ตอนที่ 5/1 ผับผับผับ

“ผับผับผับ บาร์” ตั้งอยู่หลังมหาวิทยาลัย เป็นชื่อผับที่คิดดีไม่ได้เลย และจริงๆ แล้วก็เรียกได้ว่าตั้งชื่อเลียนเสียงกระทบกระแทกของเนื้อหนังมังสาของกิจกรรมอย่างว่า มาเล่นคำกับคำว่า “ผับ”อย่างที่เข้าใจนั่นแหละ

ที่นี่เป็นศูนย์รวมของบรรดาเสือ สิงห์ กระทิง แรด ที่มักจะชอบออกล่าเหยื่อเก็บแต้มในค่ำคืน จรูญหมายมาดว่าจะลากเพื่อนทั้งสองคน ติดสอยห้อยตามไปปาร์ตีด้วยในคืนนี้ เพื่อปลดปล่อยความตึงเครียดจากการเล่าเรียนมาตลอดสัปดาห์

ทั้งสามคนมาตัวกันอยู่ที่คอนโดมิเนียมของจอมนรี หลังจากที่จรูญพาเพื่อนๆ ไปช็อปปิงเสื้อผ้าสำหรับท่องเที่ยวในยามราตรี จากนั้นเขาก็จับเพื่อนสาวแต่งตัวด้วยชุดเซ็กซี ยั่วๆ บดๆ ล่อเสือล่อตะเข้

จรูญรับบทเป็นสไตส์ลิส แต่งหน้า ทำผมให้เพื่อนทั้งสองคนออกมาเช้งกระเด๊ะ จนจำตัวเองแทบไม่ได้

“จอม ถอดแว่นแล้วใส่คอนแทคเลนส์แบบนี้ก็สวยไปอีกแบบ ไม่เฉิ่มแล้ว ไหนหมุนตัวหน่อยซิจ๊ะ” จรูญหมุนนิ้วชี้วนๆ ตั้งตนเสมือนเป็นแม่เล้า หรือมาม่าซังอะไรเทือกนั้น จอมนรีสวมเสื้อเปิดไหล่ อวดผิวขาวนวลเนียนราวน้ำนมตัดกับสีดำของเสื้อ เบื้องล่างสวมกระโปรงยีนส์สั้นจู๊ดจู๋เหนือเข่า

จอมนรีก็หมุนตัวช้าๆ ทำตามอย่างว่าง่าย จรูญโคลงศีรษะดีดนิ้วชมเปาะเพื่อนสาวคนสวยทันที

“เออ เริ่ดๆ วันนี้ต้องได้ผู้แน่”

“ส่วนมึง แต่งเปรี้ยวๆ แบบนี้ก็ดูดีเหมือนกัน ผู้ชายชอบแบบนี้แหละ ขาวๆ อวบๆ น่ากัด น่าขย้ำ อิอิ” เอ่ยชมเพื่อนที่แต่งตัวออกมาแล้วก็ดูเข้าทีไม่ต่างกัน จรูญปิดปากหัวเราะร่าอย่างมีจริต ชุดของปาเจราจะเน้นเปิดโชว์ที่เนินเนื้อหน้าอกใหญ่ๆ มีของดีก็ต้องงัดออกมาโชว์หน่อย ความขาวอมชมพูออร่าของทั้งคู่กระแทกตาแทบกินกันไม่ลง

“ไม่โป๊ไปเหรอวะ?” ปาเจราเอ่ยถามเสียงอ่อย เพราะรู้สึกว่าไม่มั่นใจในตัวเองนัก

“ไม่หรอก ไปเที่ยวเขาก็แต่งตัวเซ็กซีกันแบบนี้แหละมึง มั่นใจในตัวเองเข้าไว้” จรูญตบบ่าเรียกความมั่นใจให้กับเพื่อน

ปาเจราหมุนซ้ายหมุนขวา มองตัวเองในกระจกบานกว้าง วันนี้เธอสวมเสื้อครอปแขนสั้นระบาย เว้าเปิดตรงช่วงหน้าอก ผ้าแต่งเป็นลูกไม้ซีทรูสีดำ มีฟองน้ำดันหน้าอกขึ้นมาอีกระดับยิ่งขับเน้นตรงหน้าอกให้เด่นหรามากขึ้น แอร์แบคคู่หน้าช่างใหญ่เตะตาคนพบเห็น และเบื้องล่างสวมกระโปรงหนังสีดำด้านสั้นเหนือเข่าเข้าชุดกัน

เวลาเกือบสามทุ่มที่ทั้งสามคนมาถึงผับ ก็เข้าไปจับจองที่นั่ง ผู้คนเริ่มหลั่งไหลกันเข้ามาในผับกันไม่ขาดสาย แสง สี เสียงในผับกับเพลงจังหวะEDMแดนซ์มันๆ ชวนให้เหล่าผีเสื้อราตรีออกมาโยกย้ายส่ายสะโพกออกสเต็ปวาดลวดลายกันอย่างสนุกสนาน

