KABANATA 1

The wild cheering of students filled the four corners of the gymnasium. Gumagala ang mga mata ko palipat-lipat sa bolang lumilipad sa gitna nang malawak na espasyo sa baba habang pigil ko ang sariling hininga.

Mas kinakabahan pa siguro ako kaysa sa mga naglalaro sa gitna ng court dahil ngayon ang araw ng laban ng Aurea University at Astra University sa Volleyball para makapasok sa Regional Competition.

"Omg! Ang galing ng men's volleyball natin. Malapit nang manalo ang Aurea, sana hindi na makahabol ang Astra." Sambit ni Savie sa paiba-ibang tono. Mayroong pagtili, kaba, at inis.

"Sobrang bias mo sa part na 'yan." I frowned. Kaagad siyang lumingon sa'kin, namamangha sa narinig. "Pero sana tayo ang manalo."

"Pinaganda mo lang naman ang sinabi ko." Malakas itong humalakhak bago bumalik ang tingin sa unahan. "Manonood tayo bukas ng women's volleyball, ha?"

Bago ko pa 'man siya masagot, naibaling ko na rin sa harapan ang mga mata ko. Nagsitayuan ang mga estudyanteng nanonood habang naghihiyawan. 'Yong iba ay tumatalon, pero mayroon din na mga dismayado. Dahil ginamit na homecourt sa laban na 'to ang university namin, hindi maiitanggi na mas marami talaga ang nanonood sa players ng Aurea para sumuporta kumpara sa Astra na hindi 'man lang kumalahati sa bleachers ang mga audience.

"Good job, Aurea! Makakapagtravel na ulit kami." Pagtili ni Savie sa nakakabinging lakas. Imbis na pigilan ito ay sinabayan ko na lang din siya at nakitili din.

"Well played, babies!" I screamed on top of my lungs. "Sobrang galing niyo pa rin!"

"Dahil diyan, maghahanap na tayo mamaya ng isusuot natin. Manonood tayo sa laban nila sa regionals, ha!" Excited na usal ni Savie nang lumingon sa'kin. "Sandali nga! May klase ka ba ngayon?"

"Wala pa na----,"

Bago ko pa 'man siya masagot nang tuluyan ay bumilog na kaagad ang mga mata ko. Mabilis kong hinugot ang cellphone ko mula sa bulsa para silipin ang oras.

Instead of giving her a response, I just found myself running away from the bleachers. Narinig ko pa siyang sumisigaw pero kumaway na lang ako sakaniya nang hindi tumitigil sa pagtakbo.

Gracious, goodness! I'm twenty-five minutes late in class. Hindi kami magkasama ni Savie sa klase dahil Tourism ang kinuha niyang program, habang ako naman ay Communication Arts.

Malayo pa rito sa gymnasium ang building namin kaya mas lalo kong binilisan ang pagtakbo. Sa kauna-unahang pagkakataon, ngayon ko lang hindi nagawang bumati pabalik sa mga nakakasalubong ko.

Science, Technology, and the Society ang klase ko ngayong tanghali. It's just a minor course, but I have never been late to any of my classes. Ngayon lang ako nahuli sa klase dahil nawala 'yon sa isip ko. Hindi ko rin naman namalayan ang oras habang nanonood ng laban.

I was panting when I arrived in front of the room. Bumungad sa'kin ang tahimik na silid. Sinabayan pa 'yon nang paglipad ng iba't ibang pares ng mga mata papunta sa gawi ko.

"Good afternoon, Sir." Pagbati ko sa professor na nakatingin na rin sa'kin, pero hindi iyon ang nakaagaw sa atensyon ko.

My voice cracked. Gumapang sa buong sistema ko ang kaba, kasabay nang matinding kahihiyan. Sa dinami-raming pagkakataon na p'wede akong mapaos, ngayon pa kung kailan late ako sa klase. Iniisip ko pa lang na magdahilan sakaniya, tinraydor na kaagad ako ng sarili kong lalamunan.

