บทที่ 29 : หัวยัดกล่อง

“โฮ่.. ฮี้.. โฮ่.. ฮี้.. โฮ่.. โฮ่.. โฮ่!”

.

ภาพในจินตนาการคือทาซานมาโผล่กลางกรุง แม้รูปร่างตัวเองจะเหมือนกับสัตว์ป่ามากกว่าคน แต่พีก็ไม่สนอะไรอีกต่อไปแล้ว อะดรีนาลีนหลั่งยิ่งกว่าตอนมีเซ็กส์ จับทุกสิ่งทุกอย่างมาผูกรวมกันด้วยเงื่อนพิรอด อันเป็นศัพท์แสงจากวงการลูกเสือที่เคยเรียนมาเมื่อครั้งเป็นเด็ก

.

“ซ้ายทับขวา.. ขวาทับซ้าย.. แล้วก็ดึง.. สติพี! สติ! อย่าล่กใจเย็นเข้าไว้!”

“ชื่อมันก็บอกว่าเงื่อนพิรอด เราต้องรอดสิวะจะมิรอดได้ไง!”

.

บ่นพึมพำกับตัวเองโดยไม่แคร์ว่าใครจะได้ยินไหม ณ ตอนนี้กล่องลังเบียร์เริ่มจะยุบ มองเข้าไปเห็นแม้กระทั่งดวงตาของคุณหมอที่ส่องทะลุเลนส์แว่นตรวจจับความร้อนสวนออกมา พวกเขาเห็นพีเต็ม ๆ เห็นชัดแจ่มแจ้ง แถมยังวิทยุรายงานเป็นพัลวันว่ามีคนบ้าแก้ผ้าอยู่ตรงระเบียง

.

“ว๊ายยยย!”

“ไม่! เราไม่มีเวลากรี๊ดดด! เราต้องรีบเหวี่ยงตัวลงไปก่อนจะถูกจับ”

.

ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา กระเทยหนุ่มจัดแจงทิ้งปลายเชือกที่ทำขึ้นจากเสื้อผ้าทั้งหลายลงไปยังระเบียงห้องเด็กด้านล่าง พลางบรรจงใช้ปลายอีกด้านมัดกับราวเหล็กกันตกของห้องตัวเอง โดยหวังจะใช้ประโยชน์จากความยืดหยุ่นของเจ้าสิ่งนั้น

.

“กางเกงในชายของฉัน! ฉันเลือกนายแล้วนะ!”

.

พีอธิษฐานเขาคิดเช่นนั้นด้วยความบริสุทธิ์ใจ เขาหวังจะใช้ขอบยางยืดของมันเป็นตัวรับน้ำหนัก กะว่าถ้าเชือกที่มัดเกิดยาวไม่พอขี้นมา ถ้าออกแรงขย่มนิดหน่อยขอบยางย้วย ๆ ก็น่าจะขยายจนขาของเขาเอื้อมไปแตะถึงพื้นระเบียงด้านล่างได้โดยสวัสดิภาพ

.

“ฮึบ! เอาล่ะไปกันเลย!”

.

“สู่ความเวิ้งว้างอันไกลโพ้น!!!”

.

"ย๊ากกก!!!"

.

ชั่วเสี้ยวอึดใจร่างทั้งร่างพร้อมทั้งความเปล่าเปลือยอันสุดแสนจะวิตถาร ก็ทะยานพ้นออกไปจากนอกระเบียงชั้น 5 ตัวของเขาหล่นตุบลงมาในระยะเวลาอันรวดเร็ว ซึ่งก็ถือว่าเร็วพอดิบพอดีกับที่กล่องลังเบียร์พังครือลงมา ค้อนปอนด์ระดมทุบ หัวไหล่ช่วยกันดันประมาณสิบกว่าครั้ง ระเบียงห้องด้านนอกก็ถูกเจ้าหน้าที่เข้าคุมพื้นที่ แต่ก็เหมือนจะช้าเกินไป!

.

เมื่อจู่ ๆ ก็มีชายผ้าหลายผืนถูกลมตีพัดขึ้นมาจากด้านล่าง แล้วพอพวกเขาพากันชะโงกหน้าลงไปมอง ก็พบแต่ราวตากผ้าเปล่า ๆ ที่ล้มระเนระนาดกระจัดกระจาย มิหนำซ้ำยังได้ยินเสียงเด็กร้องดังระงม ตามติดมาด้วยเสียงของคนเป็นแม่ที่กรี๊ดซะจนดังสนั่น ตอกย้ำว่าข้อสันนิษฐานของหัวหน้าหน่วยไม่น่าจะผิด เขารีบชะโงกหน้ากลับคืนมาพลางสั่งการให้ลูกทีมวิ่งลงไปเช็คด้านล่าง เป้าหมายน่าจะอยู่ที่นั่นและนำหน้าพวกเขาไปแล้วก้าวหนึ่ง

.  

