บทที่ 10 : เธอหายไปไหน?

สมาร์ทโฟนในมือร้อนฉ่าดั่งกระทะร้อน แพรวโกรธจนควันออกหู เป็นไปได้ว่าในแกนสมองเธอคงขัดสีกันจนเผาไหม้เอาความทรงจำระหว่างเธอกับเปรมและมิวท์ออกไปจนหมด

.

"ตู๊ดดด , ตู๊ดดด , ตู๊ดดด , ตู๊ดดด"

.

โทรหามิวท์ไม่ติดปลายสายเลยถูกโอนมาหากระเทยควายคนสนิทอย่างพีแทน ทว่าเสียงแรกที่แว่วผ่านสายกลับมาก็ไม่ได้ช่วยอะไรนอกจากการกู่ร้องว่า ตู๊ด , ตู๊ด , ตู๊ด อยู่เช่นเดิม

.

"ใช่! มึงมันอีตุ๊ดอีพี! รับสายสิคะคุณเพื่อน เรื่องนี้ฉันต้องคุยกับแกนะ ฉันทำคนเดียวไม่ได้!"

.

ความกระวนกระวายใจสุมทรวงหนัก สาวเจ้าเริ่มเดินวนไปทั่วห้อง เฝ้าภาวนากับตัวเองว่าขอให้พีมีมุมมองอะไรดี ๆ สักอย่าง เพื่อรั้งเธอไม่ให้ไปฆ่าใครตาย เธอยังไม่อยากฆ่าเพื่อนตัวเอง

.

"ติ๊ด!"

.

"ฮัลโหลสวัสดีครับ~"

เสียงตอบนุ่มนวลราวกับ "มิตรชัย บัญชา" ที่เคี้ยวเอา "อาแอ๊ดสมบัติ เมทินี" เข้าไปในหลอดอาหาร ทำเอาแพรวถึงกับสะดุ้ง

.

"โทรผิดเหรอวะ?"

เธอคิด

.

"ก็ไม่นี่! นี่ก็เบอร์อีพี!"

"อ๋อ.. รู้แล้วเล่นอย่างงี้ใช่ไหม?"

.

"ซูดดดดดดดดด"

แพรวสูดลมหายใจเข้าไปจนเต็มปอด กระบังลมเปิดกว้างพร้อมกับการยัดเยียดอารมณ์โกรธาใส่เข้าไปทั้งดุ้น

.

"กรี๊ดดดดดดด!"

"อีพี! มึงอย่ากวนตีน! กูกำลังเครียดอยู่นะโว๊ย!"

"มึงเลิกเก๊กเสียงหล่อใส่กูได้แล้ว แค่หายใจกูยังรู้ว่าเป็นมึงเลยเหอะ!"

"อีเลว! , อีชั่ว!"

.

ส่งผลให้ฝั่งเพื่อนชายต้องรีบเบี่ยงโทรศัพท์หนี พีรู้โดยอัตโนมัติว่านี่ไม่ใช่สถานการณ์ปกติ เขารับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากคลื่นเสียงที่กระเซ็นซ่านออกมาผ่านสายโทรศัพท์ มือเขาสั่นรัวพลางบอกกับแพรวออกไปตามตรงว่าให้ใจเย็นลงหน่อย

.

"เดี๋ยวนะ! , เดี๋ยวก่อนซิ! "

"แกเป็นไรอ่ะแพรว? นั่นแกร้องไห้อยู่ด้วยเหรอ?"

.

/ก็เออดิ! มึงเห็นข่าวรึยัง? ในทีวีในเน็ตเขาลงกันให้แซด/

.

"ข่าวอะไรไม่เห็นรู้เรื่อง? ช่วงนี้กูสวดมนต์ตลอด กูขอพรให้โลกเราสงบสุขจากเชื้อไวรัส~!"

.

/อีตอแหล!/

.

"เอ้าอีนี่! กูเพื่อนมึงนะอีดอก!"

.

/สาบาน? ให้ตกนรกหมกไหม้?/

.

"ชิ!"