Ngumiti na lang ako rito bago nakatungong dumaan sa likod. Sobrang tahimik nang ginawa kong paghila sa sariling upuan. Nang inangat ko na ang mga mata ko, sumalubong sa'kin ang tingin ni Sir Idrisvan kaya halos lamunin ako nang matinding panlulumo.

Gusto kong humingi ng paumanhin, pero masasayang ko lang ang oras niya kung gagawin ko 'yon. I already interrupted his class when all attention flew to me. Isa pa, basag ang boses ko ngayon. Sana lang talaga hindi niya 'yon napansin dahil talagang hindi na ako makakalusot kung sakali. I was late in almost half of his period.

Ngumiti na lang ako ulit nang maliit dito. I was guilty, and worried at the same time. Nakatingin pa rin siya sa'kin, bahagyang nakataas ang kilay sa gawi ko. Other people might see it in a grumpy view, but it was different for me. Mayroong kakaiba sakaniya. Something that sometimes confuses me if he's really androphilic, or not. Besides, he never came out in the open. It was only the people around him who decided for him whether he is or not. I'm lost between him being androphilic, or just feminine.

Napanguso na lang ako kasabay nang pag-iwas ko ng tingin. Kung hindi lang sinasabi ng lahat 'yon, hindi ko rin iyon mapapansin dahil masiyadong matikas at makisig ang postura nito. He's wearing black flared pants paired with a white long dress shirt. Nakabukas ang dalawang butones niya pero hindi rin naman siya malaswang tignan. Mas lumalakas pa nga ang dating niya dahil sa ganiyan niyang style.

"Tell us about the game, Miss Claveria." He sarcastically uttered.

Nagulat ako sa pagpansin nito sa'kin lalo na't sa buong klase, ako lang yata ang nakapansin sa tono nito.

Nakakainis 'tong araw na 'to. Kung alam ko lang na itutuon pa rin nito sa'kin ang pansin niya, sana ay humingi na lang pala ako ng paumanhin kanina. Gano'n din naman! Bumalik pa rin sa'kin ang atensyon ng lahat.

"Nanalo po ang Aurea." Simpleng sagot ko rito na lalong ikinataas ng kilay niya.

Lahat ng mga estudyante ay natatakot sakaniya dahil bukod sa kakaiba talaga ang awra nito, pagmamay-ari din ng pamilya niya ang university na 'to. He has been my professor since I was in first year college. Marami rin naman kasi siyang hawak na minor courses kaya ilang beses ko na siyang naging professor.

"Talaga?" Gulat na usal ng mga kaklase ko. Ang iba ay lumingon pa sa'kin na binigyan ko rin ng pansin.

Sobrang ganda ng naging laban ngayong araw. Dahil nga iyon ang qualification game para sa regionals, ibinigay na ng mga players ang buong lakas at galing nila. Sayang lang din dahil kakaunti ang supporters ng Astra kanina. Sa tingin ko naman ay maraming manonood bukas dahil last chance na nila 'yon para makapasok sa regionals.

"Siguro may natipuhan ka kanina do'n, Pres!" Pang-aasar ni Claudia na may kasamang pagkindat. "Parang lalamunan mo na mismo ang bumigay sa kakatili mo, oh."

"Saan mas maraming gwapo na players, Pres?" Another student asked.

"Magagaling din ba players ng Astra?" Pagtatanong din ng isa pa.

"Magagaling 'yon! Kaya nga nakasali sa competition ng regionals qualification round." Tugon no'ng isa naming kaklase.

Mas lalong umingay ang silid dahil pinag-uusapan na nila ngayon ang laban kanina. My eyes went back to our professor. Madilim na ngayon ang mga mata nitong nakatitig sa'kin. His jaw clenched, then raised a brow at me.

"Pero feeling ko talaga, may nagustuhan si Pres kanina. Nawalan ng boses, oh!" Pang-aasar ulit ni Claudia.

The room was filled with their laughs. Napasinghap kaagad ako sa sinabi nito, pero kaagad din akong natawa. Alam ko namang nang-aasar lang sila kaya hindi ko na lang iyon pinansin. Wala naman akong natipuhan sa mga players. Nanood lang talaga ako para sumuporta lalo na't council president ako.

