บทที่ 28 : แม่ข้างนอกมีใครก็ไม่รู้!

กำมือถือเอาไว้พอหลวม ๆ พียังคงรู้สึกสำนึกบุญคุณต่อพระผู้เป็นเจ้าที่เตือนสติเขาให้ปิดเครื่องได้ทันเวลา เพราะเสียงข้อความเพียงเล็กน้อย ก็มากพอที่จะเปิดเผยสถานที่ซ่อนลับของเขาให้เป็นที่ประจักษ์ได้  

.

“อีแพรว! อีห่า! เกือบทำกูงานเข้าแล้วไหมล่ะ?”

กระเทยควายพร่ำบ่นกับตัวเอง ในขณะที่หัวใจก็สั่นรัวราวกับกลองชุด

.

เรียกได้ว่างานนี้ถ้าไม่ได้ทักษะการเป็นนักดื่มตัวยงช่วยไว้เขาคงไม่รอด เพราะประตูทึบตันที่เจ้าหน้าที่เคยบอกแท้ที่จริงก็คือกล่องลังเบียร์จำนวนมาก ที่พีดื่มแล้วก็โยนขวดทิ้งไว้ตรงระเบียงด้านหลัง ดูจากตาเปล่าน่าจะมีมากถึง 1,000 - 2,000 ขวด เขาจับขวดเหล่านั้นยัดใส่กล่องแล้วก็วางเรียงไว้เป็นชั้น ๆ โดยหวังว่าสักวันจะเรียกคุณลุงซาเล้งค้าของเก่าขึ้นมาขนไปขาย

.

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าเป็นพวกมันนี่เองที่พีใช้ลากมาขวางประตู ปริมาณที่มากบวกกับรูปทรงที่สอดรับกัน ทำให้เกิดสภาวะทึบตันตรงทางเข้าระเบียง จากอีกฝั่งพวกเจ้าหน้าที่จะเห็นเป็นเพียงกำแพงกระดาษสีน้ำตาลเท่านั้น ครั้นพอคิดที่จะผลักหรือดันเข้าไปกลุ่มลังบรรจุขวดก็จะพากันเซ็ตตัวนิ่งตรึงติดแน่น อันเป็นผลพวงมาจากรูปแบบการเรียงซ้อนที่ชิดกันสุด ๆ ชิดจนไม่เหลือช่องว่างบนพื้นระเบียง แพ็ทเทิร์นการเรียงคือ ประตู , กล่องลังเบียร์ , กล่องลังเบียร์ , กล่องลังเบียร์ , กล่องลังเบียร์ ๆ ๆ ๆ แล้วถึงค่อยเป็นราวระเบียงกันตกที่ค้ำอยู่อีกฝั่ง   

.

ลองเป็นแบบนี้ต่อให้ช่วยกันดันด้วยพลังช้างสาร กำแพงลังกระดาษที่ยัดไส้ขวดเบียร์เต็มพิกัดก็ยังต้านทานไหว ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมตัวพีถึงเปียกเป็นลูกหมาตกน้ำนั้น คำตอบก็อยู่ในมืออีกข้างของเขานั่นเอง

.

“บุ๋ง! , บุ๋ง! , บุ๋ง! , บุ๋ง!”

.

นับเป็นเสียงเทเหล้าออกจากขวดที่แสนแผ่วเบาแต่เศร้าโศกหัวใจเป็นที่สุด เสียดายก็เสียดายแต่ทางเลือกของพีก็ไม่ได้มีมากอะไรนัก หลังจากที่เขาได้ยินเต็มสองรูหูว่า ทีมตรวจโรคเชิงรุกกำลังจะใส่แว่นตรวจจับอุณหภูมิความร้อน  

.

นี่คือเทคโนโลยีของบริษัท AP ที่พัฒนามาเพื่อใช้แทนปืนวัดไข้ ทว่าตอนนี้กลับถูกนำมาใช้เพื่อเช็คที่อยู่ของกระเทยควาย ผ่านการอ่านค่าอุณหภูมิที่เกินกว่า 37 องศา

.

