บทที่ 31 : อย่าเข้าไปนะ

ม่านควันจางหายไปคล้ายลมหมอก ทุกอย่างขาวโพลนประหนึ่งชายหนุ่มหญิงสาวที่จูงมือกันในงานวิวาห์สมรส ทว่าตอนนี้กลับไม่ใช่แบบนั้น พีกระเสือกกระสนดึงศีระตัวเองออกมาจากเครื่อง ฝ่าเท้าของเขาประทับแนบกับพื้นคอนกรีตฟุตบาทได้อย่างมั่นคง แม้จะยังมึนหัวอยู่สักหน่อย

.

ทัศนวิสัยค่อย ๆ ปรับชัดขึ้นทีละนิด ในมุมมองบุคคลที่หนึ่ง (First person) ด้านในหน้ากากครอบแก้วจะมีตัวเลขแสดงค่าความเข้มข้นของโอโซนอยู่ตรงมุมบนด้านขวา ซึ่งจะแทนค่าความบริสุทธิ์ด้วยเฉดสีและตอนนี้มันก็เป็นสีฟ้าน้ำทะเล บ่งบอกว่าภายในหน้ากากทรงหมวกกันน็อคอันนี้คือสะอาดสุด ๆ เชื้อโรคสักตัวก็เข้ามาไม่ได้ เสียอย่างเดียวตรงที่มีกำหนดระยะเวลานับถอยหลังอยู่

.

“ติ๊ก! , ติ๊ก! , ติ๊ก! , ติ๊ก! , ติ๊ก!”

.

“ฟืดดด.. ด.. ด.. ด.. ด , ฮืดดด.. ด.. ด.. ด , ฮาดดด.. ด.. ด.. ด”

พีเร่งสูดลมหายใจโดยพลัน

.

“ชิ! นี่แหละธุรกิจ! นี่แหละโลกแห่งทุนนิยม! ถ้าใช้ซ้ำได้บริษัท AP ก็คงไม่รวยระเบิดระเบ้อขนาดนี้ ฉันล่ะอิจฉาเธอจริง ๆ เลยมิวท์ รวยขนาดนี้ทำไมถึงเอากับแฟนเพื่อนได้นะ!”

คิดในใจไปพลางโดยไม่ฉุดคิดสักนิดว่าตัวเองก็เพิ่งผ่านการมีเพศสัมพันธ์กับเพื่อนมาหยก ๆ  พีเร่งอ้าปากงับเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าไปให้ได้คราวละมาก ๆ

.

ด้วยความสัตย์จริงว่านาทีนี้เจ้าตัวไม่จำเป็นต้องรีบอะไรอีกต่อไป เพราะทันทีที่ใส่หน้ากากครอบแก้วเขาก็ไม่ตกเป็นเป้าสายตาของใครอีก กระเทยควายกลายเป็นเพียงชายคนหนึ่ง รูปร่างทรวดทรงอย่างเขาถ้าไม่ใช่คนที่รู้จักกันจริง ๆ ก็คงไม่มีใครมองออกหรอกว่าเขาคือหนึ่งในสาวประเภทสอง

.

ความสยองกึ่งลุ้นระทึกจึงหายไปในบัดดล พีเดินเตร็ดเตร่ได้อย่างชิวขาโดยที่ทีมแพทย์ต่าง ๆ นา ๆ ไม่มีใครสนใจเขาเลย บรรยากาศรอบตัวดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทว่าเสียงระเบ็งเซ็งแซ่ก็ยังคงอยู่ พีมองทะลุหน้ากากครอบแก้วออกมาก็ยังเห็น LGBTQ+ อีกหลายคนโดนกระชากขึ้นรถ มีการกระทบกระทั่งให้เห็นดาษดื่น มีการลงไม้ลงมือด้วยตาข่ายดักสัตว์ , ปืนช็อตไฟฟ้า , ไม้กระบอง และสารพัดความรุนแรง

.

“ช่างแม่งเถอะ! ยังไงซะเราก็ต้องรีบติดต่ออีแพรว"

"ไม่รู้ป่านนี้จะลงแดงตายไปรึยัง ข้อความเป็นพันที่มันส่งมาเหมือนจะเป็นห่วงเรามาก”

“หืม.. ม.. ม..”

“ไหนดูซิ.. มีอะไรบ้าง?”