Nagtama ulit ang mga mata namin ni Sir Idrisvan. There was something unusual in his stares. Imbis na sagutin ang mga kaklase ko ay pinatahimik ko na lang sila at itinuon ang atensyon sa harapan. Halata na sa itsura nito na naiirita siya. Siguro dahil napunta sa laro ang usapan ng klase kahit mayroon pa siyang discussion. Kasalanan niya rin naman 'yon. Nagtanong pa siya tungkol sa laro, talagang pag-uusapan 'yon ng mga estudyante niya.

Napangisi ako rito nang makitang umikot ang mga mata niya at hinawi ang buhok niya papunta sa likuran ng tainga. Hindi naman iyon mahaba. I bit my lower lip to refrain myself from chuckling. I'm wondering if he's real. Napakagwapo niya, pero ang ganda niya rin. He could be anything he wants.

"I'll be expecting your infographics tonight." Sambit nito habang isinasara ang laptop niya. "Magsubmit muna kayo bago manood ng laro. I won't be accepting late submissions."

Hindi nakatakas sa paningin ko ang pagsulyap niya sa direksyon ko. It was as if the reminder was meant for me. I scoffed at that, then opened my device to do my notes.

All eyes were pinned on him. Idrisvan Buenaventura. A name that holds power to silence the crowd, dominating numerous fields as if his existence was built specifically for them. His presence screams the fortune and ambition. He's a multi-billionaire, an heir to the Aurea University and a degree holder of PhD in Biomedical Engineering who led an international science and research alliance. The youngest recipient of Global Concordium Award, a nobel-level prize for modern scientific research participants.

He has undeniably carried himself without a single miscalculation, not even a flicker of doubt. Indeed, a living proof of perfection.

Napakahirap abutin.

"Sumama ka na kasi sa'kin." Busangot na pagpupumilit ni Savie sa'kin nang maabutan ko siya sa parking lot.

"I can't nga, Savie." Pagtanggi ko rito.

Humigpit ang hawak nito sa braso ko at halos lumambitin na para lang mapilit ako. I leaned on my car, then folded my arms to watch her.

"I have a deadline tonight. Late ako sa klase kanina kaya nawalan ako ng two points. Sa activity ko na lang 'yon babawiin."

Bumitaw ito sa pagkakahawak sa'kin at napasandal sa sarili niyang sasakyan na katabi lang din no'ng sa'kin.

"Sobrang grade conscious mo talaga. Hindi ka ba nahihirapan diyan?" Pagtatanong nito habang umaayos ng tindig. "Sometimes, learn to take a breather."

Imbis na sagutin iyon, iniba ko na lang ang usapan. That was something I still find difficult to learn. Without good grades, I would be nothing. Maybe I live to please people, and to meet the expectations that were set solely for me.

"Nasaan ang boyfriend mo?" Nagtatakang tanong ko rito nang maalala iyon. Mas lalo siyang bumusangot kaya napataas ang kilay ko.

"May flight." Matipid nitong tugon. "Bukas pa siya makakabalik kaya sumama ka na. Sige na, please?"

A smirk flashed on my lips. She was acting like a child, asking for candies.

"Don't you have other friends?" I rolled my eyes, then brushed my hair with fingers.

Napaayos ulit siya nang pagkakatayo at tumingala, sinusubukang mag-isip.

"Would I be here, begging you, if I have?" She sarcastically barked. "Wala. Wala akong ibang kaibigan. Ikaw lang ang makakasama kong pumunta sa bar mamayang gabi, Tanya."

Kahit anong sabihin ko rito, hindi rin naman siya papayag dahil totoo naman ang sinabi niya na wala siyang ibang kaibigan. Parehas lang kami. Maraming nakakakilala sa'kin, pero si Savie lang ang tinuturing kong kaibigan sa lahat.

"Alright, babe. Pero hindi ngayon, okay?"

I tried to respond in the softest way possible. At some point, I felt guilty for declining her. She wants to hangout tonight, probably to unwind since she's still adjusting in her new setup with Ivan.

"I promise, sasamahan kita basta hindi ngayong gabi."

