EP. 04｜พิฆาต(รัก)มือสังหารโหด (1/2)

บทที่ 4

ปัจจุบัน

“ไอ้แมน” เสียงของปรเมศวร์เอ่ยเรียกชื่อลูกน้องคนสนิทของเขาขึ้นมาในขณะที่สายตาก็เอาแต่จับจ้องอยู่บนหน้าจอทีวีที่กำลังฉายภาพของเด็กสาวคนนั้นคนที่เขาคิดว่าหน้าตาของเธอช่างเหมือนกับเด็กสาวที่เขาเคยสั่งฆ่าไปเมื่อหลายสิบปีก่อน

“ครับนาย” คนที่ถูกเรียกหาขานตอบกลับไปอย่างสุภาพ

“สืบเรื่องของเด็กคนนี้ให้กูที” ปรเมศวร์พูดพร้อมกับจ้องมองไปยังหน้าของเด็กสาวอย่างไม่ละสายตา

“ก็แค่เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าคุณปรเมศวร์จะไปสนใจมันทำไมกันคะ ?” เลขาคนเก่งของปรเมศวร์ที่นั่งฟังพวกเขาสองคนพูดคุยกันแต่แรกก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเมื่อเห็นว่าท่าทางของคุณปรเมศวร์ของเธอจะดูสนใจเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นพิเศษ

“ไม่ใช่เรื่องของเธอออกไปซะ” ปรเมศวร์เอ่ยปากไล่เลขาอย่างไม่สบอารมณ์ที่ผู้หญิงคนนี้กล้าดีมาตั้งคำถามกับเขา

เพราะทนต่อสายตาอันน่ากลัวของปรเมศวร์ที่มองมาไม่ไหวเธอจึงเดินออกจากห้องทำงานไปในที่สุด

“นายกำลังสงสัยอะไรในตัวผู้หญิงคนนี้อยู่เหรอครับผมจะได้จัดการให้ถูกจุด” เมื่อแมนเห็นว่าเลขาคนดังกล่าวได้เดินออกไปแล้วเขาก็ถามถึงเรื่องก่อนหน้านี้ที่ท่านปรเมศวร์ของเขาได้พูดค้างเอาไว้

“จริงสิมึงเพิ่งเข้ามาทำงานกับกูได้ไม่นานนี่น่าคงจะไม่ทันเรื่องนี้” ปรเมศวร์พูดพร้อมกับลูบคางตัวเองแล้วมองไปยังเด็กสาวคนเดิมอย่างไม่ละสายตาขณะที่ปากของเขาเองก็ยังคงขยับพูดอยู่กับแมนลูกน้องของเขาไปด้วย

“ครับ” แมนเองก็ขานตอบแบบเดิมและรอฟังผู้เป็นนายเล่าถึงเรื่องที่เขาไม่รู้ออกมา อย่างที่ปรเมศวร์พูดแมนเพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นานเรื่องในอดีตที่ผ่านมาแมนจึงไม่เคยรู้มาก่อน

“มึงรู้ใช่ไหมว่าศัตรูของกูมีอยู่แค่ตระกูลเดียว” ปรเมศวร์เอ่ยพูดถึงศัตรูของเขาที่ตอนนี้ก็ไม่อาจโค่นได้แม้ตัวเขาจะจัดการโดยการเล่นไม่ซื่อไปหลายครั้งแล้วก็ตาม

“ครับ ตระกูลอภิภูพัฒนธาดา...” แมนถึงแม้จะเข้ามาทำงานกับท่านปรเมศวร์ได้ไม่นานก็จริงแต่เขาก็รู้อยู่ว่าศัตรูของท่านนั้นคือใคร

“ใช่! และเมื่อหลายสิบปีก่อนกูก็ได้จ้างนักฆ่าให้สังหารลูกสาวคนสุดท้องของตระกูลมันที่เป็นเหมือนดั่งแก้วตาดวงใจ กูเห็นเองกับตาว่าเด็กนั้นตายไปแล้วต่อหน้ากู” ปรเมศวร์เงียบลงและเอาแต่จ้องมองเด็กผู้หญิงบนหน้าจอซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ไม่ว่าจะมองยังไงหน้าตาของเด็กคนนี้ก็เหมือนผู้หญิงคนนั้นไม่มีผิด

ผู้หญิงที่...