“ข้างล่างคราวนี้ชัวร์! เร็ว! รีบไป!”

.

“แล้วเหล้านองพื้นพวกนี้ กับสถานที่เกิดเหตุล่ะครับ?”

.

“ช่างมัน! เรามีอำนาจตามพรก.ฉุกเฉินอยู่ อีกเดี๋ยวหน่วยเก็บกวาดจะเข้ามาเคลียร์เอง เร็วเข้า! อย่ามัวแต่ถามเซ้าซี้!”

.

“ครับ!”

.

กลับหลังหันเก็บเครื่องไม้เครื่องมือและอุปกรณ์ ก่อนที่ทั้งหมดราว 5 - 6 ชีวิตจะมูฟตัวเองออกจากห้องของพีไปด้วยความรวดเร็ว พวกเขาทิ้งร่องรอยความเสียหายเอาไว้เพียบ

.

.

3 นาทีผ่านไป 

.

ใครจะเชื่อว่าศึกครั้งนี้พีจะเป็นผู้ชนะอีกครั้ง หลังแพทย์เชิงรุกทั้งหน่วยได้ถูกนักศึกษาเภสัชแหกตาเข้าอีกหน เพราะแท้จริงแล้วพียังคงห้อยโตงเตงอยู่ที่เดิม เขาไม่ได้โรยตัวลงไปเหยียบพื้นระเบียงห้องด้านล่าง ไม่ได้มีการทำลายข้าวของหรือบุกเข้าไปในห้องเด็กอ่อน ที่มีการตากผ้าอ้อมไว้ด้านหลังแต่อย่างใด   

.

สิ่งที่ทำก็แค่เหยียดปลายเท้าไปสะกิดเขี่ยเอาผ้าอ้อมเด็กให้ปลิวละล่อง ลมแรง ๆ จากด้านล่างพัดผ้าผืนบางให้กระพือขึ้นไปรบกวนสายตาของเจ้าหน้าที่ ทำให้พวกเขาเข้าใจผิด ประกอบกับโมเมนตัมจากการแกว่งไกวที่ส่งลำขาไปพาดเข้ากับราวตากผ้าโดยบังเอิญ ทำให้ทั้งราวล้มครือลงมาเสียงดัง “โครมมมม!" จนเบบี๋น้อยเจ้าของห้องต้องคลานออกมาดูแล้วก็ร้องตามประสาเด็ก

.

“อุแว้! , อุแว้! , อุแว้! , แงงงง! , แงงงงง! , อุแว้!”

.

สาบานได้ว่าสงสารเด็กจับใจ เกิดมาเป็นคนทั้งทีทำไมต้องมาเห็นความอนาจารเช่นนี้ตั้งแต่แรกเกิด หนูน้อยมองเห็นร่างเปลือยล่อนจ้อนกำลังกระเถิบขากระดืบ ๆ กลับขึ้นไปสู่มาตุภูมิด้วยความทุลักทุเล ด้วยความสัตย์จริงว่าพีไม่มีเสื้อผ้าสักตัว เขาโป้หมดเปลือก แถมยังโคตรกลัวที่ต้องมาฝากชีวิตตัวเองไว้กับขอบยางยืดของกางเกงในตัวเก่า

.

“อย่าขาดน่ะเว๊ย~! อย่าขาดเชียวนะ~!”

“แต่ก็ดี! ร้องเข้าเจ้าหนู! ร้องดัง ๆ ช่วยล่อเจ้าหน้าที่ให้ออกไปจากห้องฉันหน่อย”

พีคิดในใจ ในขณะที่สองมือก็ออกแรงดึงตัวเองขึ้นไปด้วย

.

“นี่ถ้ามีแม่เธอโผล่มาด้วยจะดีมากเลย คงช่วยฉันได้มาก!"

"ฮึบ! , ฮึบ! , อึบ! , ฮึบ!”

.

