EP. 05｜พิฆาต(รัก)มือสังหารโหด (3/3)

มืดก็มืด...น่ากลัวก็น่ากลัว ไม่ว่าจะมองทางไหนก็มีแต่ทางที่ไม่น่าไว้วางใจเลยสักนิด จะมีผะ...ผีด้วยหรือเปล่าก็ไม่รู้

แปะ

“กรี๊ด!” ฉันร้องออกมาเสียงดังพร้อมกับก้มตัวลงนั่งเอามือปิดตาตัวเองเอาไว้อย่างไวเท่าที่ฉันจะสามารถทำได้เพื่อจะได้ไม่ต้องเห็นในสิ่งที่ตัวเองกำลังคิดอยู่ก่อนหน้า

ผะ...ผีเหรอ ตาย ๆ ทำไงดี ท่อง! ท่องบทสวดสิ

“นะ...นะโม” โอ๊ย! จำบทสวดไม่ได้อีก

“เป็นอะไรไป” เสียงนุ่มทุ้มคล้ายคลื่นของทะเลที่ซัดกระทบเข้ากับฝั่งเอ่ยพูดขึ้นมาจนทำให้ฉันถึงกับทิ้งความกลัวทุกอย่างไปพร้อมกับเงยหน้าและหันกลับไปมองเจ้าของเสียงนี้ทันที

“ระ...รุ่นพี่!” เมื่อมองเห็นชัดเต็มสองตาว่าเป็นคนไม่ใช่ผีแต่ก็ต้องตกใจซ้ำสองเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคือใคร

เพราะเขาคนนี้คือคนคนเดียวกับที่นั่งในร้านก่อนหน้านี้และยังเป็นเจ้าของสายตาที่น่ากลัวอีกด้วย และที่ฉันเคยพูดไปว่าเหมือนเคยเจอเขาที่ไหนพอตอนนี้ได้มาเห็นเต็มสองตาแล้ว

ก็เข้าใจดีเลยว่าผู้ชายตรงหน้าคือใคร นั้นก็คือรุ่นพี่ที่เป็นรักแรกพบของฉันและยังเป็นพี่ชายของดารันด้วยนั้นเอง!

ให้ตายสิยัยดา! แกลืมหน้าของชายที่เป็นรักแรกพบไปได้ยังไง แต่จะว่าไปถ้าจะลืมก็คงไม่แปลกเพราะคนเราเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้วนี่น่า

รวมถึงพี่เขาด้วยใบหน้าของพี่เขาในตอนนั้นกับในตอนนี้แตกต่างกันอยู่เล็กน้อยอาจจะเป็นเพราะอายุที่มากขึ้นหรือเปล่า

เอ๊ะ! ไม่ได้จะหมายความว่าพี่เขาแก่หรอกนะ เพียงแต่เหมือนมีอะไรบางอย่างที่แตกต่างออกไปแค่นั้นเองซึ่งฉันก็พูดไม่ถูกว่ามันคืออะไร

ดูเหมือนจะมีหนึ่งสิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนั้นคือแววตาอันเศร้าหมองอยู่ตลอดเวลาแต่บางครั้งก็เหมือนดวงตาของปีศาจที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างด้วยเช่นกัน

เพราะพี่เขาคือรักแรกพบนั้นจึงทำให้ฉันที่สนใจในตัวพี่เขาก็ทำได้แค่แอบมองและสังเกตแทนคล้ายกับพวกโรคจิต =_=

ซึ่งจะมีอยู่เรื่องหนึ่งที่ฉันไม่เคยเข้าใจแม้จะต่างคนต่างแยกไปใช้ชีวิตกันนานแล้วก็ตามแต่ฉันก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี...

ว่าทำไมพี่เขาถึงต้องทำเหมือนว่าตัวเองมีความสุขอยู่ตลอดเวลาด้วย คล้ายกับกำลังซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองเอาไว้ทั้งตอนอยู่ต่อหน้าเพื่อนหรือต่อหน้าน้องสาวก็ตาม

แถมบางครั้งก็มามหาวิทยาลัยพร้อมกับบาดแผลเล็กน้อยเชื่อว่าคงไม่มีใครเห็นเท่ากับฉันที่ชอบสังเกตคนอื่นหรอก

ก็แหม ~ ตอนช่วงวัยนั้นฉันอยู่คนเดียวไม่มีเพื่อนนี่น่า

อีกอย่างพี่เขาก็เหมือนเป็นคนสำคัญของฉันก็เลยทำให้ฉันแอบเห็นอะไรหลากหลายอย่างจากการที่แอบมองพี่เขาอยู่ทุกวันเวลาที่อยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยด้วยกัน

“รุ่นพี่ ?” ดูเหมือนอีกฝ่ายเองคงไม่เข้าใจจึงได้ทบทวนคำพูดก่อนหน้านี้พร้อมกับจ้องมองหน้าของฉันอีกรอบ ซึ่งครั้งนี้ดูเหมือนฉันจะไม่ได้รับสายตาที่น่ากลัวเหมือนก่อนหน้านี้แล้วนะ

อย่างกับคนละคนกันเลย

“มะ...ไม่มีอะไรค่ะ!” ฉันรีบยันตัวเองยืนตรงพร้อมกับตะโกนเอ่อ...พูดด้วยเสียงที่ดังออกไปจนคนตรงหน้าถึงกับตกใจเล็กน้อยเมื่อได้เห็นอาการของฉันในตอนนี้

“นี่กระเป๋าของคุณใช่หรือเปล่า ?” พี่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อเกี่ยวกับท่าทางของฉันเพียงแต่พูดถึงเรื่องกระเป๋าที่พี่เขายื่นมันออกมาตรงหน้าของฉันแทน

แน่นอนว่าฉันจดจำกระเป๋าใบนี้ได้ดีว่าเป็นของตัวเองเนื่องจากเป็นกระเป๋าที่แม่อุตส่าห์ลงทุนนั่งถักให้กับฉันด้วยมือของท่านเองเลยนะ

ถึงแม้จะสำคัญมากก็จริงแต่ก่อนหน้านี้สิ่งที่ฉันคิดเป็นอันดับแรกตอนถูกขโมยไปจะเป็นเรื่องกลัวไม่มีเงินกลับบ้านก็ตามแต่ก็เถอะ

ขอโทษด้วยนะคะคุณแม่ ;-; (หน้าโกรธของแม่ลอยมา)

งั้น...แสดงว่าคนที่วิ่งตามโจรไปก็คือรุ่นพี่นี่เองงั้นเหรอ แต่จะว่าไปแล้วหรือนี่อาจจะเป็นพรหมลิขิตหรือเปล่านะ -///-