KABANATA 1: Ang Halik sa Gabi

Halos mabato ko na ang alarm clock sa lamesa.

Istorbo.

Tatlong oras lang ang tulog ko, pero pakiramdam ko, parang hindi ako nakapikit kahit isang segundo.

Napahilot ako sa sentido bago bumangon mula sa kama.

Malamig ang sahig, tahimik ang buong bahay—senyales na umalis na si Mama para sa kaniyang panggabing trabaho sa ospital.

“Alas tres na pala,” mahina kong bulong habang dumiretso sa maliit naming kusina.

Nagsalang ako ng tubig para sa kape. Ang singaw ng kettle ay bumabalot sa hangin, pero ang isip ko ay wala rito—nasa ospital, sa kapatid kong si Claire.

Tatlong linggo na kaming delayed sa bayad ng gamot niya. Kung hindi ako makakapasok ngayong gabi, baka tuluyan siyang mapahinto sa gamutan.

Kaya kahit antok, kahit nanginginig pa ang mga kamay ko sa puyat, nagsuot ako ng simpleng itim na Tshirt at pantalpn. Naglagay ng manipis na lipstick at tumingin sandali sa basag naming salamin.

“Ngumiti ka, Elaris,” paalala ko sa sarili ko. “Kahit peke.”

Pagdating ko sa bar, sinalubong ako ng pamilyar na amoy—usok ng sigarilyo, alak, pawis, at pabango ng mga babaeng sumasayaw sa entablado.

Ang mga ilaw ng neon sign ay kumikislap sa basa’t madulas na sahig.

May halakhakan, sigawan, at mga matang sumusukat mula ulo hanggang paa.

Ito ang gabi ko.

Gabi-gabi.

“Elaris!” sigaw ni Carla, kasamahan ko sa counter. “Bilisan mo, bago dumating si Martha!”

Napangiwi ako. Si Martha—ang demonyitang manager ng bar.

Kahit ang pinaka-matapang na lasenggo, natatahimik pag siya ang dumating.

“On it,” sagot ko habang kinuha ang tray na puno ng bote ng beer.

“Table five!” sigaw ni Carla.

Habang naglalakad ako papunta sa mesa, naririnig ko ang kantiyaw ng mga lalaking nakaupo sa gilid.

“Ang ganda mo naman, miss. Magkano ang isang gabi?” sabi ng isa, may halakhak na bastos.

Huminga ako nang malalim, pinilit ngumiti.

“Pasensya na po, sir. Waitress lang po ako rito.”

Kailangan kong ngumiti kahit gusto ko nang buhusan ng alak ang mukha niya.

Isang maling galaw lang, baka mawalan ako ng trabaho.

“Hoy, Elaris,” bulong ni Vina, isa sa mga kasama ko. “Bakit ayaw mong lumipat? Maraming trabaho diyan na mas ligtas.”

Napatungo ako. “Malapit na akong makatapos sa pag-aaral. Kailangan pa ni Claire ng gamot.”

Tahimik siyang tumango. Alam niyang totoo iyon.

Lumipas ang ilang oras. Mas maingay, mas mainit, mas delikado.

Ang bar ay parang mundo ng mga halimaw—kung saan ngiti ang sandata, at lihim ang bala.

“Table fifteen!” sigaw ni Carla.

Bitbit ko ang beer at pulutan nang lumapit sa grupo ng mga lalaking malakas tumawa.

“Miss,” sabi ng isa, “’yung apat na sumasayaw sa entablado, pagkatapos nila, dito mo ilalagay ha?”

Ngumiti ako. “Sige po, sir.”

Ngumiti rin siya, pero kakaiba.

Malamig. Mapanganib.

Pagbalik ko sa counter, narinig ko ang boses ni Carla.

“Tandaan mo, huwag kang kokontra kahit kanino. Ang importante, ligtas ka.”

Tumango ako.

Pero sa loob-loob ko, sumisigaw ako.

Hanggang kailan ako magiging tahimik?

“Elaris!”

Dumagundong ang boses ni Martha mula sa likuran.

Napaismid si Carla. “Nandito na naman ang demonyitang pinaglihi sa sama ng loob,” bulong niya.

“Bakit po, Ma’am?” tanong ko, pilit na kalmado ang tono.

“Hindi ba’t kailangan mo ng pera para sa kapatid mo?”

