EP. 02｜พิฆาต(รัก)มือสังหารโหด (2/3)

ว่าแต่พี่เขารู้ดีจังเลยว่าผู้ชายพวกนั้นเป็นใคร ส่วนฉันนะเหรอเห็นเป็นแค่พวกผู้ชายนิสัยเสียเท่านั้นแหละ ผู้ชายที่ดีเขาต้องพูดให้เกียรติผู้หญิงสิไม่ใช่มาพูดถึงผู้หญิงเป็นสิ่งของอะไรแบบนี้

“งั้นดาของตัวยกจานพวกนี้ไปเก็บก่อนนะ” ฉันไม่ได้ตอบอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่พี่เขาพูดออกมาเพราะมันไม่สมควรพูดอะไรทำนองนี้ลับหลังลูกค้าสักเท่าไรอะ

“ชิ” และนางก็ทำเสียงไม่พอใจออกมาแทนซึ่งเอาตามตรงฉันเองก็ไม่สนใจหรอก รีบทำงานต่อให้เสร็จดีกว่า

“…” แต่ระหว่างที่ฉันกำลังก้มตัวลงไปยกถาดขึ้นมาจังหวะที่ยืดตัวเต็มที่สายตาของฉันกับไปประสานเข้ากับสายตาของผู้หญิงที่ชื่อดารันเข้าพอดี

สีหน้าของเธอในตอนนี้ดูเหมือนคนไม่สู้ดีนักเหมือนกับกำลังอึดอัดใจกับอะไรบางอย่างอยู่จนทำให้มันขึ้นฟ้องอย่างชัดเจนบนใบหน้าของเธอ

เป็นเพราะผู้ชายที่นั่งโอบไหล่เธออยู่หรือเปล่า ? แล้วทำไมเธอถึงต้องมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นกัน อยากให้ฉันช่วยงั้นเหรอ...

“จะไปก็รีบไปสิยะ! ยืนเกะกะคนอื่นเขาอยู่ได้!”

ฉันละความสนใจออกจากดารันไปเพราะโดนพี่คนนี้กระแทกตัวจนเซเกือบล้มและจานที่ถืออยู่ก็เกือบจะตกลงพื้นดีนะที่ฉันยังประคองเอาไว้ได้ทัน

“...” ฉันพูดอะไรมากไม่ได้หรอกก็เลยทำได้เพียงแค่เงียบแล้วก็เดินเข้าไปด้านในที่เป็นห้องครัวของร้านแทน และเมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จแล้วฉันก็ออกมายืนอยู่ที่เดิมต่อ

“ป้าว่าเราต้องหาทางช่วยผู้หญิงคนนั้นกันแล้วนะ” จู่ ๆ คุณป้าใจดีก็เดินมายืนข้างฉันพร้อมกับพูดถึงเรื่องที่ฉันเองก็เอาแต่คิดในหัววนไปวนมาเพราะตั้งแต่ที่มายืนอยู่ตรงนี้ดารันเธอก็เอาแต่มองฉันไม่หยุด

แต่ฉันไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไร อีกอย่างฉันก็ไม่กล้าคิดไปเองด้วยว่าเธอต้องการความช่วยเหลือเพราะบางทีเธอก็ดูโอเคบางทีเธอก็ดูไม่โอเคนี่น่า

“ป้าคิดว่าเขาอยากให้เราเข้าไปช่วยเหรอคะ ?” ฉันหันไปถามคุณป้าอีกครั้ง

“ถ้าให้เดาจากสีหน้าแล้วป้าคิดว่าใช่นะ แต่เราจะช่วยเขายังไงดีให้ดูไม่น่าเกลียดกับคนอื่นด้วย หนูดาลองช่วยป้าคิดหน่อยสิลูก” ฉันละสายตาออกจากคุณป้าเพื่อไปมองดารันอีกครั้ง ซึ่งเธอก็ยังคงมองมาที่เราเหมือนเดิมจะมีหันไปทางอื่นบ้างก็ต่อเมื่อผู้ชายด้านข้างของเธอพูดด้วย สุดท้ายก็หันกลับมามองที่ฉันต่ออีกตามเคย

“เอาวะ!” ฉันพูดกับตัวเองเสียงเบาจากนั้นก็รวบรวมความกล้าทั้งหมดเพื่อที่จะเดินตรงไปที่โต๊ะของเป้าหมาย เรื่องที่ว่าจะช่วยยังไงฉันคิดเอาไว้ในหัวแล้วเพราะงั้นต้องทำให้เนียนเข้าไว้ยัยดา!ขอแค่อย่าให้โดนจับได้ก็พอแล้ว

โต๊ะของกลุ่มนางฟ้า

“เอ่อ...ขอโทษนะคะไม่ทราบว่าในโต๊ะนี้มีคนชื่อดารันอยู่หรือเปล่าคะ ?” ฉันแกล้งทำเป็นพูดถึงชื่อที่ไม่รู้จักออกไป

“ฉันเองค่ะ!” และเจ้าของชื่อก็ออกตัวสุดฤทธิ์ฟังจากระดับเสียงที่ตอบกลับมาเพราะมันดังมากจนผู้ชายข้างเธอถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย

“มีอะไรหรือเปล่า ?” หนึ่งในเพื่อนเธอเป็นฝ่ายเอ่ยถาม

“อ่อ พอดีว่าพี่ชายของคุณดารันเขากำลังรออยู่ด้านนอกของร้านน่ะค่ะ เห็นแจ้งมาว่ารีบมากเขาอยากให้คุณดารันออกไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ” ฉันแกล้งปั้นหน้ายิ้มพร้อมกับพูดออกไปด้วยความนอบน้อมและจากนั้นก็ผายมืออกไปทางด้านนอกร้านซึ่งไม่มีใครมองเห็นหรอกว่ามีคนยืนอยู่จริงหรือเปล่า

อันเนื่องมาจากว่าร้านนี้ได้ออกแบบให้มองออกไปเห็นด้านนอกไม่ได้เพราะวิวด้านนอกไม่น่าชมสักเท่าไรมีแต่ถนนและรถเต็มไปหมดซึ่งมันอาจจะส่งผลกระทบทำให้การรับประทานอาหารไม่รื่นรมย์นั้นเอง

“พี่เหรอ!” ครั้งนี้สีหน้าของดารันแสดงออกถึงความตกใจเป็นอย่างมากและคงคิดว่าพี่ชายของเธอมาจริง