ตอนที่ 5/2 ผับผับผับ

“ทำคุย น้องดูไม่สนใจมึงสักนิด” วายุเอ่ยทับถมอีกคน เหมือนตอกปะตูปิดฝาโลงว่าแม่งไม่มีทางทำสำเร็จแน่!

‘หยามกันขนาดนี้ ไอ้พวกเพื่อนเวรตะไล’

“คนนี้กูขอเวลาไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ รับรองกูกระแทกแม่งจมเตียงแน่” เมื่อถูกเพื่อนหยาม ก็ยิ่งเป็นเชื้อเพลิงเร่งปฏิกิริยาชั้นดี ให้เขาแทบทะยานไปพุ่งชนเป้าหมายในทันทีทันใด

“พวกมึงคอยดูก็แล้วกัน” เขากัดกรามกรอดประกาศกร้าว สายตาคมประดุจเหยี่ยวมองไปยังโต๊ะของปาเจราเบื้องหน้าอย่างหมายมาด

ขณะเดียวกันกับที่ปาเจราเดินไปหยิบกระเป๋าที่โต๊ะ แล้วหันไปเอ่ยกับเพื่อนๆ...

“มึง...กูเข้าห้องน้ำแปบ”

“เจ เดินดีๆ ให้เราไปเป็นเพื่อนไหม?” จอมนรีเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินโงนเงนแทบไม่ตรงทางอยู่แล้ว

“ไม่ต้องๆ เราไหว” เธอโบกไม้โบกมือปฏิเสธ แล้วยกสายกระเป๋าขึ้นคาดบ่าแล้วหนีบกระเป๋าไว้ใต้รักแร้ ปกติปาเจราก็ถือว่าคอแข็งในระดับหนึ่ง และจะไม่ปล่อยให้ตัวเองเมาจนขาดสติอย่างแน่นอน แต่ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงมีอาการแบบนี้ เธอดื่มไปเพียงเล็กน้อยซึ่งมันไม่เกินลิมิตของตัวเองแน่ๆ

ทว่า...ทำไมรู้สึกว่ามึนหัวได้ขนาดนี้ ขอเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาสักนิดเผื่อจะสดชื่นขึ้น ปาเจรายกมือขึ้นมานวดขมับไปพลางพร้อสะบัดศีรษะ เพื่อให้ตัวเองได้พอมีสติอีกครั้ง จากนั้นก็บังคับตัวเองเดินทรงตัวให้ตรงทาง ปรือตามองที่เป้าหมายเบื้องหน้าและเดินตรงไป...

“เฮ้ย ไอ้เตช นั่นมึงจะไปไหนวะ!” จู่ๆ เตชก็ลุกพรึ่บพรวดพราดขึ้นมาในเวลาไล่เลี่ยกันกับเธอ

“เดี๋ยวกูมา” เมื่อปาเจราเดินออกไปจากโต๊ะแล้ว เตชที่จ้องเธอมาตลอด สังเกตเห็นว่ามีพวกของไอ้เบียร์ส่งสัญญาณให้กันแปลกๆ ให้กันอยู่ จากนั้นพวกมันก็ลุกเดินตามหลังปาเจราออกไปติดๆ เตชไม่รอช้าเขาจึงรีบเดินดุ่มๆ ตามคนตัวเล็กไปเช่นกันเพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับเธอ

โครม!

“ผมขอโทษครับพี่” น้ำเสียงเลิ่กลั่กรีบกล่าวขอโทษขอโพยจังหวะที่เตชพุ่งทะยานออกไปยังเป้าหมาย พนักงานเสิร์ฟดันโผล่ทะเล่อทะล่าออกมาจากมุมไหนไม่รู้ เดินโฉบตัดหน้าเขาทำให้ร่างกายของทั้งคู่ปะทะกันอย่างจัง จนแก้วเหล้าหล่นในถาดร่วงลงพื้นแตกระเนระนาด

“ไม่เป็นไรๆ” เตชโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน เพราะตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ

พรึ่บ!

แถมไฟในผับดันมาปิดลงพอดี!

“ทำไมต้องมาปิดไฟตอนนี้วะ!”

เขาปรับม่านสายตากับความมืดสลัวและค่อยๆ กวาดสายตาไล่สำรวจไปทั่วบริเวณ...

