บทที่ 11 : การต้านเชื้อสูตรวิตถาร

เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนยังคงนั่งเบาะหน้ารถเก๋งหรูกันอยู่เลย ตัดภาพมาวันนี้ดันกลายเป็นจักรยานยนต์ yamaha รุ่นแกรนด์ฟิราโน่ที่ต้องมารับบทหนัก พีเป็นเจ้าของมันโดยพฤตินัย เขาจอดรับแพรวขึ้นซ้อนท้าย ก่อนจะบิดคันเร่งวิ่งตื๋อออกมาตามถนนหนทางอันแสนเปล่าเปลี่ยว

.

พิกัดเป้าหมายคือบ้านของมิวท์ในย่านชานเมือง หมู่บ้านหรูระดับอัครสถานที่มีแต่คนรวยชาติตระกูลสูงอาศัยอยู่รวมกัน บ้านแต่ละหลังเข้าขั้นคฤหาสต์ มีสระว่ายน้ำส่วนตัว , สนามหญ้า , ฟิตเนส , บางหลังมีแม้กระทั่งสนามกอล์ฟ ว่ากันว่าหากนับแค่เศรษฐีที่อาศัยอยู่โซนนี้โดยไม่รวมคนจากครอบครัวมิวท์ที่เป็นเจ้าของบริษัท AP รายได้ของพวกเขายังเกินกว่าตัวเลข GDP ของคนทั้งประเทศรวมกันเสียด้วยซ้ำ

.

ลมโชยโบยแก้ม หมวกกันน็อคแบบครึ่งใบเปิดโล่งเผยให้เห็นใบหน้าของคนขับ พีตกอยู่ในอาการประหม่าหวาดกลัว ความเปล่าเปลี่ยวสุดพิสดารนี้กำลังทำให้เขาขนลุก เมืองหลวงไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน กระเทยควายถึงกับเอี้ยวตัวบิดพลางคว้าเอามือเรียวของแพรวมาโอบเอวตัวเองเอาไว้แน่น

.

"นี่ขนาดตอนเช้านะเนี่ยะ บรึ๊ย! อย่างกับเมืองร้างอ่ะมึง!"

ร่างกายสั่นสะบั้น หางตาพีชำเลืองมองมาที่ด้านหลัง

.

"กลัวก็อย่าขับช้าเป็นเต่าสิวะ บ้านมิวท์อยู่อีกตั้งไกลกว่าจะถึงกูว่าค่ำก่อนพอดี"

.

"ไม่ใช่ไม่อยากเร็วเว่ยแพรว นี่กูก็เร็วที่สุดแล้วแต่เราก็ต้องระวังด้วย!"

.

เห็นจะจริงอย่างที่พีบอก เขาไม่ใช่กระเทยหัวสมัยใหม่ที่ติดตามข่าวสารอะไรนักหรอก วัน ๆ หนักไปทางกินเหล้ากับไล่เต๊าะผู้ชายซะมากกว่า ขนาดการแว๊นออกมาในวันนี้ก็นับเป็นครั้งแรกในรอบ 3 สัปดาห์เลยก็ว่าได้ พีไม่มีความทันโลกอะไรเลยจริง ๆ สิ่งที่เห็นจึงแปลกตาไปหมด

.

ถนน 8 เลนโล่งโจ้งจนใช้เตะบอลได้ ต้นไม้ใบหญ้าบนเกาะกลางแห้งกรอบยืนต้นตายอย่างน่าสงสาร การตายแบบนี้ไม่ใช่การขาดน้ำหากแต่เป็นเพราะไวรัสโคโรน่าที่แผ้วถางเปลี่ยนใบสีเขียวให้กลายเป็นสีดำแห้งสนิท หงิกงอร่วงกราวลงกับพื้นก่อนจะแตกสลายกลายเป็นผุยผง

.

"ฟุบบบ..บ..บ..บ~!"

.

บรรยากาศคุกคามอย่างบอกไม่ถูก ทั่วทุกหัวระแหงมีแต่ความแห้งแล้งทึมเทา และต่อให้ไม่โดนเชื้อตายมนุษย์ก็น่าจะเครียดจนสิ้นชีพพิตักษัยอยู่ดี ไอ้ครั้นจะบิดคันเร่งให้เร็วกว่านี้ก็กลัวว่าเชื้อที่กองอยู่บนผิวถนนจะตีฟุ้งขึ้นมา ภาพที่ออกมาจึงเป็นการเคลื่อนที่ไปข้างหน้าของรถจักรยานยนต์ที่เร็วกว่าจักรยานปั่นธรรมดาเพียงแค่เล็กน้อย

.