Sa huli, wala na rin naman siyang nagawa kundi pumayag. I wanted to scream in mind when I succeeded in convincing her not to grab me to any hangouts tonight. Kailangan ko pa talagang tapusin iyong infographics ko. Bukod sa wala pa akong nagagawang design, wala pa rin akong nasisimulan na research.

Naiinis na naman ako dahil sa activity na 'yon. Kanina lang iyon ibinigay, pero ngayong araw din gustong ipa-submit. Minor courses nga naman!

Pagkarating ko sa bahay, katahimikan lang ang sumalubong sa'kin. Nasa ibang bansa pa rin ang mga magulang ko para sa business meeting nila. I just took a cold shower before checking the time. It's only five o'clock in the afternoon. Mayroon pa akong oras para gawin ang activity ko at magreview para sa presentation ko bukas.

While blow-drying my wavy strawberry blonde hair, I couldn't refrain myself from noticing its length. Umaabot na ito ngayon sa bewang ko, pero pantay pa rin ang kulay dahil ito naman ang natural na kulay ng buhok ko. I'm not a fan of pink colors, but this one is an exemption because it's part of the true pieces of myself. It's naturally strawberry brown, but I wanted it lighter so I'm having it done in salon when I have time.

Nagsimula na akong magresearch para sa infographics na gagawin ko. Inuna ko munang humanap ng design. Mas gaganahan ako kapag mayroon na akong idea sa magiging itsura nito bago ako gumawa ng draft para sa contents no'n.

Sobrang ayaw ko talaga ng rushed outputs kaya naiinis ako na ngayong araw lang naman ito ibinigay, pero ngayon din ang deadline. Gusto ko palagi na quality ang ginagawa ko dahil hindi ako napapakali hangga't hindi ako satisfied sa mga outputs ko.

Five minutes before the deadline, I submitted my activity before reviewing my presentation for tomorrow. Nakatulog na lang ako sa pagbabasa hanggang sa nagising ako dahil sa liwanag na tumatama sa mukha ko.

Good thing about Aurea University, it doesn't require the students to wear uniforms. Wala din naman silang dress code kaya malaya kong naiisuot ang gusto ko. I have freedom to express myself through my styles.

I picked a pastel green outfit to start my day with refreshments. It was a three-inches above the knees skirt paired with a white halter corset-top. Pinatungan ko iyon ng pastel-green cardigan bago ko isinuot ang isang pares ng off-white closed shoes ko na mayroong three inches heels.

When satisfied enough with my own reflection, I finally left for my classes. The house felt too empty, it was as if an abandoned one that seems terrifying to enter each and every time.

"Good morning, Pres!" Pagbati sa'kin ng mga nakakasalubong ko.

As usual, my morning was filled with warm greetings. Kahit ang mga hindi ko naman kilala ay binabati ko na lang din pabalik. Besides, I'm the President of Aurea University Supreme Secondary Learner Government. Mas magtataka pa ako kung walang sasalubong na mga bumabati sa'kin.

Digital Media Literacy ang una naming subject sa araw na 'to. Una kong binuksan ang apple pad ko para i-double check kung smooth ba ang magiging flow ng presentation ko mamaya. Madalas nawawalan ng signal sa area na 'to, hindi ko rin naman p'wede i-offline ang powerpoint ko dahil hindi iyon downloadable sa ginagamit kong platform.

"Morning, class." Pagbati ng professor namin na kararating lang.

"Pres!"

May tumawag sa'kin mula sa likuran. Kaagad akong bumaling do'n at nakitang si Rancho ang tumatawag sa'kin.

"Gusto mo bang ako na lang ang magpresent ng powerpoint mo mamaya?" Nakangiting pagtatanong nito.

"No, it's okay. I can handle naman. Thank you!" Tugon ko rito sa paraan na hindi siya maooffend sa pagtanggi ko.

Although it would be more convenient for me to orally present my study with someone handling the technicals, I still prefer doing it alone. Mas komportable para sa'kin na magpatuloy sa presentation kapag alam ko kung kailan ako lilipat sa ibang slide kaysa 'yong mayroong naghihintay sa'kin kung kailan ko iyon ipapalipat.