.

กระเทยหนุ่มหลุบสายตาลงมองหน้าจอ มุมมองผ่านหน้ากากครอบแก้วนับว่าเป็นอะไรที่ลำบากมาก แต่ครั้นจะถอดมันออกก็ใช่เรื่อง สอดคล้องกับการที่ตัวเลขโอโซนบนมุมขวาที่ลดลงเรื่อย ๆ นาฬิกาจับเวลานับถอยหลังไม่ยอมหยุด ประเดประดังหลายอย่างรวมกันทำให้พีตัดสินใจออกวิ่งมันซะดื้อ ๆ

.

“ไม่ไหวอ่ะกว่าจะอ่านข้อความครบโอโซนคงเป็นศูนย์ ฉันว่าฉันวิ่งไปหามุมเงียบ ๆ โทรคุยกับอีแพรวเลยดีกว่า อย่างน้อยก็แจ้งมันสักหน่อยว่าเราปลอดภัยแล้วไม่ต้องเป็นห่วง!”

.

คิดได้ดังนั้นฝ่าเท้าก็โรมรันวิ่งพล่าน โทรศัพท์ถูกกำอยู่ในมือจนกระทั่งผ่านไป 5 นาทีพีก็มาหยุดลง ณ ซอกตึกแคบ ๆ แห่งหนึ่ง สองฟากฝั่งเงียบสนิทมีเพียงฝาผนังกับหมาตัวหนึ่ง แล้วก็ถังขยะใบโตที่ปิดกั้นบังสายตาของคนข้างนอกเอาไว้ ไม่รอช้าพีจัดแจงต่อสายหาเพื่อนสาวทันที

.

“ตู๊ดดด.. , ตู๊ดดด.. , ตู๊ดดด.. ” 

เสียงสัญญาณดังยังไม่ถึงสามทีฝั่งโน้นก็กดรับ

.

“กึก”

.

/อีพี! , อีเหี้ย!!! , มึงเป็นไงบ้าง? , มึงอยู่ไหน?! , เค้าทำอะไรมึงรึเปล่า?! , กูเห็นคนโดนจับเป็นร้อยเลย?! /

.

/เฮ๊ยมึงใจเย็นก่อน.. กูปลอดภัยดี พูดช้า ๆ หน่อย/ 

.

/จะช้าได้ไง! กูโทรหามึงมึงแม่งปิดเครื่องใส่กูอ่ะ! กูก็นึกว่ามึงกำลังแย่!/

.

/อ่า.. ก็เกือบแย่จริง ๆ นั่นแหละ/

.

/แล้วข้อความทำไมไม่ตอบอีห่า จากข้อความสุดท้ายจนถึงตอนนี้แม่งเป็น 10 นาที คนเขาเป็นห่วงนะเว่ย! กูไม่เหลือใครแล้วนะพี กูมีมึงแค่คนเดียวอีบ้า!/

.

/เฮ๊ย! กูก็ปลอดภัยแล้วไงถึงได้โทรมาบอกเนี่ยะ มึงอย่าพูดงั้นสิกูจะร้องไห้ /

/แต่จริงของมึงว่ะแพรว! หมอพวกนั้นแม่งตั้งใจจะเล่นงาน LGBTQ+ ชัวร์ ๆ กูรู้สึกได้/

.

/หมาแมวมันก็ไม่เว้นเหอะ! ไม่อยากจะโม้!/

.

/เหี้ย! จริงดิ?/

.

/เออ.. กูเห็นกับตา! กูถึงได้พยายามจะช่วยมึงนักหนาไง แต่ปัญญากูก็มีแค่นี้กูพยายามจะโทรหาเพื่อนหาครูบาอาจารย์แล้ว แต่ก็ไม่เหลือใครอยู่ในเมืองหลวงเลย พอจะติดต่อหาตำรวจพวกเขาก็คงอยู่ข้างเดียวกับพวกหมออยู่ดี เผิน ๆ จะซวยทำให้มึงโดนจับตัวเร็วขึ้นกว่าเก่า กูทำเพื่อมึงจริง ๆ นะขนาดยาคุมกำเนิดของกู ๆ ยังไม่แคร์เลย/

.

/โถ.. อีแพรวผู้น่าสงสาร/

.

/นี่มึงประชดกูเหรอ?!/

.

