บทที่ 30 : กล่องยัดหัว

เสียงระเบ็งเซ็งแซ่ของผู้คนหลากหลายหน่วยยังคงอึกทึก รอบตัวมั่วซั่วโกลาหลวิ่งกันให้วุ่นจนพีแทบแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร ชุด PPE ปลอดเชื้อสีเขียวกระจายตัวอยู่กลาดเกลื่อน แล้วก็เป็นความจริงที่ว่าจากที่ซ่อนด้านหลังพุ่มไม้ตรงนี้ สายตากระเทยหนุ่มแทบมองไม่เห็นพลเมืองคนอื่นเลย ทุกคนคงล็อคดาวน์ตัวเองและขังตัวตนหลีกเลี่ยงการติดเชื้อกันหมด และขืนเป็นเช่นนี้ต่อไปสภาวะเสี่ยงสูงจากการโดนจับก็คงตกเป็นของเขา

.

“แหงล่ะ! ก็ฉันมันสาวประเภทสองนี่นา~! เช๊อะ!”

ชายหนุ่มพยายามใช้คำที่สุภาพเมื่อพูดกับตัวเอง เขาให้เกียรติเพศสภาพตัวเองเสมอ แม้ตอนนี้เพื่อนร่วมอุดมการณ์จะถูกจับใส่กรงไม่ต่างจากหมาแลกกะละมังที่เห็นกันตามชนบท

.

“จริงสิคิดออกแล้ว! บริษัท AP เขามีแอพพลิเคชั่นด้วยนี่นา ถ้าเรากดเข้าไปในแอพจะมีสินค้าของบริษัทวางขายแบบออนไลน์ แล้วในโหมดแผนที่ก็จะมีที่ตั้ง shop ต่าง ๆ อยู่ ที่นั่นมีตู้หน้ากากหยอดเหรียญวางอยู่ด้านหน้าเสมอ”

“โป๊ะเช๊ะ! นี่แหละใช่เลย!”

.

สะบัดต่อไม่รอแล้วนะ ประหนึ่งแสงแห่งชัยชนะพุ่งเสยออกมาจากกอไม้ พีดีใจมากพลันชะเง้อคอมองซ้ายแลขวาเช็คว่ายังไม่มีเจ้าหน้าที่เข้ามาตรวจ ก่อนจะควักโทรศัพท์ปาดนิ้วหาแอพพลิเคชั่นดังกล่าว

.

ช่างเป็นแผนการอันไร้ซึ่งความซับซ้อน เจตนาของพีก็แค่ต้องการจะออกจากพื้นที่โดยไม่ให้ใครรู้ว่าตนเป็นกระเทย เขาซ่อนตัวอยู่ตรงนี้ได้ไม่นานนัก หน่วยแพทย์เชิงรุกคงกำลังไล่ตามหลังลงมาหลังรู้ว่าห้องเด็กบนชั้น 4 เป็นแค่ตัวหลอก ไหนจะอากาศที่แสนบัดซบนี่อีก ทั้งคราบควันสกปรกทั้งเชื้อไวรัสที่ไม่รู้ว่าจะคร่าชีวิตเขาไปในตอนไหน

.

จนในที่สุดแอพก็เริ่มประมวลผล หน้าจอบนสมาร์ทโฟนจัดแจงพอร์ตจุดบนแผนที่ให้เองโดยอัตโนมัติ ก่อนจะพบว่าเจ้าเครื่องขายหน้ากากที่ตามหา ดันอยู่ตรงหน้าถัดจากรถควบคุมผู้ต้องหาที่จอดอยู่ด้านหน้านี่เอง!

.

ด้วยตัวถังอันใหญ่โตมโหฬารของรถคันนั้นได้บดบังทัศนวิสัยเอาไว้หมด พีก็เลยมองไม่เห็นเขาไม่ได้พลาดแต่อย่างใด แต่ตอนนี้จะทำยังไงดีล่ะ เขาจะฝ่ากองกำลังเจ้าหน้าที่เข้าไปได้ยังไงโดยไม่โดนจับ นี่สิโจทย์ยากที่สาว LGBTQ อย่างเขาต้องใช้สมองคิด

.