"Ikaw ang mauuna ngayon, 'di ba?" Nakangiting pagtatanong nito ulit.

Tinanguan ko na lang siya bago ako sumulyap sa harapan dahil nagsasalita na ang professor. Pagkatapos niyang mag-attendance ay tinawag na ako nito para magsimula.

Walking with confidence, I flashed my visuals on the flat screen and began with my presentation. Pinili ko ngayon ang Artificial Intelligence na topic para sa lesson namin tungkol sa Emerging Technologies at nagfocus sa healthcare.

"In the field of medicine, AI fundamentally redefined the possibilities in healthcare and beyond since the goal of artificial intelligence has never been about replacing the human intelligence, but to simply augment it through a fostered and balanced relationship with the thinking machines while prioritizing the ethical oversight." Nakangiting pagsasalita ko sa harapan.

Ilang slides pa ang dinaanan ko bago ako tuluyang nakatapos sa presentation. Napuno ang silid ng mga palakpakan at halo-halong papuri ng mga kaklase ko pati na rin ng professor. Public speaking has always been my passion. Everything that allows me to express myself with freedom interests me in all ways.

Pagkatapos ng klase namin sa subject na iyon, dumiretso kaagad ako sa canteen. Inabutan ko doon si Savie na naghihintay sa'kin habang kumakain ng lasagna.

"Seriously?" I snorted.

Lasagna nanaman ang kinakain niya. She's totally obsessing over that pasta. Nahagip ng mga mata ko ang hot sauce na mas marami pa yata kaysa sa beef at cheese ng pagkain niya.

"Sana hot sauce na lang ang inorder mo." Nakangiwing pagpuna ko rito nang makaupo ako sa harapan niya.

"Invalid opinion 'yan for me. Bawal i-judge ang hot sauce kapag mababa ang spice tolerance, ha?" She responded, grinning while chewing her food. "Hindi ka pa ba bibili ng pagkain mo? Nagmessage ako sa'yo. Isasabay sana kita sa pag-order kaso hindi ka naman nagrereply."

"I was in the middle of presentation when you texted me." I uttered while getting my wallet. "Wait. Order lang ako sandali."

Kanina pang sumasakit ang tiyan ko dahil hindi ako nakapagdinner. I just forgot to do it. Sobrang abala ako kagabi na tapusin ang pendings ko lalo na't kulang talaga para sa'kin ang oras na mayroon ako para sa activities ko.

Nahagip ng mga mata ko ang bagong bukas na store. Puro drinks and snacks lang ang itinitinda, pero nakakaakit ang displayed menu. Doon ako dumiretso. Halos tumalon ako sa saya nang makita 'yong cravings ko sa posters nila.

"One order po ng cheesy beef na jamaican at saka isa rin po nitong banana strawberry." Nakangiting pagbanggit ko sa staff.

Since the jamaican was ready to serve, she handed it to me first. Mainit pa rin iyon, mas nakakatakam dahil naamoy ko ang beef nito. Mamaya ko na lang kakainin kapag natapos nang i-blender 'yong smoothie.

"Excuse me." Narinig kong boses mula sa gilid ko.

Bahagya akong napaatras at sinilip iyon. Nakaharang pala ako sa stall. Bumungad sa'kin si Sir Idrisvan na iginagala ang mga mata niya sa menu.

Ngayon ko lang siya nakita nang ganito kalapit. Hindi lang halata sa malayo, pero nakasuot pala ito ng light makeup. His eyelashes seem naturally long and volumized. Tamang-tama iyon sa mga mata niyang hindi bilugan, pero hindi rin naman kasingkitan. Bumaba ang mga mata ko sa labi niya na kulang na lang ay kuminang dahil glossy iyon, mas naeemphasize ang pagka-pinkish no'n.