เดชะบุญเพราะหล่อนดันออกมาจริง ๆ เจตนาก็คงจะเป็นการเดินออกมาดูลูกว่าเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า เพราะเมื่อสักครู่คุณแม่ก็เพิ่งได้ยินเสียงของล้ม ซึ่งผลที่ตามมาก็แน่นอน! กรี๊ดสนั่นบ้านแตก! เสียงแผดร้องดังสยดสยองมาก! จนนำมาสู่การวิ่งกรูลงไปดูของเจ้าหน้าที่ทีมแพทย์ตามที่เห็น

.

“ฮึบ!”

“อ่าาา..ใกล้ถึงแล้ววว"

.

“อึบ!”

“อีกนิดเดียววว~!”

.

“เยส!”

"ถึงแล้วเ! รอดตายไปที!”

.

ไม่แม้แต่จะหยุดพักหรือซับเหงื่อพีรีบยิ่งกว่าสิ่งใด เขาจัดแจงหาเสื้อผ้ามาสวมใส่พลันหยิบโทรศัพท์ยัดลงในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะวิ่งผ่านประตูหน้าห้องที่พัง แล้วเลี้ยวไปทางขวามุ่งตรงดิ่งไปยังอีกฟากหนึ่งซึ่งเป็นทางหนีไฟของอพาร์ทเม้นท์

.

“แฮ่ก ๆ แฮ่ก ๆ ถ้าเป็นที่นั่นเราต้องรอดออกไปได้แน่ แฮ่กๆ แฮ่กๆ ”

“สร้างมาเป็นสิบปีไม่เคยมีใครใช้ทางหนีไฟตรงนี้สักคน คงไม่มีเจ้าหน้าที่ไปดักหรอก!”

กระเทยหนุ่มวิเคราะห์ ในขณะจ้วงเท้าวิ่งหนีไปด้วย

.

เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดังรัวรันพอ ๆ กับเสียงหัวใจ ชะตากรรมของเขากำลังจะได้พบกับแสงสว่างภายในไม่ช้า เพราะวิ่งลงบันไดนั้นไม่เหนื่อยเท่าตอนวิ่งขึ้น เผลอแป๊บเดียวด้วยความมุมานะเขาก็ทะยานเอาตัวเองออกมาสู่โลกภายนอกได้สำเร็จ พีทำได้ทั้ง ๆ ที่กลุ่มหมอมากมายยังคงวุ่นวายกับการสอบสวนคุณแม่บนชั้น 4

.

.

“แฮ่ก ๆ เฮ้อ~! เอาล่ะคราวนี้ทำไงต่อดี?”

หนุ่มข้ามเพศทอดสายตาไปรอบ ๆ แล้วก็ถึงกับต้องย่อตัวลงซ่อนตัวโดยพลัน เพราะสิ่งที่แพรวแช็ทมาเตือนนั้นเป็นเรื่องจริงทั้งหมด จากมุมมองหลังพุ่มไม้ตรงนี้ พีมองเห็นกระเทยกับทอมถูกจับขังกรงราวกับสัตว์ป่า พวกเขาถูกนำตัวขึ้นรถผู้ต้องหาแบบเดียวกับที่นักโทษอุกฉกรรจ์ได้รับ

.

“ชิ! คงต้องโทรหาอีแพรวสินะ เราอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกต่อไปแล้วเราต้องให้มันช่วย!”

.

“เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อน! ไม่ได้สิ! ขืนโทรไปก็จะมีเสียงเกิดขึ้น ถ้าพวกนั้นได้ยินเข้าเราก็จบ! ต้องใช้การแชทเราต้องหาที่เหมาะ ๆ พอที่จะหลบหน้ากลุ่มคนพวกนี้ไปให้ได้ก่อน”

.

พูดกับตัวเองเสร็จสายตาก็เริ่มทำงาน พีพยายามสอดส่องมองหาอุปกรณ์สำคัญอย่างหนึ่งที่ถูกผลิตขึ้นโดยบริษัท AP เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน สิ่งนั้นมีหน้าตาคล้ายกับตู้กดน้ำอัดลมแบบหยอดเหรียญ ต่างกันแค่ภายในมีไว้สำหรับขายหน้ากากอนามัยแบบครอบแก้ว ไม่ได้มีไว้ขายเครื่องดื่มเหมือนเช่นปกติ

.

“ให้มันได้อย่างงี้สิวะ พอจะใช้ดันหาไม่เจอ! คอยดูเถอะถ้าเจอเมื่อไหร่เราจะยัดหัวเข้าไปให้ไวเลย โผล่ออกมาจะได้ไม่มีใครจำเราได้ แล้วอะไร ๆ ก็จะง่ายขึ้นเยอะ"