"นี่.. มึง..?"

.

"อะไร? อย่าบอกนะว่าจะเปลี่ยนใจวกรถกลับ?"

.

"เปล่าไม่ใช่อย่างงั้น กูแค่อยากจะถามว่าไอ้เชื้อไวรัสนี่มันอันตรายขนาดนี้เชียวเหรอวะ ตายได้เลยนะมึงถ้าพลาดโดนโควิดเข้า!"

พูดเสร็จพีก็ผินหน้ากลับมามองทาง

.

ซึ่งแม้จะเป็นถนนคอนกรีตเสริมเหล็กที่ได้งบประมาณซ่อมบำรุงอยู่ทุกปี ทว่าตอนนี้กลับอุดมไปด้วยรอยปริแตกยึกยือราวกับรากไม้ มิหนำซ้ำทั้งขนาดและความลึกของมันก็ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ

.

ทำให้แพรวต้องตกเป็นฝ่ายนิ่งบ้าง เธอก้มหน้าลงครุ่นคิดอยู่พักใหญ่

.

"ยังไงกูก็ยังอยากไปอยู่ดีว่ะพี"

"กูอยากให้กูคิดผิด หรือไม่ก็คิดมากไปเองอย่างที่มึงว่า"

"มึงยังจำได้ใช่ไหมว่าตอนที่เรา 3 คนเพิ่งรู้จักกันใหม่ ๆ ตอนที่ยังไม่มีพี่เปรมเข้ามาในชีวิต พวกเราก็เคยขี่รถเล่นกันแบบนี้ เราไม่เคยต้องโกรธต้องเกลียดอะไรกันเลย"

"ทำไมวะ? ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วย~!"

"หึ.. , ฮือ.. , ฮึ.. , ฮือ.."

"โธ่..อีแพรวเอ๊ย~"

พีคิดในใจ วินาทีนั้นเขาสัมผัสได้ถึงความชุ่มโชกที่ซ่านซึมขึ้นบนแผ่นหลัง ดวงน้ำตาของแพรวปรากฏขึ้นเป็นปื้นพร้อมเสียงกระซิก ทำเอากระเทยควายถึงกับกลืนน้ำลายฝืดคอ

.

นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่เขาจะแกล้งพูดตลกกลบเกลื่อนอะไรได้อีก รอบตัวที่เต็มไปด้วยโรคระบาดที่มองไม่เห็น หรือจะสู้ความลำเค็ญของผู้หญิงคนหนึ่งที่สูญเสียเพื่อนที่รักที่สุดไปแล้วเกินกว่าครึ่งตัว สิ่งนี้บ่งชี้ว่าผู้หญิงนั้นน่ากลัวขนาดไหน ลองเป็นเรื่องของชายผู้เป็นที่รักแล้วล่ะก็ ต่อให้ข้างหน้าจะอันตรายเพียงใดพวกเธอก็ไม่หวั่น กลับกลายเป็นชายข้ามเพศอย่างพีซะอีกที่โคตรจะปอดแหก เขาจะรับผิดชอบไอเดียที่ตัวเองคิดขึ้นได้ไง ถ้าเหตุการณ์เลวร้ายสูงสุดดันกลายเป็นการตบกันระหว่าง แพรว กับ มิวท์ เข้า

.

"เฮ้อ~!"

"กูไม่น่าปากไวเลย สาธุ! ขอให้คฤหาสต์ตระกูล AP โดนโควิดย่อยสลายหายไปจากแผนที่ด้วยเถอะเจ้าพ่อคู๊ณ!"

"สาธุ~!"

.

จักรยานยนต์ yamaha รุ่นแกรนด์ฟิราโน่ยังคงล้อหมุน ตลอดสองข้างทางที่ขับผ่านต้นไม้บนเกาะกลางเหลือแต่กิ่งก้าน ผิวถนนก็ยุบตัวจนเหลือเลนให้วิ่งแค่ตรงกลาง นั่นทำให้พีพอจะมีความหวัง บางทีคำขอของเขาอาจจะเป็นจริงก็ได้ถ้าอิทธิฤทธิ์ของโควิดจะรุนแรงถึงเพียงนี้