“บุ๋ง! , บุ๋ง! , บุ๋ง! , บุ๋ง!”

.

“จำเป็นล่ะวะ! ไม่ตายก็หาใหม่ได้เว่ย เทลงไป! เทลงไป!”

.

“บุ๋ง! , บุ๋ง! , บุ๋ง! , บุ๋ง!”

.

ช่างเป็นความบังเอิญที่เข้าทาง ที่หลังระเบียงห้องไม่ได้มีแต่ขวดเปล่า พียังมีสต็อกเบียร์กับไวน์ชั้นดีอีกเป็นแกลลอน เขามีแม้กระทั่งโหลยาดอง , สมุนไพรสำหรับดองเหล้า , ยาดองเหล้าตราเก้าเหรียญสูตรเสือสิบเอ็ดตัว , โซดา , ว็อดก้า , เตกีล่า , บาคาร์ดี้ ฯลฯ เรียกได้ว่าขาดแค่เฮโรอีนกับกาวทินเนอร์เท่านั้นที่ไม่มีอยู่หลังห้องแห่งนี้

.

และนี่จึงเป็นสาเหตุว่าทำไมในแว่นตาจับความร้อนของพวกเจ้าหน้าที่ ถึงอ่านค่าพลังงานด้านหลังได้เป็นสีแดงเถือก อุณหภูมิสูงลิ่วที่มากเกิน 37 องศาแห่งความเป็นคน ล้วนเป็นผลมาจากปฏิกิริยาความร้อนของแอลกอฮอล์ในเหล้าที่ทำกับแสงแดดภายนอก ผนวกรวมกับความรัดกุมอันสุดบ้าคลั่งของพี ที่ราดรดทุกอย่างลงหัวตัวเองไปพร้อมกันด้วย ทำให้ร่างกายของเขากลืนไปกับอุณหภูมิ แว่นตรวจจับก็เลยไม่สามารถสร้างคลื่นความร้อนเป็นออร่ารูปร่างของคนขึ้นมาได้

.

รอฟังคำสั่งการให้ยกเลิกอย่างจดจ่อ กระเทยหนุ่มทรุดตัวลงนั่งลุ้นด้วยความตื่นเต้น เขาพยายามจะไม่ทำให้ตัวเองใจเย็นเพราะไม่ต้องการให้ร่างกายเย็นลงกว่านี้  

.

“แค่สั่งการออกมา.. โถ่เอ๊ย! แค่พูดออกมาว่ากลับกันได้แล้วเท่านี้ก็หมดเรื่อง ฉันอุตส่าห์ลงทุนทำขนาดนี้แล้วนะ"

กัดกรามกรอดเกร็งกำปั้น ลุ้นกดดันราวกับฟังผลสลากกินแบ่งรัฐบาล  

.

แต่โชคก็ไม่เป็นใจ ไม่ต่างอะไรจากการซื้อ 92 แล้วออก 66 คือไม่เฉียดเลยสักนิด เปล่าเลย! กำแพงลังกระดาษไม่ได้พังทลายลงมา แว่นตาก็ไม่ได้ทะลึ่งกลับมาอ่านค่าได้ หากแต่เป็นที่ตัวหัวหน้าชุดที่ไม่ยอมลดราวาศอกเลยต่างหาก แกยังคงดันทุรังให้ลูกทีมออกค้นหาต่อไป ค้นทุกซอกทุกมุมรื้อกระจุยกระจาย จนอพาร์ทเม้นท์ของพีแทบจะมีสภาพเหมือนถูกยกเค้า หมอเหมือนโจรนอกเครื่องแบบ พวกเขาเหมือนองคุลิมาลที่สวมชุดปลอดเชื้อ และพร้อมจะเชือดเหยื่อทุกคนที่ประสบพบเห็น

.

