ตอนที่ 4/2 แค่อยากแกล้ง?

“มึงแน่ใจนะว่าจะไปคนเดียว” จรูญถามด้วยความเป็นห่วงเพื่อน

“เออ ไม่เห็นต้องกลัวอะไร” ปาเจราตอบด้วยความน้ำเสียงและแววตามุ่งมั่น

“หรือว่าพี่เขาสนใจมึงวะเจ” จรูญเอ่ยขึ้นตามที่ลึกๆ แล้วใจก็แอบคิดไปแบบนั้นครึ่งหนึ่ง แต่อีกครึ่งหนึ่งก็เผื่อไว้ห้าสิบ ห้าสิบ เพราะแก๊งนั้นก็คงจะหว่านสเน่ห์ตกสาวๆ ไปเรื่อยเปื่อย ได้ก็ดี ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร

“ผู้ชายทรงโจร กวนตีนแบบนั้น กูไม่เอามาเป็นแฟนหรอก ไม่เป๊กเลยสักนิด”

ก็มันคือเรื่องจริงนี่นา เตชเป็นผู้ชายหน้าคมเข้ม ดูเถื่อนๆ

“ชิ ปากดีนะมึง พี่เขาออกจะหล่อ ใครเขาก็ชอบผู้ชายทรงแบดกันทั้งนั้น ถ้ามึงไม่เอากูเอานะ!” จรูญโพล่งคำ อีเพื่อนชะนีมันตาถั่วชัดๆ

“โถ่อีจู เขาชอบผู้หญิงไหมล่ะกะเทย”

“เอ้า อีนี่นี่ เดี๋ยวกูตบปากฉีก” จรูญทำท่ายกฝ่ามือขึ้นมาจะตบปากเพื่อนปากมอม ทว่าปาเจรากลับหัวเราะร่วนที่แหย่เพื่อนได้สำเร็จ

“ระวังนะมึง โบราณบอกว่าเกลียดสิ่งไหนจะได้สิ่งนั้นน่ะ คิกคิก” จรูญแซวเพื่อนอีก

“ฮื่อ” เธอส่ายหน้าวืด “ถ้าได้คนพรรค์นั้นมาเป็นผัวกูยอมเอาหมามาเป็นผัวดีกว่า ฮะ ฮ่า” ปาเจราหัวเราะเสียงดัง หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่มีทางเอาคนแบบนั้นมาทำผัวเด็ดขาด!

“เออ ให้มันจริงนะมึง!” จรูญสวนคำทะลุกลางปล้อง จะรอดูมัน เพื่อนชะนีใจเด็ด ว่าจะแน่สักแค่ไหน

“แล้วพี่เตชเขาตอบข้อความมาแล้วเหรอเจ” จอมนรีเอ่ยถามบ้าง หลังจากดูเพื่อนทั้งสองคน สัพยอกหยอกเย้ากันไปมาอยู่เป็นนานสองนาน จึงได้จังหวะถามบ้าง

“อื้อ ให้เอาไปให้ที่ตึกพละอะ” เพื่อนๆ ต่างพยักหน้ารับทราบ หลังจากนั้น ปาเจราแยกกับเพื่อนๆ เพื่อรีบตรงไปที่ตึกพลศึกษาตามเวลาที่นัดหมายกับเตชเอาไว้

จะว่าไป ปีสี่เป็นปีที่สบายที่สุดของเตชแล้ว ปีสี่เทอมหนึ่งนี้ เขาเหลือเก็บวิชาเรียนเพียงไม่กี่ตัว พอเทอมสองก็เหลือแค่ทำโครงงานจบอย่างเดียว ก็เลยได้ใช้ชีวิตชิลล์ๆ ในรั้วมหา’ลัย เพราะมีเวลาว่างค่อนข้างเยอะ เพราะแบบนี้ เขาถึงได้มีเวลามากวนใจเธอล่ะมั้ง

“แก๊งนารีรำพึง” เรียนวิศวะคนละสาขากัน เตชเรียนวิศวปิโตรเลียม วายุเรียนระบบราง ส่วนภิภูเรียนเครื่องกล หากเวลาว่างตรงกันก็จะนัดมาเจอกันตามสถานที่ต่างๆ ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะว่างนั่นแหละ ขอแค่ให้นัด

ปาเจราวิ่งกระหืดกระหอบมาตามเวลานัดหมาย สอดส่ายสายตามองหาเขาพลางหายใจหอบแฮ่กลูบอกตัวเองที่กำลังเต้นรัวเนื่องจากเลือดกำลังสูบฉีดจากการวิ่ง

เขาบอกว่าให้เธอมาเจอที่สนามบาสเก็ตบอลนี่นา ปาเจราพยายามกวาดสายตามองหาเขาไปทั่วสนาม ทว่ากลับไม่เห็นแม้แต่เงา

“อยู่ไหนคะ ฉันมาถึงแล้ว”

ปาเจราพิมพ์ข้อความตามเสียงที่เปล่งคำพูดออกมาทีละคำแล้วส่งไปหาเขา

ครืด...ครืด...