/เปล่า ๆ ! แค่อยากให้มึงผ่อนคลายลง เอาเป็นว่ามึงหยุดช่วยกูได้แล้วตอนนี้ทุกอย่างโอเคแล้ว ด้วยมันสมองอันชาญฉลาดของกูทำให้กูหลุดออกมาจากสถานการณ์วิกฤตได้ กูใส่หน้ากากครอบแก้วไว้แล้วด้วย ไม่มีใครรู้หรอกว่าตัวตนที่แท้จริงของกูเป็นใคร มึงไม่ต้องห่วงนะแพรวไปหายาคุมกินซะ ชักช้าประเดี๋ยวกูจะกลายเป็นพ่อเด็ก/

.

/อีเวร! ยังมีอารมณ์มาแดกดันอีก คนเขาอุตส่าห์เป็นห่วง/

.

/เหอะ ๆ ตอนนี้กูอยู่มุมถนนบล็อค 12  มึงอยู่ไหนกูจะเข้าไปหา?/

.

จบคำพูดนี้จู่ ๆ ก็เหมือนสัญญาณจะถูกคลื่นแทรก เสียงจากปลายสายขาดหายเป็นช่วง ๆ พีได้ยินแพรวไม่ชัดเจนจนเขาต้องยกสมาร์ทโฟนออกจากหูแล้วสะบัด ๆ พลางเดินออกไปจากซอกตึกเพื่อรับสัญญาณใหม่  

.

/เฮ้! ว่าไงล่ะ! ได้ยินกูไหมเนี่ยะ? ทำไมเงียบไปล่ะแพรว.. เฮ้!/  

.

“ครืดดด.. ด.. ด.. ด.. ,  ครืดดดดดด…ด…ด…ด , ซ่าาาาา!!! , ซู่! , ซ่าาาาา!”

.

/พี?/

/พูดไปมึงต้องไม่เชื่อกูแน่/

.

สัญญาณกลับมาแล้วแต่น้ำเสียงแพรวเหมือนไม่ปกติ มันแผ่วเบาอย่างแปลกประหลาด คล้ายกับคนที่ทำความผิดแล้วขาดความมั่นใจ

.

/อะไร?! , มึงอยู่ที่ไหนบอกมาเร็ววว!/

.

/เอิ่ม.. ม.. ม  คือ/

/ก็กูติดต่อใครไม่ได้..  ตำรวจก็ช่วยไม่ได้..  มิวท์ก็ไม่ถูกกัน.. กูไม่เห็นใครเลยที่จะช่วยมึงได้นอกจาก../

/พะ…/

.

/แพรว! อยากบอกนะว่ามึง?/

.

/อืม..ม..ม  กูอยู่หน้าบ้านมึง กูมาตามพ่อมึงไปช่วยแล้วกูก็กดออดหน้าบ้านไปแล้วด้วย/

.

/เย็ดแม่ง! ชิบหายแล้ว!/

/เขาเมารึเปล่า?!/

.

/ไม่รู้สิแต่ฟังเสียงจากเครื่องอินเตอร์คอมหน้าบ้านแล้ว ก็อ้อแอ้อยู่.. /

/ฮัลโหล! , พี!  , พี! , อีพี! , มึงฟังกูอยู่เปล่า? เสียงอะไรอ่ะดังตุบ ๆ !/

.

“ตุบ! , ตุบ! , ตุบ! , ตุบ! , ตุบ!”

.

จะเสียงอะไรซะอีกล่ะนอกจากเสียงฝีเท้าของพีที่ต้องออกวิ่งเป็นการด่วนอีกครั้ง เขาแทบไม่อยากจะจินตนาการว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเด็กสาวหุ่นเซี้ยะมายืนอยู่ต่อหน้าบิดาผู้เมามายในรสวิสกี้

.

/มึงรีบออกจากบ้านกูเดี๋ยวนี้แพรว!  ,  เร็วววว!!! /

/กูกำลังหารถแว๊นเข้าไป กูขอร้องล่ะรีบออกจากบ้านกูให้เร็วที่สุดเลยนะ!/

.

ตะคอกใส่จอคอแทบพัง อะไรที่ทำให้พ่อน่ากลัวขนาดนั้น พีทำเหมือนวิกฤตการณ์ได้ย้ายข้างไปเล่นงานแพรวซะแล้ว