อีกด้านหนึ่ง...ชายสามคนเข้าไปไล่คนอื่นออกไปจากห้องน้ำชายจนหมด ใครๆ ก็รู้ว่าพวกเขาเป็นขาใหญ่ของที่นี่ คนอื่นต่างให้ความยำเกรงจึงไม่มีใครกล้าหือกล้าอือกับพวกเขา

เมื่อปาเจราเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็มีมือปริศนาเอื้อมมาปิดปากเธอเอาไว้ก่อนที่เธอจะตะโกนร้องให้คนช่วย เขารวบตัวเธอยกลอยวืดขึ้นมาจนขาแทบไม่ติดพื้น

ขาเรียวทั้งสองข้างสะบัดร่างงามดีดดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการ อีกสองคนที่เห็นก็รีบเข้ามาสบทบช่วยกันแบกหามคนตัวเล็ก ด้วยความที่เธอตัวเล็กกว่าพวกเขามาก จึงทำให้อะไรๆ ก็ดูง่ายดายไปเสียหมด เธอไม่อาจทัดทานแรงมหาศาลของชายฉกรรจ์ทั้งสามคนได้เลยแม้แต่นิด

พวกเขากึ่งอุ้มกึ่งลากเธอเข้าไปในห้องน้ำชายและตรงไปที่ห้องที่อยู่ท้ายสุดทันที...

“อื้อ อ่อยนะ” (อื้อ ปล่อยนะ)

“มึงดูต้นทางหน้าห้องน้ำ ส่วนมึงไปรอหน้าทางเข้า” คนที่เป็นหัวโจกสั่งการลูกไล่ของเขาให้ปฏิบัติตามหน้าที่ที่ตกลงกันเอาไว้

“ครับพี่”

จากนั้นไอ้เบียร์คนที่เป็นหัวโจกจึงดันร่างคนตัวเล็กเข้าไปในห้องน้ำอย่างทุลักทุเลปาเจราดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อเอาตัวรอด เธอดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนที่ดุจดั่งกรงขังของมัน เมื่อมันดันสลักประตูปิดเรียบร้อยแล้วก็หันมาตะคอกใส่เธอทันที

“กูบอกว่าอย่าดิ้นไงวะ!”

ตุ๊บ!

“อ๊ะ”

คนตัวเล็กทรุดตัวนั่งลงบนฝาชักโครก ไอ้หน้าตัวเมีย มันก็สวนหมัดลุ่นๆ เข้าที่หน้าท้องของเธอเต็มแรงไปหนึ่งหมัด ปาเจราจุกจนหน้าเบ้ เจ็บจนพูดไม่ออก เธอทรุดตัวนั่งลงบนฝาชักโครก

วินาทีนี้ที่เธอรับรู้ถึงความกลัว ปาเจรานึกถึงหน้าพ่อหน้าแม่ เธอกลัวมากจนน้ำตามันไหลรินออกมาเอง เธอขอร้องอ้อนวอนมันด้วยความกลัว ทว่ามันกลับแสยะยิ้มเย็นแล้วชักมีดออกมาข่มขู่

“อย่าแหกปาก ไม่อย่างนั้นกูแทงแน่” คมมีดพับเงาวาววับยาวประมานครึ่งฝ่ามือของเธอได้ถ้าแทงเข้าจุดสำคัญเธอคงรอดยาก

“พี่อย่าทำอะไรหนูเลย ปล่อยหนูไปเถอะนะ” ปาเจรายกมือไหว้ปลกๆ ขอร้องมันอย่างน่าเวทนา

“ปล่อยไปได้ไงวะ ขาวอวบน่าปี้ขนาดนี้ เดี๋ยวยาก็ออกฤทธิ์แล้ว เรามาสนุกกันดีกว่า หึๆ” มันแสยะยิ้มอีกครา สายตาของมันที่มองเธอมาแทะโลมเรือนร่างของเธอจนรู้สึกขนลุก

เกิดประกายวูบหนึ่งพาดผ่านดวงตา เธอจำหน้าเขาได้แล้ว เขาคือคนที่เดินมาชนแก้วที่โต๊ะ อย่าบอกว่าไอ้อาการหนาวๆ ร้อนๆ และวูบวาบ ปวดศีรษะตุบๆ อยู่ตอนนี้ คือเธอถูกเขาแอบวางยา

ใช่แล้วมันวางยาเธอ ยาที่ใครๆ เรียกว่ายาเสียสาว จะทำให้มีอาการง่วงนอน มึนงง คลื่นไส้อาเจียน เดินเซ เคลื่อนไหวลำบาก รวมถึงหายใจไม่ทั่วท้อง มีอาการคล้ายกับเมาสุราแม้ไม่ได้ดื่มแอลกอฮอล์หรือดื่มไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“อย่าพูดมาก แล้วก็อย่าแหกปากเสียงดัง ไม่อย่างนั้นกูไม่รับประกันความปลอดภัย” มันข่มขู่อีก

ตัดกลับมาที่เตช...เขาพยายามมองหาปาเจรา ที่คลาดสายตาไปเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น จากนั้นเตชก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งรีบตรงไปยังห้องน้ำชายทันที...