“ปลอมตัวเป็นหมอ?”

พีรำพึงในใจ  

.

“พ่องมึงสิ!”

“ดูเสื้อผ้าหน้าผมมึงสิ ไม่ใกล้เคียงเลยสักนิด แค่โผล่หัวออกไปขี้คร้านจะโดนจับตั้งแต่แรกเห็น”

“เอาไงดีวะกู?.. คิดสิพี.. คิด ๆ ๆ !”

.

ยิ่งนานสถานการณ์ยิ่งวิกฤต เชื้อไวรัสที่แพร่ในอากาศเล่นงานได้ทุกสรรพสิ่งหากไม่มีอุปกรณ์ปกป้อง คราวนี้ลองจินตนาการถึงหน้าโล้น ๆ ของกระเทยควายรายนี้ดูสิ เขาติดเชื้อแน่ถ้าไม่รีบ มิหนำซ้ำยังเริ่มไอค๊อกแค๊ก ๆ ออกมาแล้วด้วย ส่งผลให้พุ่มไม้มีการกระเพื่อมไหนจะเสียงที่ลอดผ่านกอออกมาอีก เจ้าหน้าที่สืบสวนโรครายหนึ่งจึงเดินปรี่เข้ามาตรวจสอบ

.

“เหี้ยแล้ว!"

“พุทโธ.. ธัมโม.. สังโฆ.. สติพี! สติ! ต้องตั้งสติ!”

.

สายตาลอกแลกฉับไวสมองประเมินผลปรู๊ดปร๊าดราวกับซุปเปอร์คอมพิวเตอร์ ก่อนที่สุดท้ายนิสิตเภสัชจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด

.  

เอาวะ! เอาก็เอา! ตายเป็นตายเว๊ย!”

“บุกไปแม่งตรง ๆ นี่แหละ!”

.

“พรวดดดดดด!!!” 

. 

ลุกพรวดแหวกกอไม้หน้าอพาร์ทเมนต์ออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ด้วยความสัตย์จริงว่าเขาอีโก้สูงเกินกว่าที่จะเก๊กแมนตบตาใครได้ พีรับไม่ไหวหรอกหากจะต้องทรยศต่อเพศสภาพของตัวเอง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าตัวจะยื่นแขนออกไปให้จับแต่โดยดี เขาไม่ได้โง่แล้วก็ไม่มีวันให้จับไปเป็นหนูทดลองที่ไหนด้วย

.

“หยุด! แสดง ID การ์ดด้วยครับ มาทำอะไรตรงนี้มิทราบ?”

เสียงเจ้าหน้าที่พูดผ่านหน้ากากกันแก๊สที่ติดมากับชุดยูนิฟอร์มปลอดเชื้อ เขาผายมือขึ้นห้ามโดยตั้งใจที่จะหยุดพีไว้อย่างชัดเจน

.

ทว่าสิ่งที่พีทำกลับกลายเป็นการไอเข้าใส่! เขาไอค๊อก ๆ แค๊ก ๆ ค๊อก ๆ แค๊ก ๆ สลับกับการแกล้งจามเป็นระยะ พลางรีบสาวเท้าเดินหลบฉากไปในทิศทางอื่น

.

“คุณครับไม่ได้นะครับ!”

.

“แค๊ก ๆ , แค๊ก ๆ ,  ฮัดเช่ย! , ฮ๊าดดดด.. เช๊ยยย!”

.

“อี๋!!!”

.

น้ำลายยืดเป็นยาง น้ำมูกย้อยแทบจะติดกับฝ่ามือออกมา สารภาพจากใจจริงว่าอุบาทว์ลูกตาโคตร ๆ แต่มันก็ได้ผลอย่างชะงักงัน เมื่อเจ้าหน้าที่รายนั้นถึงกับสปริงตัวหลบ เขารีบใช้เสปรย์แอลกอฮอล์ที่เหน็บอยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมาฉีดพ่นตามตัวพร้อมกับใช้มือปัด  

.