“พยายามต่อไปมันต้องอยู่ที่นี่แหละ! ถ้าต้องทุบกำแพงข้ามไปฝั่งโน้นฉันก็จะทำ จะต้องมีอะไรอยู่หลังกำแพงนั่นแน่ ๆ !”

.

“แต่หัวหน้าครับ.. เราไม่มีอำนาจ?”

.

“มีดิ! ทำไมจะไม่มี! เรามีพรก.ฉุกเฉินภายใต้สถานการณ์อันไม่ปกติไง ไปเอาค้อนปอนด์มา! ขวานหรืออะไรก็ได้! ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าคลื่นความร้อนด้านหลังนั่นคืออะไร?"

"ทีมเราจะแพ้ทีมอื่นไม่ได้เป็นอันขาด! รู้ถึงไหนอายเขาถึงนั่นจะเอาหน้าไปไว้ไหนถ้าจับได้แค่แมวตุ๊ด ๆ ตัวหนึ่ง ฉันรับไม่ได้หรอกนะ!” 

.

“ครับ! รับทราบครับ!”

.

“ตุบ ๆ , ตุบ ๆ , ตุบ ๆ , ตุบ ๆ ”

.

ทุกสำเนียงเสียงสนทนาพีได้ยินหมด เขาได้ยินแม้กระทั่งเสียงฝีเท้ากระทบพื้นที่คล้ายกับการออกวิ่ง คราวนี้จึงเป็นอะไรที่หน้าสิ่วหน้าขวานยิ่งกว่าเก่า ภายในใจรุ่มร้อนดั่งขุมนรก แดดส่องแรงขึ้นกลิ่นแอลกอฮอล์เหม็นหึ่งฉุนโพรงจมูก หากจะกล่าวว่าถึงทางตันแล้วก็คงไม่ผิดอะไร

.

“เอาไงดีวะกู?”

ปากขยับแต่ไม่มีเสียง

.

จินตนาการถึงสาวประเถทสองผู้โดดเดี่ยวท่ามกลางดงขวดเหล้า พีกลับมาเพ่งเล็งที่โทรศัพท์อีกครั้งแต่ก็ไม่กล้าเปิดเครื่องเพราะกลัวเสียงจะทำให้คนข้างในรู้ตัว ด้วยความสัตย์จริงว่าเขากำลังจะตายด้วยน้ำมือตัวเอง ลองคิดดูสิว่าระเบียงที่ไหนในโลกจะมีทางออกสองทางบ้าง ทุกที่ล้วนเข้าออกได้ทางเดียวหมด ลังขวดเบียร์นับพันที่ขวางประตูอยู่จึงเหมือนกรรมที่ตามสนอง มันขวางคนไม่ให้เข้ามาได้ก็จริง แต่มันก็ขวางพีไม่ให้หนีออกไปได้เช่นกัน

.

ทุกอย่างตีกันอีรุงตุงนังไปหมด แล้วทันใดนั้นเอง! ใบหูก็เริ่มได้ยินเสียงอีกฝั่งกำลังเริ่มกระบวนการทุบ

.

“ตรึม! ,  ตรึม!  , ตรึม!”

.

“แม่งเอ๊ย!?”

พีรีบชะเง้อตัวลงไปมองห้องด้านล่างที่ชั้น 4 นั่นสูงชิบเป๋ง! และเขาก็บอกกับตัวเองโดยพลันว่าต่อให้เป็นเฉินหลงที่ได้กับจา พนม ก็ไม่มีใครกล้ากระโดดออกไปจากชั้น 5 ตรงนี้แน่

.

“สูงมากอ่ะ! ถ้าพลาดตกลงไปได้ตายแบบศพไม่สวยชัวร์!”

.

