyes POV Maaga pa lang ay nakabihis na ako. Isang puting blazer at slacks ang pinili ko—suot na nagpaparamdam sa akin na ako pa rin si Celeste na may pangarap, hindi lang si Mrs. Samonte na nakakulong sa mansyon. "Maaga ka yata?" Napatalon ako nang makita si Iñigo sa dulo ng hagdan. Nakasuot siya ng gym attire, basang-basa ng pawis, at may hawak na bote ng tubig. Ang mga mata niya ay agad na sumuri sa ayos ko. "May client meeting ako sa Makati. Kailangan kong mauna sa traffic," sagot ko habang inaayos ang bag ko. "With Kaelan again?" tanong niya. Ang boses niya ay kalmado, pero may halong inis. "Hindi lahat ng trabaho ko ay umiikot sa pinsan mo, Iñigo. Client ito. Isang pamilyang gustong magpa-renovate ng bahay," paliwanag ko. Lalagpasan ko na sana siya pero humarang siya sa daraanan ko. "I told you yesterday, be home by 6 PM. May dinner tayo kasama ang Board of Directors. It’s a formal event." "Dinner? Ngayon mo lang sinasabi sa akin 'yan. At bakit kailangan

Celeste Reyes POV Malamig ang hangin na nagmumula sa aircon ng sasakyan, pero pakiramdam ko ay nagbabaga ang buong loob nito. Nakatingin lang ako sa bintana, pilit na hindi tinitingnan si Iñigo na mahigpit ang hawak sa manibela. Bakas pa sa kanyang mga kamao ang pamumula matapos niyang suntukin si Kaelan kanina sa cafe. "Huwag mong subukan na kausapin siya ulit, Celeste," basag ni Iñigo sa katahimikan. Hindi siya lumingon sa akin, pero ramdam ko ang diin sa bawat salita niya. "Wala kang karapatan na diktahan ako, Iñigo. Kaibigan ko si Kaelan," sagot ko nang hindi siya tinitingnan. "Kaibigan? Nakita mo ba kung paano ka niya hawakan? Nakita mo ba kung paano ka niya tingnan?" Bigla niyang inihinto ang sasakyan sa tapat ng gate ng mansyon. "Hindi ganyan ang tingin ng isang kaibigan." "At ano ang tingin mo sa ginawa mo kanina? Sinugod mo kami na parang may ginagawa kaming masama! Nakakahiya, Iñigo. Nakakahiya sa mga tao sa cafe." "Mas nakakahiya na makita ang asawa ko na kasama