“นั้นคงจะเป็นเทคนิคครับ” นายแมนเอ่ยพูดถึงบางอย่างออกมาหากเป็นในวงการของนักฆ่าหรือวงการที่เขาถูกฝึกมา การที่ใช้เทคนิคทำให้เหมือนกับว่าได้ฆ่าผู้นั้นต่อหน้าคนว่าจ้างให้ได้อย่างแนบเนียนแล้วละก็ไม่ใช่เรื่องยากหรอก

“เทคนิค ?” ปรเมศวร์พูดทบทวนกับตัวเองอย่างไม่เข้าใจพวกมันจะใช้เทคนิคได้ยังไงในเมื่อเขาเห็นกับตาเองว่าเด็กนั้นถูกยิงและเลือดก็ไหลออกมาเยอะขนาดนั้น

ต่อให้เอาร่างกลับไปรักษาก็คงไม่มีทางทันหรอก

“เด็กคนนั้นถูกยิงเข้าที่จุดไหนของร่างกายท่านมองทันหรือได้สังเกตหรือเปล่าครับ ?” นายแมนเอ่ยถามผู้เป็นนายออกไปด้วยความสงสัย

“ไม่...ตอนนั้นกูไม่ได้สนใจอะไรเลยแค่ได้ยินเสียงปืนและเห็นเด็กนั้นล้มลงพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาแค่นั้นกูก็ดีใจพร้อมกับหัวเราะจนไม่ได้สนใจอะไรแล้ว” ปรเมศวร์ยังคงจำความรู้สึกสะใจในครั้งนั้นได้ไม่ลืม

และมันก็ทำให้ตระกูลอภิภูพัฒนธาดาเริ่มหมดบทบาทไปในหลาย ๆ อย่าง ทว่าที่น่าเจ็บใจสำหรับปรเมศวร์คือชื่อเสียงของตระกูลมันไม่เคยหมดไปเลย

สุดท้ายตระกูลของเขาก็ยังคงขึ้นชื่อว่าเป็นที่สองอยู่ดี

“เรื่องที่ผมกำลังจะพูดออกมาต่อจากนี้เป็นเพียงข้อสันนิษฐานของผมเท่านั้นนะครับท่าน” เพราะตนต้องการอธิบายบางอย่างให้ผู้เป็นนายฟังจึงได้ทำการขออนุญาตจากปรเมศวร์ก่อนเพราะเขาเองก็ไม่มั่นใจมากนักเนื่องจากตนไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ครั้งนั้นด้วย

“ลองว่ามา” ปรเมศวร์เองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าไอ้เด็กใหม่คนนี้มันจะพูดแบบไหนออกมา เพราะขนาดเขาที่เห็นเองกับตายังหาเหตุผลไม่ได้แล้วไอ้เด็กนี่มันจะมารู้ดีไปกว่าเขาได้ยังไง

“นักฆ่าส่วนใหญ่ถูกฝึกมาอย่างดีแค่การยิงให้แม่นและถูกจุดตามที่ตนได้ใส่ของ ‘บางอย่าง’ เอาไว้ภายใต้เสื้อผ้าของเด็กแล้วละก็ คงไม่ใช่เรื่องยากนักหรอกครับที่จะทำให้ทุกอย่างมันตบตาของท่านได้อย่างง่ายดาย” นายแมนอธิบายถึงเรื่องบางอย่างที่ตนเคยประสบพบเจอมาจากเจ้านายคนเก่าของเขาและความเจ้าเล่ห์ของนักฆ่าว่าจ้างพวกนี้

“…” ปรเมศวร์ทบทวนเรื่องที่แมนเล่าพร้อมกับนึกย้อนไปในเหตุการณ์ครั้งนั้นจนเห็นช่องโหว่ที่ตัวเองพลาดไปนั้นก็คือการไม่มองให้ดีว่าพวกมันยิงเด็กนั้นจริงหรือเปล่า อีกอย่างภายในห้องก็มืดด้วยตนเพียงแค่ได้ยินเสียงปืนและได้เห็นเลือดที่ไหลออกมาก็ไม่ได้สนใจอะไรไยดีต่อแล้ว

“ให้ผมจัดการนะครับท่าน” แมนอาสาเสนอตัวเองออกไปเพราะต้องการสร้างผลงานและสร้างความไว้ใจกับเจ้านายของตนและมันจะเป็นการดีต่ออนาคตของเขาหากเขาทำงานสำเร็จ

“รีบจัดการให้ไวก่อนที่ไอ้ตระกูลนั้นมันจะรู้ความจริงขึ้นมา!” ในช่วงเวลานี้ปรเมศวร์ไม่สนใจที่จะหาความจริงเรื่องเด็กผู้หญิงคนนี้อีกต่อไปแล้ว ขอเพียงแค่ทำให้เด็กสาวในทีวีหายไปได้มันก็สิ้นเรื่อง

ตระกูลอภิภูพัฒนธาดา

เพล้ง!