"เออ ๆ ๆ ก็ได้ กูยอมกูเพิ่งตื่น กูแดกเหล้าอยู่คนเดียวในห้องห่าเหวนี่มาสามวันสามคืนแล้ว แสงแดดก็ไม่ได้เห็น ผู้ชายก็ไม่ได้เจอ"

.

 แพรวนิ่งเงียบไปพักใหญ่ มือยังคงถือสายไว้แต่ภายในกำลังเริ่มสำรวจตัวเอง ก่อนจะพบว่าเป็นจริงอย่างที่พีบอก เพื่อนคนนี้ภายนอกอาจจะกวนส้นตีน แต่ภายในนั้นนับว่ามีอะไรที่มากกว่าความเป็นกระเทยที่ยังไม่ได้แปลงเพศเยอะ พีเหมือนคนสองบุคลิกที่มีทั้งด้านที่เป็นผู้ชายแล้วก็ด้านที่เป็นผู้หญิง เขาจึงเข้าถึงจิตใต้สำนึกของผู้คนได้มากกว่าคนอื่น

.

/ขอบใจนะพี/

แพรวพูดเสียงอ่อยกึ่งกระซิกร่ำไห้

.

"ขอบคุณห่าอะไรกูก็แค่พูดความจริง"

"แต่ก็ช่างมันเถอะเอาเป็นว่าใจเย็นก่อนมึง แล้วก็ค่อย ๆ เล่ามาซิว่าเกิดอะไรขึ้น ข้างนอกมีข่าวอะไรเหรอวัน ๆ กูเห็นแต่ข่าวโควิด"

.

/ก็ไม่เชิง/

/เฮ้อ~/

/พี่เปรมติดโควิด-19/

.

"ห๊ะ! ดาวคณะเภสัชทายาทบริษัทยาชื่อดังน่ะเหรอ บ้า! เป็นไปไม่ได้! ประเทศเราหวังวัคซีนจากพวกเขาอยู่แท้ ๆ ไหงมาติดซะเองได้?!"

.

/ฮู่ววว~/

/ข่าวบอกว่าติดจากเชื้ออสุจิน่ะ เป็นสายพันธุ์ใหม่ที่ร้ายแรงกว่าโควิดเวอร์ชั่นทั่วไป/

.

"เหี้ย! ช่วงนี้เขายิ่งรณรงค์ให้รักษาระยะห่างโซเชียลดิสแตนท์ซิ่งกันอยู่ด้วย อีหรอบนี้เราก็ไม่ได้ไปงานศพพี่เค้ากันน่ะสิ?"

.

/อีพี!/

.

"โอ๋ ๆ ล้อเล่นน่า~ แต่จะว่าไปแล้วแกจะแคร์พี่เขาทำไมวะ ก็ในเมื่อแกเลิกกับเขาไปแล้ว แค่ผู้ชายห่วย ๆ ที่ไม่คิดจะสนใจอะไรแกเลย นึกภาพเหตุการณ์ในร้านกาแฟวันนั้นให้ออกสิลืมไปแล้วเหรอ?"

.

/ไม่ลืม..ไม่เคยลืมเลยด้วย! แต่เป็นแกต่างหากที่ลืมอะไรไปบางอย่าง แกจำวันที่เราแหกด่านเคอร์ฟิวกันได้ไหม? เมื่อประมาณอาทิตย์ก่อน/

.

พีแหงนหน้าขึ้นนึกพลันทิ้งตัวลงใส่เตียงนอนเชยคางดูฝ้าเพดานห้อง กลิ่นเหล้าอันคละคลุ้งบวกกับกลิ่นฝุ่นที่ตลบอบอวล  ทำให้เจ้าตัวจอมจมลงสู่ห้วงนิทราแห่งความทรงจำ

.

"อ๊อ! จำได้แล้วมันมีรถสีดำวิ่งตัดหน้าเราไป แล้วเราก็เถียงกันว่าใช่รถของพี่เปรมรึเปล่า? สรุปเป็นรถของพี่แกจริงเหรอวะ?"

.

/ก็เอออ่ะดิ กล้องวงจรปิดจับภาพได้ชัดเลย/

/แล้วแกรู้ไหมว่าคืนนั้นพี่แกบึ่งไปที่ไหน?/

.

