บทที่ 12 : อ่ม.. อม.. อม.. (13+)

จนแล้วจนรอดก็กระท่อนกระแท่นมาถึงอัครสถาน ดินแดนมหาเศรษฐีที่คฤหาสน์ประจำตระกูลของมิวท์ตั้งอยู่จนได้ มันไม่ได้ย่อยสลายไปอย่างที่พีแช่ง แถมยังตั้งตระหง่านมองเห็นแต่ไกลโดดเด่นค้ำฟ้าด้วยโดมทรงระฆังคว้ำถึง 3 หลัง

.

ด้านในมีสนามหญ้ากว้างขวาง กำแพงรั้วปรากฎสัญลักษณ์บริษัท AP เด่นหลาชัดเจน บริษัทแห่งนี้เป็นอะไรที่ใหญ่โตระดับประเทศ ครอบครองกิจการแทบจะทุกอย่างตั้งแต่ต้นน้ำยันปลายน้ำ ไล่มาตั้งแต่ผลิตปุ๋ย , ส่งออก - นำเข้ารถยนต์ , ชิ้นส่วนคอมพิวเตอร์ , อินเตอร์เน็ต , ค่ายโทรศัพท์ , ไม้เว้นแม้กระทั่งห้างสรรพสินค้าหรือกิจการร้านสะดวกซื้อ จนเคยมีคนนิยามว่าในแต่ละวันล้วนเป็นไปไม่ได้เลยที่คนในประเทศจะไม่ใช้ผลิตภัณฑ์ของบริษัท AP พวกเขาอยู่เหนือกคำว่าผูกขาด ใหญ่ย้ำค้ำฟ้าใครก็สู้ไม่ได้

.

คาแร็คเตอร์ที่ว่าก็เลยถูกส่งลงมายังคฤหาสน์ของเจ้าของด้วย พวกเขาคงรักองค์กรนี้มากถึงได้เอาสัญลักษณ์บริษัทมาติดรอบรั้วเต็มไปหมด ซึ่งก็เป็นเรื่องดีเพราะสิ่งนี้ช่วยให้พีกับแพรวมั่นใจมากขึ้น

.

“มึงเคยมาบ้านมิวท์มาก่อนไหมวะ?”

แพรวถามขึ้น พลางชะเง้อคอส่องผ่านหลังพีมองตรงขึ้นไปข้างหน้า

.

"ไม่อ่ะ! ก่อนหน้านี้ก็เจอกันแค่ที่หอกับมหาลัย เป็นครั้งแรกเหมือนกันที่บุกมาถึงที่นี่ หวังว่าคงไม่ผิดหลังนะ"

พีผินหน้ากลับ พลางค่อย ๆ ผ่อนคันเร่งลงจนกลายเป็นการชะลอรถ

.

ก่อนจะกำเบรคหยุดห้ามล้อเสียงดัง!

.

"เอี๊ยดดด!"

.

"เดี๋ยวนะ! กูว่ามันแปลก ๆ ว่ะแพรว"

.

"ยังไง?"

เพื่อนสาวตวัดขาลงจากมอเตอร์ไซต์ เธอสืบเท้าเดินไปหยุดอยู่ด้านหน้า

.

"ก็มันเงียบเกินไปน่ะสิ!"

"โซนพักอาศัยระดับนี้อย่างน้อยก็ต้องมียามหน้าหมู่บ้านบ้าง"

"นี่พวกเราวิ่งตรงเข้ามาทื่อ ๆ แลกบัตรสักใบก็ไม่มี กูกลัวว่าเราจะโดนจับข้อหาบุกรุกเคหะสถานเอาน่ะสิ คนรวยพวกนี้มันยิ่งเขี้ยวลากดินอยู่"

.

แพรวพยักหน้าเห็นด้วยเธอเริ่มเดินไปที่ประตูอัลลอยหน้าคฤหาสน์ AP พลางส่องเข้าไปในนั้นแล้วก็ไม่เห็นจะมีใครสักคน คนใช้หายไป ยามก็หายไป ที่จะมีก็มีแค่คนสวนแก่ ๆ คนหนึ่งที่กำลังกวาดใบไม้งก ๆ เงิ่น ๆ

.

"บางทีพวกเขาอาจจะโดนเชิญให้ออกจากงานไปแล้วมั้ง ก็ตอนนี้มันยุคโควิดระบาดนี่นา?"

.

"อีแพรว! คฤหาสน์ตระกูล AP เนี่ยะนะ มึงเอาสมองส่วนไหนคิด ไม่มีทางซะหรอก!"

.

