บทที่ 39 : บ้าไปแล้ว!

“ฝ่าเท้าเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงขนาด องศาจากการพิมพ์ฟุตปริ้นท์บันทึกการเฉียงได้ที่มุม 37 องศางุ้มปลายส่วนหน้าหันเข้าด้านใน เป็นสัญญาณที่ดีที่บ่งชี้ว่าสรีระของพีมีการเปลี่ยนแปลง วันนี้ผมจะพอเท่านี้ก่อนผมจะส่งลูกเข้านอนในแบบที่คุณทำกับเขาทุกวัน อีกไม่นานนุช.. พีเริ่มจะคล้ายคุณขึ้นบ้างแล้ว”

.

“วันที่ 15 มี.ค. ค.ศ. 2000 / กลางวัน / แล็บใต้ดินที่บ้าน”

“การลาออกจากบริษัทถือเป็นการตัดสินใจที่ไม่เลวทีเดียว ผมเอางานที่คุณทำค้างไว้กลับมาสานต่อด้วยนะ แล้วก็ให้ช่างมาทำห้องแล็บลับไว้ที่ใต้ดินด้วย ผมย้ายสิ่งที่ทำบนดินลงมาไว้ที่นี่แล้ว เสียใจจริงที่คุณไม่ได้อยู่ดู พีไม่ค่อยชอบมันเท่าไหร่หรอกเขาบอกว่ามันน่ากลัว ไม่เหมือนปราสาทบนดินที่มีเจ้าหญิง เขียดเส้นใต้คำว่า “เจ้าหญิง” ทีนุช แล้วบอกผมทีว่าหูผมไม่ได้ฝาด ค่ำ ๆ ผมจะลองเช็คคลื่นสมองเขาอีกที ผมว่าตอนนี้จิตใต้สำนึกเขาเริ่มจะกลายเป็นเด็กผู้หญิงแล้ว”

.

หยุดเดินลงตรงมุมโต๊ะเครื่องแป้ง แพรวถึงกับชะงัก ร่างบางของเธอชาไปครึ่งซีกพลันกระชับไดอารี่ไว้จนแน่น 

.

“เดี๋ยวนะ! นี่คืออะไรกัน?! ทำไมอ่านแล้วให้อารมณ์เหมือนพ่อกำลังเปลี่ยนพีให้เป็นผู้หญิงเลยอ่ะ ดูจากตัวเลขปีที่บันทึกบนสมุดตอนนั้นพีน่าจะอายุยังไม่ถึง 5 ขวบเลยมั้ง”

“ทำได้หรอ?! เปลี่ยนจิตใจคนจากเด็กชายให้กลายเป็นเด็กหญิงด้วยวิทยาศาสตร์”

“บ้าน่ะ! ไม่น่าเป็นไปได้!? แต่พ่อก็เป็นถึงนักวิจัยจากบริษัท AP เชียวนะ ไหนจะห้องแล็บใต้ดินเบ่อเริ่มเทิ่มตรงนี้อีก แล้วก็ห้อง ๆ นี้ที่ขังเราเอาไว้ก็ด้วย ทุกอย่างเหมือนเป็นนวัตกรรมของโลกปัจจุบันซะที่ไหน?!”

.

นิสิตสาวพรั่นพรึงกับตัวเองในใจ เธอเริ่มกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วก็เหงื่อตก

.

“ขอให้เราคิดเพ้อเจ้อไปเองทีเถอะ เพราะถ้าเป็นงั้นจริงอีพีจะเป็นคนที่น่าสงสารสุด ๆ ไปเลย”

.

.

“วันที่ 20 เม.ย. ค.ศ. 2000 / กลางวัน / สนามหญ้าหน้าบ้าน”

“พฤติกรรมพีมีความเปลี่ยนแปลงชัดเจนอย่างมีนัยยะ มีความกระตุ้งกระติ้งมากขึ้น น้ำเสียงเปลี่ยนและเริ่มมีการใช้สรรพนามแทนตัวที่เปลี่ยนไป เขาแทนตัวเองว่า “หนู” ให้ได้ยินเป็นครั้งแรก ผลจากการทดลองต่อสภาวะต้านทานแสงแดดจากภายนอกพบว่า พีจะวิ่งเข้าร่มในทุก ๆ 5 นาที ความรักสวยรักงามแบบผู้หญิงเริ่มมีปรากฏให้เห็น factor ต่าง ๆ เป็นไปได้ด้วยดี โครงสร้างยีนคงกำลงแปรสภาพเหลือแค่เติม DNA ของคุณลงไปเท่านั้นนุช! ทุกอย่างก็จะเรียบร้อย!”

.