เพียงอึดใจเดียว เธอก็ได้รับข้อความตอบกลับ

Tech : เธอมาช้าไปห้านาที พอดีฉันไม่ว่างแล้ว

“ฮะ อะไรวะ” ปาเจราสบถอย่างหัวเสีย สีหน้าถมึงทึงปานยักษ์วัดแจ้ง อยากจะฉีกเนื้อเถือหนังเขาออกมาเป็นชิ้นๆ นัก นี่หลอกปั่นหัวกันอยู่หรือเปล่าเนี่ย? ปาเจรากัดกรามกรอดเสียงฮึมฮัมเล็ดลอดออกมาตามไรฟันด้วยความโมโห

พลางรัวนิ้วพิมพ์ข้อความส่งไปต่อว่าเขาชุดใหญ่ที่ทำให้เธอเสียเวลาต่างๆ นานา...

“ไม่ลงไปหาน้องมันเหรอ?” วายุที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น ตอนนี้เขาอยู่กับเตชเพราะว่างตรงกันพอดี เลยนัดกันมาเล่นบาสเก็ตบอลที่อาคารพละ

ส่วนภิภูไม่ได้มาสมทบด้วยเพราะว่าติดเรียนวิชาหลัก ทั้งสองคนนั่งอยู่บนสแตนด์เชียร์ในอาคารพละเป็นปูนก่อไว้ลดหลั่นลงมาเป็นชั้นๆ ในมุมหนึ่งที่ค่อนข้างลับตาผู้คนหากจะมองจากข้างล่างขึ้นไปข้างบน

แต่ทว่าคนจากด้านบนสามารถมองลงมาเห็นคนตัวเล็กที่ยืนหน้างออยู่เบื้องล่างได้อย่างชัดเจน

“ไม่อะ” เตชเบะปากยักไหล่ตอบอย่างไม่ยี่หระนัก

“แล้วเรียกน้องมันมาทำไม?” วายุถามต่อ

“ก็แค่อยากแกล้ง สนุกดี” เขาตอบยิ้มๆ

“อยากแกล้งหรืออยากเห็นหน้ากันแน่วะ มึงดึงเช็งอะ อยากรู้จักก็แค่ไปทำความรู้จัก ทำไมคนนี้? ดูมึงคิดเยอะ หรือเพราะน้องเขาไม่มีทีท่าว่าสนใจมึง เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ผ่านมา เลยกลัวเสียฟอร์ม” วายุเลิกคิ้วสูงทำหน้ายียวนถามเพื่อน ปกติเตชเป็นคนมั่นใจในตัวเอง แต่พอเป็นน้องคนนี้กลับทำตาขาว

“คนอย่างกูอยากได้อะไรก็ต้องได้!” เตชโพล่งคำ

“แล้วมึงรออะไรเนี่ย”

“เรื่องของกูปะวะครับ มึงเสือกเหี้ยไรครับเนี่ย” เตชสวนคำยอกย้อนกลับเพื่อนขี้เสือกทันควัน

เสียงสั่นครืดคราดของข้อความยังคงเด้งมาเป็นชุดไม่หยุดหย่อน เมื่อเขาเปิดมันขึ้นมาอ่าน ก็พบว่ามันเป็นคำด่าล้วนๆ

“มึงดู มันด่ากูมาเป็นชุด ปากจัดฉิบหาย ผู้หญิงอะไรวะ แม่ง!” เตชยื่นหน้าจอสมาร์ตโฟนที่ทางนั้นยังส่งมาด่ารัวๆ ให้วายุดู วายุถึงกับหลุดเสียงหัวเราะออกมาดังๆ อย่างลืมตัวก่อนจะเอ่ยกับเพื่อนพลางตบบ่าแรงๆ

“กูว่ามึงเจอมวยถูกคู่แล้วว่ะเพื่อน”