ไม่รู้ล่ะ! พีก็เลยอาศัยจังหวะเล็ก ๆ ตรงนี้รีบวิ่งหลังค่อม ๆ  ค่อย ๆ ย่อง ค่อย ๆ โค้งลัดเลาะหลบสายตาผู้คน เพื่ออ้อมรถควบคุมผู้ต้องหาไปยังฝั่งตรงข้ามให้ได้  

.

“พรึบ!”

สองฝ่าเท้าประทับลงฟุตบาทฝั่งตรงข้ามอย่างเต็มภาคภูมิ

.

“วู่ววว~! ทุลักทุเลจังวะ!”

“เส้นยาแดงผ่าแปดเลยเรา~! แต่ถ้าเทียบกับการห้อยต่องแต่งบนตึก 5 ชั้นแล้วล่ะก็ เท่านี้ถือว่าจิ๊บ ๆ กระเทยไทยเนเวอร์ดายน์จ้า sorry นะยะถ้าคิดจะจับฉัน~! หึๆ”

.

มั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยมด้วยเพราะตอนนี้ตู้บริการหน้ากากของบริษัท AP ได้มาอยู่ตรงหน้าพีเป็นที่เรียบร้อย แผนการของเขากำลังจะสมบูรณ์  เพียงแค่กดเลือกรูปแบบและลวดลายที่ต้องการ เลือกขนาดของศีรษะ เลือกความแน่นของสายรัดใต้คาง แล้วก็จ่ายเงิน เท่านี้ก็เรียบร้อย  

.

“แกร๊ก ๆ , แกร๊ก.. ก.. ก.. ก!”

.

เครื่องพิมพ์สามมิติภายในกำลังสร้างแบบ พร้อมกันกับเลเซอร์ยิงบาร์โค้ดสีแดงฉานที่ยิงแสงเป็นลำออกมาจากตัวเครื่อง มันส่องเข้าไปยังสมาร์ทโฟนของพีเพื่อเช็คยอดเงินในบัญชีว่ามีพอรึเปล่า

.

“แหม! กลัวแต่จะไม่ได้เงินนะยะ บริษัทพ่อแม่เธอนี่มันเขี้ยวลากดินจริง ๆ เลยนะมิวท์!”

“เอ้านี่! อยากได้นักก็เอาไปฉันไม่คิดจะโกงหรอก ฉันก็แค่พลาดได้กับเพื่อนไม่เคยแย่งแฟนใครเหมือนเธอหรอก!”

.

จับเรื่องนั้นผสมเรื่องนี้มั่วซั่วแต่ทันทีที่พียื่นโทรศัพท์ออกไป แสงเลเซอร์ดังกล่าวก็จัดแจงหักเงินออกจากบัญชีพร้อมเพย์ของเขาเป็นที่เรียบร้อย พร้อมกันกับช่องว่างทรงกลมขนาดเท่ากับศีรษะมนุษย์ ที่เผยอกว้างออกมาจากจุดกึ่งกลางเครื่อง มีไฟสีเขียวสว่างโพลงปรากฏขึ้น มันกระพริบวูบวาบรองรับข้อความภาษาอังกฤษที่เขียนว่า “Please insert your head” 

.

แล้วหลังจากนั้นพีก็จัดแจงยัดหัวตัวเองเข้าไป โอ้แม่เจ้า! เขาใช้สองมือล็อคตัวเครื่องเอาไว้แน่น ส่วนขาก็ปล่อยลอยดิ้นกระแด่ว ๆ ไปตามธรรมชาติ ไม่มีการฝืน ไม่มีความเจ็บปวด แค่ท่วงท่าอาจจะดูน่ากลัวไปหน่อยก็เท่านั้นเอง

.

“ครืดดด.. ด.. ด.. ด , ครืดดด.. ด.. ด.. ด" 

“ครืดดด.. ด.. ด.. ด , ครืดดด.. ด.. ด.. ด”

“ครืดดด.. ด.. ด.. ด , ครืดดด.. ด.. ด.. ด”

.

นุ่มเบาเหมือนเข้าสปาร์ภายในมีแม้กระทั่งเสียงเพลงให้ฟังฆ่าเวลา จนกระทั่ง 3 นาทีถัดมา หัวก็หลุด “พลั๊ว!” ออกมาพร้อมกับกลุ่มควันอันโพยพุ่ง!