“ผมขนข้าวของเครื่องใช้และเสื้อผ้าของคุณลงมาไว้ที่แล็บใต้ดินหมดแล้ว ที่นี่จะง่ายสำหรับการควบคุมอุณหภูมิไม่ให้ชิ้นส่วนตัวอย่างเกิดค่า Error ผมเอาจริงนุช ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะต้องเปลี่ยนพีให้กลายเป็นคุณให้ได้ จะพาชีวิตและจิตวิญญาณของคุณกลับมาในร่างของลูกเรา พวกคุณเป็นแม่ลูกกัน สายสัมพันธ์ที่แนบแน่นนี่แหละคือกุญแจแห่งความสำเร็จ เป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะที่รัก”

.

อ่านถึงตรงนี้แพรวก็รีบถอยกรูออกมาจากโต๊ะเครื่องแป้งเป็นการด่วน เธอเซถลาผ่านราวแขวนเสื้อมากมาย จนกระทั่งด้านข้างลำตัวไปชนเข้ากับตู้เสื้อผ้าที่ตั้งอยู่ข้างเคียง

.

“โครมมม!”

.

“โอ๊ย! เจ็บ ๆ ๆ!”

“แต่คงไม่เท่าอีพีอยู่ดีเล่าให้ใครฟังคงไม่มีใครเชื่อ เพราะตอนนี้เรารู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร เหตุผลที่ทำไมห้องของคุณนุชตรงนี้ถึงเต็มไปด้วยของใช้ส่วนตัวที่ยังคงใหม่และสะอาด รวมไปถึงที่มาที่ไปของการเป็น LGBTQ+ ของอีพีด้วย”

“ไม่เกี่ยวกับกรรมพันธุ์อะไรเลย ไม่ใช่สันดานร่านผู้ชายตามธรรมชาติด้วย แต่เป็นเพราะฝีมือคุณพ่อต่างหาก ตาแก่ขี้เมาที่เห็นลูกตัวเองเป็นดั่งมนุษย์ดัดแปลง!”

.

แพรวเอี้ยวตัวเดินสวนดงราวแขวนเสื้อย้อนกลับมาที่หน้าประตูอีกครั้ง ระหว่างทางก็ได้ลองสังเกตดูเนื้อผ้าต่าง ๆ ใหม่อีกที ก่อนจะพบว่ามีร่องรอยของการขูดหรือข่วนตามจุดที่เป็นข้อพับต่าง ๆ อยู่ ทุกตัวโดนหมดในตำแหน่งที่ใกล้เคียงกัน ก็เลยสันนิษฐานเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้เลยว่านี่จะต้องเป็นการ “swab” เอาสารพันธุกรรมออกไปทำระยำของคุณพ่อเป็นแน่

.

“เฮ้อ!”

“ไหนขออ่านต่อหน่อยซิ หนูอยู่หน้าประตูแล้วเนี่ยะ ถ้าทนเรื่องเฮงซวยหลังจากนี้ไม่ไหวหนูก็จะใช้กำลังพังมันออกไปเอง!”

พูดคนเดียวนี่แสนจะเก่ง บางทีแพรวอาจะดิ่งกับเรื่องมากจนเกินไป จนจำไม่ได้แล้วว่าต่อให้กระทุ้งจนไหล่พังประตูก็ไม่มีทีท่าว่าจะคลายล็อคออก  

.

.

“วันที่ 2 พ.ค ค.ศ. 2000 ,  กลางคืน ,  ห้องแล็บใต้ดิน”

“ก่อนจะเขียนบันทึกหน้านี้ผมคงต้องบอกกับคุณว่าผมรู้สึกผิดหวังสุด ๆ ผลการทดลองไม่เป็นไปตามที่คิดเลยนุช  DNA ของคุณกับพีเข้ากันได้ แต่ผมไม่สามารถทำให้มันฟักตัวได้อย่างสมบูรณ์แบบ มีตัวแปรบางอย่างที่ไม่เข้าพวก จากผลลัพธ์ที่คาดหวังว่าจะได้เห็นร่างกายของคุณ  งอกเงยขึ้นมาประกบทาบกับร่างของพี สิ่งที่ได้กลับมาดันกลายเป็น เด็กผู้ชายที่มีความคิดความอ่านเป็นผู้หญิง , กระตุ้งกระติ้ง , กลัวแดด , แล้วก็มีอารมณ์ทางเพศต่อผู้ชายทุก 2 นาที”

.