การมาเที่ยวผับในเมืองกรุงก็เหมือนเป็นการเปิดหู เปิดตา ของทั้งสามคน เพราะไม่เคยเข้าผับกันมาก่อน จอมนรีเองถึงจะย้ายมาอยู่ในโซนปริมณฑลได้เกือบหนึ่งปีแล้ว ทั้งชีวิตก็ไม่เคยไปเที่ยวผับเลย และส่วนหนึ่งเพราะอายุของเธอยังไม่ถึงเกณฑ์ แต่จรูญกับปาเจราเคยแอบเข้าผับบ้างตอนช่วงมัธยมศึกษาปีที่หก

จริงๆ แล้วตอนนี้พวกเธอก็ยังไม่ถึงยี่สิบปีบริบูรณ์หรอก แต่ว่าจรูญให้ผู้ใหญ่ที่เขารู้จักพาเข้ามาที่นี่ หลังจากนั้นผู้ใหญ่คนนั้นก็แยกไปที่โต๊ะของตัวเอง ไม่ได้เข้ามายุ่งอะไรกับทั้งสามอีก

ผับหลังมอส่วนใหญ่ก็จะเป็นเหล่านิสิตนักศึกษาที่มากัน และไม่ใช่เฉพาะกับมหา’ลัยของเธอเท่านั้น

ยังมีมหา’ลัยในละแวกเดียวกันมาเที่ยวด้วย บางทีปาเจราอาจจะเจอนิสิตแพทย์ที่อยากปลดปล่อยความเครียดสักคนที่ถูกใจก็ได้ ถึงแม้มันจะเป็นเปอร์เซ็นต์ที่น้อยแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีที่ผับแห่งนี้ เพราะอีจูบอกว่าเพื่อนที่เรียนเภสัชฯของนางก็ได้ผู้ที่เรียนแพทย์จากที่นี่

วันนี้จุดประสงค์หลักคืออยากปลดปล่อย แต่ถ้าจะทำให้ปาเจรารู้จักใครสักคน ก็ถือว่าเป็นผลพลอยได้ มันเป็นเรื่องธรรมดาของวัยรุ่นวัยคะนองที่อยากรู้อยากลองแต่ก็ต้องรู้จักเซฟตัวเองด้วย เธอก็ไม่อยากท้องโย้ก่อนจะเรียนจบและทำให้พ่อกับแม่เสียใจหรอกนะ

“มึง นั่นใช่น้องคนที่มึงสนใจไหมวะ” ภิภูกระทุ้งศอกไปที่แขนของเตช ค่ำคืนนี้แก๊งนารีรำพึงก็มาเที่ยวผับแห่งนี้เช่นกัน ที่นี่แทบจะเป็นแหล่งซ่องสุมของพวกเขาเลยก็ว่าได้ อย่างที่รู้กันว่าวิศวะกับสุรายาดองเป็นของคู่กัน

หากคณะประมงคือทะเล คณะวิศวะก็คงไม่พ้นสุรา พวกเขามักจะมาก๊งเหล้ากันหลังเลิกเรียนเป็นประจำ เพื่อมาเติมแอลกอฮอล์เข้าเส้นเลือดอย่าให้พร่อง ไม่อย่างนั้นอาจลงแดงได้

เตชเพ่งสายตามองวัตถุสีขาวเรืองแสงที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพก ชนิดที่ว่าสาวบางโพที่ว่าโก้ก็สู้ไม่ได้ และยิ่งทำให้เขาควันออกหูไปใหญ่เพราะว่ามีบรรดาหนุ่มหล่อๆ ทั้งหลายแหล่ แวะเวียนมาชนแก้วทักทายทำความรู้จักกันไม่ขาดสาย นั่นก็ยิ่งทำให้สันกรามของเขาขบเข้าหากันแน่น ก่อนที่จะคำรามเสียงเข้มลอดตามไรฟันออกมา

“ดูแต่งตัวเข้า แต่งมายั่วใครวะ!”

‘แล้วทำไมกูต้องรู้สึกไม่พอใจด้วยวะ’

คิดไปก็มีคำถามเกิดขึ้นมาในใจ...

“อะไรของมึงเนี่ย มันเรื่องของน้องเขาไหม น้องมันจะแต่งตัวยังไงก็เรื่องของน้องมัน มึงเกี่ยวไรด้วยเนี่ย ว่าแต่คนนี้มึงจีบไม่ติดเหรอวะ?” ภิภูแย็บถามด้วยท่าทางกวนบาทา ก่อนจะยกแก้วเหล้าในมือขึ้นมาจิบไปพลางอย่างสบายอารมณ์

“กูยังไม่ได้จีบเลยครับเพื่อน” เตชพ่นคำเสียงห้วนขึ้นจมูก

“เหรอ กูก็นึกว่าน้องเขาปฏิเสธมึงไปแล้ว” ภิภูแซวขำๆ อีก คำพูดของเขาปลุกกระแสความเดือดดาลให้เพื่อนรัก ที่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ ฆ่าได้แต่หยามไม่ได้โว้ย!

‘แม่งก็แค่น่ารัก ตรงสเปค แถมนมใหญ่ เฮ้ย! กูคิดอะไรออกไปวะ?’

“คนอย่างกู ถ้าจีบใครก็ติดทุกรายโว้ย!” อารมณ์ของเตชเดือดปุดๆ แตะที่ร้อยองศาเซลเซียส ว่าแล้วก็ยกแก้วเหล้าแบบออน เดอะ ร็อก ซัดลงคอ แก้วแล้วแก้วเล่า เพื่อหวังว่าจะระงับโทสะให้เย็นลงได้