“ตรึม! ,  ตรึม! , ตรึม! , ตรึม! , ตรึม! ”

“ตรึม! ,  ตรึม! , ตรึม! , ตรึม! , ตรึม! ”

ผนังเริ่มสั่นกล่องลังเริ่มเขยื้อน นั่นยิ่งทำให้สติกระเจิดกระเจิงขึ้นไปอีก

.

“ไม่! ยังไงฉันก็ไม่ยอมให้โดนจับเด็ดขาด! แพรวเพิ่งแชทมาบอกว่าพวกเขาจะล่ากระเทยไปทำอะไรก็ไม่รู้ กระเทยมีศักดิ์ศรีเว่ย! การเก๊กแมนตบตาขายผ้าเอาหน้ารอดก็ไม่ใช่ทางออก เพราะงั้นยอมตายซะยังดีกว่า! , ฮึ่ยยย!”

.

สิ้นสุดการตัดสินใจเฮือกสุดท้าย สาวประเภทสองก็ได้ชะโงกหน้าลงไปมองระเบียงห้องด้านล่างใหม่อีกที คราวนี้พีลงรายละเอียดมากขึ้นเขาเห็นราวตากผ้าที่เต็มไปด้วยผ้าอ้อมเด็ก มีกาละมังซักผ้าที่มีขวดนมแช่เอาไว้ และที่สำคัญมีพื้นที่มากพอให้เขาเหวี่ยงตัวลงไปแลนด์ดิ้ง

.

“ข้างล่างน่าจะเป็นห้องของเด็ก ถ้าเราเหวี่ยงตัวเข้าไปในนั้นได้ประตูมุ้งลวดบาง ๆ ตรงระเบียงคงไม่คณามือ พอลงไปถึงก็ค่อยรีบเผ่นออกไปทางบันไดหนีไฟ ใช่! เป็นไปได้อยู่!”

.

“ตรึม! ,  ตรึม! , ตรึม! , ตรึม! , ตรึม! ”

“ตรึม! ,  ตรึม! , ตรึม! , ตรึม! , ตรึม! ”

.

“หัวหน้าครับ! ข้างนอกมีแสงสว่าง มีกลิ่นเหล้าด้วยครับ!”

.

“เยี่ยม! เรามาถูกทางแล้วทุบต่อไปอย่าหยุดนะ!”

.

“ครับ!”

.

ฝั่งข้างในก็ช่างเร่งเร้าประเมินจากสถานการณ์คาดว่าอีกไม่เกิน 5 นาที  สิ่งที่พีใช้กีดขวางไว้ก็คงจะสิ้นสภาพ จุดซ่อนเร้นที่ไม่ใช่จิ๋มของเขาคงจะถูกเปิดเผย เพราะฉะนั้นจะทำอะไรก็ควรรีบทำ ถ้าไม่รีบล่ะก็เขาได้หมดอนาคตแน่

.

“เหี้ย! เอาวะตายเป็นตาย! เราแค่ต้องหาอะไรยาว ๆ ที่คล้ายเชือกมาใช้โรยตัวสักหน่อย"

.

หันซ้ายแลขวาดันมีแต่ขวดเหล้า ยาวสุดที่เห็นคงจะเป็นเชือกรองเท้าแต่มันจะพอเหรอ?

.

“พอสิ! ถ้าเอาทุกอย่างมามัดรวมกัน”

.

พีทำเหมือนหันมาพูดกับคนเขียน แต่ก็ช่างเถอะ! เพราะสิ่งที่เขาทำนั้นน่าสนใจกว่ามาก เขาถอดรองเท้าออกแกะเชือกรองเท้าออกมา , ถอดถุงเท้าออก , ถอดกางเกงออก , ถอดเสื้อออก , ถอดสร้อยคอ , ถอดแม้กระทั่งสิ่งที่ไม่ควรถอดอย่างกางเกงในชาย เปลี่ยนกระเทยร่างควายให้คล้ายกับกอลิล่าเปลือยตามป่าธรรมชาติ