"ไม่รู้~"

.

/ไปหอมิวท์!/

.

"เหี้ย!!!"

สะดุ้งโหยงโก่งตัวโค้งขึ้นจากเตียง นาทีนี้กลับกลายเป็นพีซะเองที่เหมือนกับโดนแพรวในอดีตเข้าสิง เขาอยู่ในอาการกระวนกระวายเดินพล่านไปทั่วห้อง ราวกับผู้ป่วยพิษสุราเรื้อรังที่ขาดเหล้าชโลมผนังลำไส้

.

/มึงเอาตัวเงินตัวทองมาทั้งสวนลุมฯก็ไม่พอหรอก ทีนี้มึงรู้รึยังว่าทำไมกูถึงโกรธ ผลการตรวจระบุว่าพี่เปรมติดเชื้อจากอสุจิ นับย้อนหลังไปจนถึงระยะฟักตัวโรคมันก็ตรงกับวันที่เขาไปหอมิวท์พอดี ไปพ่นน้ำใส่กัน! ไปแอบได้กัน! ลับหลังกู! ไอ้เหี้ยยย!/

.

/กรอดดดด!/

เสียงกัดฟันดังลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์ แทบไม่ต้องเดาว่าพีจะอยู่ในอาการไหน เพราะแม้แต่เขาเองก็มืดแปดด้าน เขาคงจะหาทางออกให้เพื่อนสนิททั้งสองกับยอดชายนายลักลอบได้ยากเสียแล้ว

.

"มึงโทรหามิวท์ยัง?"

พีถามด้วยเสียงเข้มข้นจริงจัง

.

/กูโทรแล้วแต่ไม่ติด ก็เลยโทรหามึงแทนเนี่ยะ ฆ่าคนตายนี่ติดคุกกี่ปีวะ!?/

.

"อีแพรว~"

"มึงใจเย็นก่อนมันอาจจะไม่เป็นอย่างที่มึงคิดก็ได้ ข่าวเขาบอกรึเปล่าว่าเป็นใครสถานที่หอพักมันก็ออกจะกว้างขวาง มีผู้หญิงตั้งเยอะตั้งแยะ อาจจะไม่ใช่มิวท์ก็ได้  มิวท์มันรักมึงจะตายมันรักเพื่อนเป็นที่สุดมึงก็รู้  กูว่าอย่าเพิ่งด่วนตัดสินเลยถ้าไม่ใช่ขึ้นมามันจะเสียเพื่อนเปล่า ๆ "

.

/......../

.

"มึงคิดดูนะล่าสุดระหว่างมึงกับพี่เปรมอ่ะคือตบกันในร้านกาแฟ ผู้ชายสารเลวประเภทไหนที่ทำแบบนั้นได้ เทียบกับมิวท์เจอกันครั้งล่าสุดแม่งสารพัดจะเทคแคร์เพื่อนเลย มันเป็นห่วงมึงจะตาย ร้านเหล้าเขาไม่เปิดก็ใช้เส้นสายไปขอร้องให้เขาเปิดให้ อุปกรณ์หน้ากากอนามัยเจลล้างมือมันก็เตรียมให้เพียบพร้อม"

.

/......../

.

"เฮ้! มึงฟังก็อยู่เปล่าเนี่ยะ?"

.

/เอ้อ!/

/ฟังอยู่.. กำลังคิดอยู่/

.

"ถ้าคิดไม่ออกเอางี้ไหมล่ะ! ก็ในเมื่อโทรหามิวท์ไม่ติดเราก็บุกไปหาถึงบ้านเลยเป็นไง?"

พีออกไอเดียโดยที่ยังไม่ได้คำตอบสักนิด เจ้าตัวก็กำกุญแจมอเตอร์ไซต์รอไว้ในมือแล้ว

.

/แต่เจ้าหน้าที่สาธารณสุขเขาอายัดหอไว้ เราเข้าไปไม่ได้หรอกอยากติดเชื้อตายรึไง?/

.

"เปล่า ๆ เราก็อย่าไปทำอะไรที่เขาจับได้สิ เราต้องไปที่อื่นที่ ๆ แม้แต่มิวท์เองก็คาดไม่ถึง"