บทที่ 43 : บุกอาณาจักรมิวท์ (2)

“มึงเป็นไงบ้างแพรว กูห่วงมึงแทบแย่! พ่อกูได้ทำอะไรมึงไหม? แกเมารึเปล่า? แล้วพูดอะไรกับมึงบ้าง? มึงอย่าเชื่อแกเชียวนะเว๊ย!”

ลิ้นพันกันเป็นระวิงพียิงคำถามใส่แพรวแบบไม่มีเว้นวรรค พลางจับหัวไหล่เธอเขย่าโครม ๆ

.

ทำเอาสาวเจ้าถึงกับต้องออกปาก ภายใต้หน้ากากกันแก๊ซกับหน้ากากครอบแก้วจากบริษัท AP ที่พีสวมอยู่ ศีรษะพวกเขาแทบจะโขกกัน เห็นแต่ดวงตาจึงเดาไม่ถูกว่าต่างคนต่างเก็บอะไรไว้ในใจบ้าง ฝ่ายหญิงจึงได้โพล่งคำออกไปก่อน

.

“กูไม่เป็นไรหรอก! พ่อมึงเมาชิบหาย! กูก็เลยปล่อยให้แกหลับคาโต๊ะกินข้าวอยู่ในห้องใต้ดินโน่น!”

.

“ห้องใต้ดิน?!  มึงลงไปแล้วเหรอ?!"  

.

“อ่า~! กูรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับครอบครัวมึงหมดแล้ว ว่าแต่มึงเหอะไม่เป็นไรใช่ไหม? กูถามพี่เจ้าหน้าที่มูลนิธิคนหนึ่งเขาบอกว่าหน่วยคัดกรองโรคตรวจหากระเทยกันเข้มมาก กูล่ะเสียวมึงจะโดนจับ!”

.

พีเป่าปากถอนใจเฮือกใหญ่ แววตาเขาดูมีความวิตกกังวลเกี่ยวกับห้องใต้ดินมาก จึงรีบเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับการตรวจคัดกรองให้แพรวฟัง เพื่อที่เสร็จแล้วจะได้รีบถามเธอกลับไปว่า ที่บอกว่ารู้ความจริงน่ะคือรู้เรื่องอะไร ไปรับสาส์นมาแบบบิดเบือนข้อเท็จจริงรึเปล่า

.

แล้วภาพเหตุการณ์ก็ถูกฉายซ้ำผ่านการขมุบขมิบของริมฝีปากพี เขาเล่าเหตุการณ์อย่างรวบรัดฉับไว จนกระทั่งไปสะดุดอยู่ตรงกระบวนการขั้นสุดท้ายอย่างการวัดขนาดองคชาติ ให้ตายเถอะ! แพรวเดาผิดไปนิดเดียวที่คิดว่าไอ้จ้อนของพีน่าจะแยงแผ่นกระดานเจาะรูสำหรับวัดขนาด จนหักเป็นสองซีก

.

แต่ที่ไหนได้เพราะกระดานดังกล่าวแทบจะไม่ถูกใช้งานเลยด้วยซ้ำ วินาทีที่กระเทยหนุ่มปลดกางเกงลงต่อหน้าเจ้าหน้าที่ เพียงแค่เขาเอาดุ้นผงาดอันใหญ่ย้ำค้ำโลกวางพาดลงบนโต๊ะ โต๊ะทั้งโต๊ะก็เหมือนถูกคลุมทับด้วยเงาสีดำขนาดใหญ่ ที่แผ่สยายความมืดจนบดบังทุกสรรพสิ่ง ด้วยเหตุนี้พีจึงรอดมาได้ แล้วพอเห็นว่ามีเจ้าหน้าที่กู้ภัยกลุ่มใหญ่เตรียมจะเดินทางมาทำงานแถวละแวกบ้านพอดี เขาก็เลยไม่รอรีที่จะขออาศัยติดรถมาด้วย แม้จะต้องแลกกับการโหนกระจกข้างมาประหนึ่งทาซานผจญภัยก็ไม่เกี่ยง พีเป็นห่วงแพรวที่เป็นเพื่อนสนิทมากกว่า

.

“โอเคจบ! กูเล่าเรื่องของกูแล้ว"

"ทีนี้ตามึง! จากการมีเซ็กส์กันครั้งล่าสุดตอนนี้ก็ผ่านไป เอิ่ม.. ม.. ม”

.

กระเทยหนุ่มเหลือบมองดูนาฬิกาข้อมือ พลางแหงนหน้านึกย้อนความหลัง

.

“8 ชั่วโมง! กูเดาว่ามึงยังไม่ได้แดกยาคุมสักเม็ดเลยใช่ไหมแพรว?” 