Napalunok ako. “Opo.”

“Isang gabi lang, Elaris,” pabulong niyang sabi. “Sumama ka kay Mr. Gardo, at lahat ng problema mo, mawawala.”

Nanlamig ang dugo ko.

Hindi ako santo, pero hindi ko kayang ibenta ang kaluluwa ko.

“Matagal pa ba, Martha?”

Isang lalaking matanda, amoy alak at pawis, ang lumapit—si Gardo, isa sa mga bigating suki ng bar.

“Ma’am, bawal ‘yan,” sabad ni Carla. “Si boss mismo ang nagsabi—bawal galawin ang mga waitress dito.”

“Pwede ba, Carla, huwag kang makialam!” singhal ni Martha.

“Pasensya na po,” sagot ko, mahina pero matatag. “Hindi po ‘yan kasama sa trabaho ko.”

Nagdilim ang mukha ni Martha.

“Pasayahin mo lang ako ngayong gabi,” sabi ni Gardo, unti-unting lumalapit. “Bibigyan kita ng malaking halaga… gusto mo, dodoblehin ko pa.”

Ramdam ko ang malamig niyang hininga sa balat ko.

“Pasensya na po talaga, sir, pero bawal—”

Hinawakan niya ang kamay ko. Mahigpit. Mapangahas.

“Ito ang gusto ko—‘yung lumalaban,” sabi niya, sabay lapit ng labi sa akin.

PAK!

Nakahawak siya ngayon sa pisngi niya. Si Carla, galit na galit.

“Bastos kang matanda ka!”

Isang ngiti ang sumilay sa mga labi nito.

“Gusto mo bang makitang mawala sa hospital ang kapatid mo dahil wala kang pambayad? ”

Napalunok ako, ang ngalan ng aking kapatid ay tila isang sampal sa reyalidad at hirap ng buhay.

“Elaris pumunta ka rito! ” si Martha, ngunit hindi ko ito pinagtuunan ng pansin. Hanggang sa isang tinig ang nagpukaw sa akin. Mga mabibigat na yapak, mabigat na presensya.

Pagdilat ko, naroon na siya.

Isang lalaking nakaitim.

Matangkad. Malapad ang balikat.

Hindi mo mababasa ang ekspresyon sa mukha dahil sa gintong maskara.

Ang tanging nakikita lang ay ang kanyang labi—mapula, perpekto.

Sa ilalim ng maskara, may nakaukit na salita: Empereur-Roi.

“Want to meet my cousin—Satan?” malamig niyang sabi.

Ang boses niya, mababa at matalim—parang hampas ng kidlat sa katahimikan.

Sa presensya niya, parang huminto ang mundo.

Ang mga ilaw, biglang nagdilim.

Ang mga tao, napaatras.

Walang huminga.

Isang nakakalokong tawa ang sagot ni Gardo.

“At sino ka naman, batang nagmamarunong—”nagsilabasan ang mga lalaking nakaitim. .

Tahimik, walang ekspresyon.

Parang mga anino ng kamatayan.

Hindi makaimik ang naghuhuramentadong si Mr Gardo. Mga suot nilang may mga nakaukit, nakakanginig ng laman.

Lumapit siya sa akin.

Hinawakan niya ang braso ko—mahigpit, pero hindi marahas.

Hinila ako palayo sa gitna ng gulo.

Ang tibok ng puso ko, parang sumasabay sa mga yabag niya.

“Bitawan mo ako!” sigaw ko, pero mahina.

Bago pa ako makapagsalita, dumampi ang kaniyang labi sa akin—mainit, mabilis, mapanganib.

Isang segundo lang iyon, pero para bang tumigil ang oras.

Pagdilat ko, wala na siya.

Ang naiwan lang ay ang amoy ng caramel at Bvlgari Man Wood essence na pabango nito.

At sa gitna ng katahimikan, habang hawak ko pa ang tray na kanina lang ay puno ng beer, narinig ko ang mga singhapan ng mga tao.

May mga tumatakbong security.

Si Carla, nanginginig.

Si Martha, nakayuko sa takot.

Ako?

Nakatayo lang. Walang maramdaman kundi ang tindi ng kabog ng dibdib ko—

at ang isang tanong na paulit-ulit na umuukit sa isip ko:

Sino ka?