Sobrang lapit niya lang sa'kin ngayon kaya hindi ko maiwasang mamangha sa itsura niya. Napakagwapo niya pa rin sa mga mata ko kahit pa alam ko namang bakla nga ito. Besides, no one will notice that he's gay unless someone tells them. Naagaw lalo nito ang atensyon ko dahil sa amoy niya. He smells so manly and fresh, but it wasn't harsh for my nose. Habang pinagmamasdan ko ito, saka ko lang napagtanto na parang pamilyar siya. There's something about him that reminds me of someone I couldn't recall.

Bumilog ang mga mata ko nang lingunin niya ako. Tumaas ang kilay nito, hinahawi ang hibla ng buhok niya na bumabagsak malapit sa mata niya.

"Kukuhanin mo ba ang order mo o tititigan mo lang ako?" Marahan nitong pagtatanong sa'kin.

Pabulong lang iyon, ngunit sobrang lakas ng dating. My heart began pounding crazily. Gumala ang mga mata nito sa kabuuan ko na para bang mayroon akong nagawang sobrang laking kasalanan.

Order? Tititigan?

Napakurap-kurap ako rito at saka mabilis na napaiwas ng tingin. Pagdapo ng mga mata ko sa unahan, doon ko lang napansin na tinatawag pala ako no'ng staff habang inaabot sa'kin ang smoothie ko.

I was about to pay for it, when I realized that I took the wrong wallet. Naiwanan ko sa bag 'yong may mga cash. This stall doesn't accept cards or online payments.

"Uh..." I shyly smiled at the staff. "Kukuhanin ko lang po 'yung wallet ko. Cards lang po pala 'yung nadala ko."

The staff seemed hesitant. Ngayon lang ako bumili sakanila kaya mahirap para sakaniya na magtiwala sa'kin.

"Iiwanan ko na lang po dito 'yung ID ko. Promise po, babalik ako—,"

"Here." Sir Idrisvan interrupted.

Nagbigay siya ng cash sa staff. Sandali akong lumingon sa puwesto ni Savie. I was waiting for her to look at my direction, but she was too busy with her foods.

"Add her bill on mine." Sir Idrisvan uttered.

Bumaling ito sa'kin nang makuha ng staff 'yong pera niya. I was both confused and shy when my eyes went back to him.

"No." Mabilis kong naitikom ang mga labi ko. "I mean, I can pay. I'll just message my friend, Sir."

"Wala akong barya." He shrugged. "Baka wala silang panukli para sa bibilhin ko."

"Babayaran ko po sa classroom, Sir. I'm sorry." I bit my lower lip.

I was too hesitant to make him pay for my foods. Pero babayaran ko naman siya, ah. Hindi ko rin naman p'wedeng ibalik 'yong orders ko.

"You're not in the mall. Bring cash with you everytime." He scoffed. Bumaba ang mga mata nito sa pagkain ko. "And try eating less snacks during lunch hours."

"Nagkakanin naman po ako." I chuckled, finding him amusing right now. "Are you worried about me, Sir?"

Now, I find it funny to tease him. Napaawang ang mga labi nito, kunot-noong nakatitig sa'kin. Natatawang iniwas ko rito ang tingin ko nang makitang naghihintay sakaniya ang staff para sa orders niya.

"Class will start in ten minutes, Miss Claveria."

A smirk flashed on his lips. Napatingin ako sa relo ko. He was right. Nagmamadali akong nagpasalamat dito at tinalikuran siya. Before I could even take a step forward, he spoke again.

"Nice outfit. Strawberry matcha, huh?" Mataray ang pagkakasabi niya no'n, pero ramdam kong gusto nitong matawa. Halata iyon sa boses niya.

Napaawang ang mga labi ko kasabay nang pagbaba ng mga mata ko sa damit ko. Is he talking to me? Tinawag niya pa talagang strawberry matcha ang style ko!

Nilingon ko ulit ito para sana makipagtalo. Hinalintulad niya pa sa flavor ang color palette ko ngayon. I was about to speak, ready to burst a rebuttal when he suddenly spoke to the staff.

"Yes, one strawberry matcha." He repeated.

Mariin na lang akong pumikit. I should calm down. Baka naman hindi ako ang kausap niya kanina. Maybe it was another sentence and the second wasn't meant for me. At least, he complimented my outfit.

Or maybe I just misheard him.