.

“ก็กูติดอยู่ข้างล่างกับพ่อมึงสองต่อสอง จะเอาเวลาไหนไปซื้อ”

สาวเจ้าสวนกลับ  

.

ส่งผลให้พีมีปฏิกิริยาทันที เขาแทบจะพุ่งเข้ามาประชิดตัวเธอ พลันใช้หน้ากากครอบแก้วชนกับหน้ากากกันแก็ส กัดฟันกรอด ๆ สลับกับพ่นถ้อยคำออกจากลำคอช้า ๆ กึ่งกระซิบกระซาบ

.

“ชู่ววว.. เงียบ.. อย่าเสียงดัง! ย้ายไปคุยกันที่ระเบียงหน้าบ้านดีกว่า กูไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้”

.

.

บรรยากาศมาคุก่อตัวขึ้นทันที สองเพื่อนซี้ในชุดกันเชื้อเดินต้วมเตี้ยมตามกันเข้าไปยังส่วนหน้าของตัวบ้าน แต่ไม่ถึงกับเข้าไปด้านใน โดยมีเจ้าหน้าที่กู้ภัยมากมายทำงานงก ๆ เป็นฉากหลัง เสียงเจาะถนน เสียงทุบค้อนปอนด์ใส่ปูนซีเมนต์ รวมถึงเสียงโอดโอยของผู้ประสบเหตุ ไม่อยู่ในสายตาของทั้งสองคนเลย พวกเขาแคร์แค่เรื่องของตัวเอง คนที่เสือกเรื่องคนอื่นมาก็อยากเล่า ส่วนคนที่กลัวความลับของตัวเองจะหลุดก็อยากฟัง พีกับแพรวจึงนั่งลงที่บันไดไม้ขั้นเตี้ย ๆ ที่หน้าทางขึ้นบ้าน

.

“เร็วเลย! มึงรีบบอกมาว่ามึงรู้อะไรบ้าง? ตอนนี้ยาคุมสำคัญสุดกูขอย้ำ!”

พีชิงตัดบทตั้งแต่ยังไม่เริ่ม

.

ซึ่งแพรวก็สวนกลับทันควันด้วยการควักสมาร์ทโฟน โชว์หลักฐานประกอบคำอธิบาย

.

“มึง.. ไม่.. ใช่.. กระเทย!”

“พ่อมึงคิดถึงแม่มึงมาก จนยัดเยียดโครโมโซมเพศหญิงผ่านระบบยีนเข้ามาในตัวมึง ทำให้มึงมีสภาพเป็นยอดชายนายสายเหลือง กระเทยเป็นแค่เรื่องสมมุติ และมึงไม่จำเป็นต้องหลบหนีการตามล่าของหน่วยสืบสวนโรคก็ได้”

“กูมีหลักฐานพร้อม ภาพในห้องแล็บใต้ดินของพ่อมึงจะพิสูจน์เองว่ากูไม่ได้โกหกแม้แต่นิดเดียว!”

“เอ้านี่! ลองดูเองสิ!”

.

“ฟึบ!”

รีบกระชากโทรศัพท์ออกจากมือเพื่อนเป็นการด่วน พีถึงกับพูดไม่ออกดวงตาเขาแทบจะถลนออกนอกเบ้า เขาเช็ดน้ำตาที่เหมือนจะคลอแล้วพูดขึ้น

.

“บะ.. บ้าน่า เรื่องแบบนี้มัน.. น.. น.. ชีวิตกูไม่ควรจะแฟนตาซีขนาดนี้หรอกแพรว”

“มึงได้ของแบบนี้มาได้ยังไง? พ่อไม่เคยให้กูเข้าโซนห้องแล็บเลยสักครั้ง แม้แต่ลงไปข้างล่างก็เถอะ! เต็มที่กูยังใช้ชีวิตอยู่แค่ชั้นบนเอง แต่นี่มึงถึงกับบุกเข้าไปในห้องแล็บใต้ดินที่เป็นความลับของครอบครัวกูได้ กูว่ามันชักจะแปลก ๆ ”

“มึงทำอะไรกับพ่อกูรึเปล่าแพรว มึงวางยาแกหรอ?! ”

.

แพรวอึ้งไปสามวิกับท่าทีที่ค่อนข้างเซอร์ไพรต์ของพีที่แสดงออก หล่อนจึงลองกระเซ้าดู

. 

“กูแค่ยั่วเขาด้วยหุ่นของกู~!”

.

“นั่นไง!?”

.