"ใครสนล่ะ! ก็ในเมื่อคีย์หลักของวันนี้คือการมาหามิวท์ไม่ใช่เหรอ งั้นกูก็จะบุกเข้าไป!"

.

ประดุจสับสวิทซ์เปลี่ยนโหมด จู่ ๆ แพรวก็เริ่มโหดขึ้นมาหลังจากนึกขึ้นได้ว่ามิวท์กับเปรมอาจจะมีอะไรกัน ภาพของเพื่อนสนิทร่วมรักกับอดีตคนรักช่างบาดตาบาดใจ เขาเอาเธอท่าไหนและเธออ้าขาให้เขาเอายังไง เป็นสิ่งที่แพรวต้องขุดคุ้ยตามหาความจริง และเพียง 3 มิลมือเรียวก็จะเอื้อมถึงกริ่งหน้าบ้านอยู่แล้ว

.

ทว่าในเสื้ยวอึดใจก่อนที่นิ้วจะกระทบแป้นพีก็แทรกขึ้น!

.

"เฮ๊ย! เดี๋ยวก่อนนั่นมิวท์! มิวท์ออกมาแล้ว!"

.

ตาสองคู่จ้องมอง ณ จุดเดียวกัน ร่างเล็กผมยาวประบ่าในชุดลำลองเดินกระหยิ่มออกมาจากหน้าบ้าน มิวท์อยู่ในลุคคุณหนูเธอน่ารักน่าเอ็นดูมาก แม้จะแอบมองจากระยะห่างแต่เธอก็ยังเป็นแบบนั้นอยู่เสมอมิเปลี่ยนแปลง

.

"มึงจะห้ามกูทำไมพี"

"งั้นก็กดกริ่งเรียกมิวท์เลยสิ จะได้เปิดประตูเอารถเข้าไป"

.

"พรึบ!"

กระชากข้อมือดึงเพื่อนให้นั่งลงแบบสุดแรงเกิด ก่อนที่พีจะตวาดใส่แพรวอีกครั้ง เขาบอกให้เธอดูเหตุการณ์ที่อยู่ในนั้นให้ดีซะก่อน

.

"มึงดูมิวท์ก่อนสิ! ดูสิ่งที่มิวท์กำลังทำกับคนสวน!"

.

"อึก..ก..ก"

"อะ..อะไรกัน..น..น.?!"

ตาพร่าสาปเครือแค่จะกลืนน้ำลายแพรวยังทำไม่ไหว

.

ช่างเป็นความจริงที่หักมุมระดับสูงสุด ที่แท้สาเหตุที่คนงานในบ้านหายไปหมดก็เพราะแบบนี้นี่เอง เมื่อมิวท์เลือกที่จะคุกเข่าลงแล้วใช้ปากอมนกเขาให้ลุงคนสวน ลุคสาวใสมาดไฮโซกลายเป็นอดีต เธอผงกหัวประหลก ๆ ซดน้ำกามดูดกลืนทั้งยังเลียให้บ้างเป็นระยะ ๆ ทุกอย่างเกิดขึ้นแบบ Outdoor กลางแจ้ง

.

เหตุแห่งพฤติการณ์คิดได้เพียง 2 แง่นั่นคือ ไม่หื่นจนเก็บอาการไม่อยู่ ก็อาจะเป็นเพราะต้องการเจือจางพิษโควิดที่อยู่ในร่างกายตัวเอง บางทีมิวท์อาจจะคิดแบบนั้นก็ได้ เพราะข่าวการติดเชื้อของเปรมก็ออกจะโด่งดัง แล้วใครล่ะที่เป็นคู่นอนคนล่าสุดของเขาถ้าไม่ใช่เธอ

.

ชั่วพริบตาที่ทำเสร็จหล่อนเริ่มเช็ดน้ำลาย ลุกขึ้นยืนก่อนจะกลับหลังหันกลับเข้าบ้าน ทิ้งลุงคนสวนให้ยืนแข็งทื่อตัวเกร็งเสียมที่แกถืออยู่ถึงกับหลุดออกจากมือ และไม่กี่วินาทีให้หลังแกก็ล้มตึงสลบเหมือด เดือดร้อนไปถึงรปภ.จากฝั่งตรงข้ามที่ต้องวอร์หากันโกลาหล

.

มิวท์ไม่รู้หรอกว่ามีคนมองอยู่ เธอคงไม่รู้จริง ๆ ว่าทุกการกระทำสุดห่ามของเธอ ได้ถูกเพื่อนอีกสองคนจดจำไว้หมดแล้ว นั่นยิ่งตอกย้ำว่าแต่นี้ต่อไปความสัมพันธ์ของคนทั้ง 3 คงไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิมได้อีกต่อไป