“พีไม่โตขึ้นมาเป็นคุณแต่เขากลายเป็น “กระเทย” ไปแล้วที่รัก! ผมเสียใจอย่างสุดซึ้ง! ผมขอโทษกับความอุบาทว์นี้ที่ทำลงไป ผมพลาดอีกแล้ว ผิดซ้ำผิดซากพลาดแล้วพลาดอีก แม้จะพยายามแก้ปัญหาด้วยการดึง DNA ของคุณออก แต่ก็เหมือนจะสายเกินไป ยีนได้วิวัฒนาการเข้าไปผสานกันในระดับเซลล์แล้ว"

.

“แล้ว.. ว.. ว.. ว ก็ ต้องบอกคุณอีกเรื่องนะที่รัก ว่าก่อนหน้านี้ผมพยายามจะทำลายพีทิ้งแล้วแต่ก็ทำไม่ลง ผมได้พัฒนาไวรัสขึ้นมาสูตรหนึ่ง ซึ่งมีประสิทธิภาพสูงออกฤทธิ์เร็วไร้สีไร้กลิ่น หากฉีดเข้าเส้นเลือดก็ไม่ต่างจากยาพิษที่ตายได้โดยที่ตำรวจไม่มีทางหาหลักฐานการฆาตกรรมเจอ แต่เพราะเขาเป็นลูกของเรา ผมจะฆ่าเขาประหนึ่งหนูทดลองในห้องแล็บวิทยาศาสตร์ได้ยังไง ดังนั้นเลยต้องทน.. ผมไม่ชอบตุ๊ด! คุณก็รู้!”   

.

“ผมน่ะ..”

.

“พรึบ!”

ปิดหน้าไดอารี่ลงโดยไม่อ่านต่ออีกแล้ว  

.

ทุกอย่างเฉลยออกมาหมดว่าต้นตอของเรื่องล้วนมาจากความเห็นแก่ตัวของพ่อ นักวิทยาศาสตร์หนุ่มผู้เสียภรรยาไปจากอุบัติเหตุและต้องการจะชุบชีวิตคนรักให้กลับมาอีกครั้ง ผ่านทางร่างกายของลูกชายตัวเองแต่ดันพลาด! ผลจากความ Error ดังกล่าวทำให้เด็กชายที่เคยสนุกกับการต่อยมวยชกกระสอบทราย กลายสภาพเป็นสาวประเภทสองกระตุ้งกระติ้ง โดยไม่ได้ตั้งใจจะเป็นแม้แต่นิดเดียว

.

นี่คือเรื่องจริงที่ไม่เคยมีใครรู้มาก่อน เดาว่าแม้แต่พีเองก็ไม่รู้ แล้วแพรวเป็นใครมาจากไหน เธอฟลุ๊คหรือเทพเจ้าดลใจเหตุใดความลับนี้จึงถูกส่งตรงมาถึงมือเธอ

.

“ฮู่วว.. ฉันว่าเรื่องนี้เรื่องใหญ่!”

เป่าปากพรูสีหน้าดูมีความกังวล

.

“ไม่รู้สิ! ถ้าพ่อได้สติแล้วฟื้นขี้นมาฉันว่าฉันโดนจัดการแน่! ห้องของคุณนุชตรงนี้คือห้องเก็บหลักฐานชิ้นสำคัญเลยก็ว่าได้ แล้วที่ข้างนอกนั่น! ตรงบริเวณที่เป็นโซนแล็บทดลองก็น่าจะมีหลักฐานชิ้นอื่น ๆ อีก ถึงว่าล่ะทำไมถึงต้องมาสร้างไว้ใต้ดิน ที่แท้ก็เอาไว้ทำเรื่องเลว ๆ แบบนี้นี่เอง บางทีการที่เราถูกขังอยู่ในนี้ก็อาจจะเป็นส่วนหนึ่ง เราอาจจะโดนพ่อฆ่าปิดปากเลยก็ได้ถ้าไม่รีบหนีออกไป” 

.

“ตรึม!”

ทุบกำปั้นใส่ประตูสว่างวาบ แสงสีแดงตรงวงกบยังคงเจิดจ้าพุ่งออกมาเป็นกรอบสี่เหลี่ยม ในทุกครั้งที่สันมือตบกระทบ

.

“รหัสละ? รหัสอะไรนะ? ฉันอยากได้รหัส!?”

.

สาวเจ้ากลับมาคลี่สมุดไดอารี่ดูอีกครั้ง เธอเร่งประมวลความคิดด้วยความรวดเร็วพยายามเอาเลขทุกตัวที่เห็นในนี้มาเรียงต่อกันเพื่อหา “Simple spreach” บนหลักความน่าจะเป็น แพรวจะช้าไม่ได้อีกแล้วส่วนจะออกไปได้รึเปล่านั้นตอนต่อไปคงต้องรอดู