“เปล่า ๆ ๆ ๆ ! ไม่ใช่! กูล้อเล่นอีบ้า! พ่อมึงอ่ะเมาแล้วเห็นกูเป็นคุณนุช กูต่างหากที่เกือบจะโดนปล้ำ!”

.

“What คุณนุช?!”

“No! ไม่ใช่ล่ะ! แม่ที่ทิ้งพวกเราไปมีผัวใหม่อ่ะนะ ผู้หญิงพรรค์นั้นแม้แต่ชื่อพ่อกูยังไม่ให้กูเรียกเลย แกเกลียดเธอเข้ากระดูกดำ กูว่ามึงแต่งเรื่องหลอกกกูแล้วล่ะแพรว"

“หลบซิ! กูจะลงไปดูข้างล่าง เช็คให้ละเอียดว่ามึงทำอะไรกับพ่อกูไว้”

.

พีกระทืบเท้าโครม ๆ สวนทางกับแพรวที่พยายามเถียงสุดฤทธิ์ เธอให้เหตุผลต่าง ๆ นา ๆ ว่าคลิปและรูปถ่ายที่ถ่ายมานั้นเป็นของจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะพ่อรักคุณนุชมากการเสียชีวิตของเธอจึงถูกปกปิดไว้ บางทีแกอาจจะไม่ต้องการให้พีเสียใจก็ได้ สู้ให้รู้ว่าแม่จากไปเพราะมีผู้ชายคนใหม่ยังดีกว่ารู้ว่าแม่ตาย  

.

และอีกประการก็คือพ่อจะให้พีรู้ไม่ได้ว่าเขานั้นคือร่างทดลองที่เกิดจากความผิดพลาด พ่อเจตนาจะแปลงสภาพพีให้กลายเป็นคุณนุชคนใหม่ เป็นผู้หญิงเรียบร้อย  ,  สวย ,  โอบอ้อมอารีย์ , และเป็นแม่ที่ดีของลูก แต่ผลที่ออกมาก็อย่างที่เห็น ร่างทดลองหมายเลขหนึ่งมีความเป็นผู้หญิงขึ้นก็จริง แต่ออกมาในรูปแบบของกระเทยควายหรือคิงคองผสมกับก็อตซิลล่า แล้วนับวันก็มีแต่จะร้อง กรี๊ด! , กรี๊ด! , กรี๊ด! แล้วก็ กรี๊ดดดด!

.

“นี่คือเหตุผลที่เขาไม่บอกมึงเว๊ยพี มึงพิจารณาดูสิว่ามันสมเหตุสมผลขนาดไหน!”

“มึงไม่ต้องเชื่อกูก็ได้ แต่มึงควรดูหลักฐานทางเทคโนโลยี ของแบบนี้แม้แต่ข้อกฎหมายเขาก็รับรอง!”

แพรวลุกขึ้นยืนกางแขน  พลันพร่ำบ่นบิดตัวเอียงไปมา เพื่อขวางทางเข้าประตูหน้าบ้านเอาไว้

.

แต่ก็เหมือนจะไม่เป็นผลไม้ซีกงัดไม้ซุงดี ๆ นี่เอง แพรวสู้แรงพีไม่ไหวด้วยประการทั้งปวง โดนชนทีเดียวร่างบางก็ถึงกับร่วงกราวลงกับพื้น

.

“ผลั่ก!”   

.

“อย่าขวางกูแพรว! นี่มันเรื่องครอบครัวกูนะ! กูรู้ว่ามีงชอบสอดแต่เรื่องนี้กูขอเถอะวะ!”

.

“แพรว!”

.

“อีแพรววว!”

(ทำไมเงียบไปล่ะ)

.

พอเห็นว่าเพื่อนสาวไม่ยอมส่งเสียงเหมือนเคย พีจึงต้องละสายตาออกจากบานประตูแล้วสะบัดหน้าหันย้อนกลับ ก่อนจะพบว่าอิริยาบถของเธอนั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว แพรวนั่งราบเหยียดขาออกมากับพื้น สองมือกุมหน้าท้องอันแบนราบแต่ร้องโอดโอยทุรนทุรายเจ็บปวด

.

“ช่วยด้วยพี~ กูปวดท้อง~~”

“ปวดเหมือนปวดท้องเมนเลยอ่ะ.. อือ.. โอ๊ยย~~!”

.

8 ชั่วโมง 45 นาที คือเวลาที่นับจากการโดนหลั่งในครั้งล่าสุด เวลานั้นกระชั้นชิดมากแล้ว และบางทีพอโดนแรงกระแทกเมื่อครู่เข้าไป เจ้าตัวน้อยที่อยู่ในครรถ์ก็อาจจะอยากทักทายคนเป็นแม่บ้างล่ะมั้ง