KABANATA 2: Sa bawat dampi

Tahimik akong nakaupo ngayon sa malaking balkonaheng nakaharap sa hardin.

Ang malamig na simoy ng hangin ay dumadampi sa balat ko, tila pinapawi ang bigat ng mga nakaraang araw.

Ang liwanag ng buwan ay humahaplos sa marmol na sahig, at sa bawat buga ng usok ng sigarilyo ko, para bang kasabay nitong lumalabas ang mga lihim na matagal ko nang itinatago.

Isang kaluskos mula sa pinto. Tahimik kong pinakinggan ang bawat yapak—mabigat, maingat, pamilyar.

“King, masamang balita.”

Levi. Laging direkta, walang paligoy.

Katahimikan ang namayani bago ito muling nagsalita.

“Miss Ivelisse went missing.”

Nanatili akong nakatingin sa kawalan, pinanatili ang aking awra. Walang emosyon. Walang bakas ng gulat.

“You know what to do.”

“Understood, King.”

Sumenyas ako na pwede na siyang umalis. Pagkasara ng pinto, tanging ugong ng hangin ang naiwan.

“Ivelisse... hanggang kailan ka ba magtatago,” bulong ko sa sarili, halos walang tunog.

Humugot ako ng malalim na buntong-hininga at sinindihan ang isa pang sigarilyo.

Ang usok ay tumalbog sa hangin, kasabay ng mga alaala na pilit kong tinatabunan.

“Himala, narito ka ngayong gabi!”

Boses ni Mama — masigla, ngunit may halong pagsusuri.

“Bawal ba?” tugon ko, bahagyang nakangiti.

Tumaas ang kilay niya at walang pasabing binato ako ng librong dala niya. Tumama ito sa railings at bumagsak sa sahig.

“Just kidding.”

“Joking is not your hobby,” sabi niya sabay tawa.

Napailing na lang ako. Kahit kailan, hindi siya nawawalan ng enerhiya.

Hindi pa man siya nakakalayo mula sa pinto, isa pang yapak ang narinig ko — mas mabigat, mas pamilyar.

“Kumilos na si Magnus. Anong plano mo?” tanong ni Dad.

“Hindi pa ba nagtanda ang matandang iyon?”

Napatawa siya nang mahina. “Magnus isn’t that old. Pero marami na ang nagreklamo — bakit hindi mo pa rin tinatapos si Magnus?”

Tumayo ako, sumandal sa railings, at binuga ang usok ng sigarilyo. Sa ibaba, ang mga ilaw ng hardin ay kumikislap-kislap, parang mga matang nagmamasid.

“Let him enjoy his last two days, Dad.”

Lumapit siya, seryoso ang tingin. “One more thing — si Gardo. Matagal na palang nang-aabuso dahil sa suporta ni Magnus.”

Tiningnan ko siya, mariin. “Bakit mo nasabi?”

“Remember Silvestre? He talked. And your grandfather wants to see us — we’re leaving tonight.”

Tumango lang ako. Sa pamilya namin, may mga bagay na hindi kailangang ipaliwanag.

Madaling araw. Tumunog ang telepono.

Levi.

“King, tahimik ang Seravell. Wala silang galaw maliban sa anak nitong lalaki.”

“What about him?”

“Gabi-gabi sa JC Club.”

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis. JC Club — lugar ng mga patay-gutom sa kasiyahan.

“Follow him. Report everything.”

“Yes, King.”

Pagkababa ng tawag, muling nanumbalik ang katahimikan. Ang lamig ng gabi ay tila sumisingit hanggang sa aking buto.

Pagpasok ko sa kompanya kinabukasan, agad akong sinalubong ng pamilyar na eksena:

mga empleyadong nakayuko, nagmamadaling bumati ng “Good morning, Sir Lim.”

Ang kanilang mga ngiti ay kasing peke ng mga ulat na ibinibigay nila sa akin araw-araw.

“Sir, may meeting po kayo with the board at eleven.”

“Okay.”

Tahimik kong tinanggap ang folder at dumiretso sa opisina.

Sabi nila, malamig daw ako. Walang emosyon. Walang puso.

Pero sa mundong ito, iyon ang kakayahan.

Ang kahinaan — iyon ang tunay na kamatayan.

Alas-onse. Conference room.

Mainit agad ang usapan.

“Mr. Lim, the project fund disappeared!” sigaw ni Mr. Froilan, sabay hampas ng kamay sa mesa.

“Marami na rin ang umatras na partners dahil sa isyung ikaw ang pumatay kay Gardo!”

Tahimik akong tumingin sa kanila.

Ang mga mukha nila ay puno ng takot, hindi lang dahil sa sitwasyon — kundi sa akin.

“How sure are they?” tanong ko, kalmado pa rin. “And if you want to resign, I won’t stop you.”

Napatikom ang bibig ni Froilan.

“Kung patuloy lang tayong ganito—”

“What?” malamig kong putol.

Napayuko siya. Walang sumagot.

“Give me three days. I’ll clean this mess,” sabi ko, nananatiling titig kay Villarte — ang lalaking hindi mapakali sa upuan.

Ang mga daliri niya’y walang tigil sa pagtapik sa mesa.

Ganoon kumilos ang isang traydor.

Maaga akong umalis sa opisina.

Napahinto ako sa isang coffee shop malapit sa JC Club.

Sa loob, may kakaibang katahimikan sa kabila ng dami ng tao.

At doon ko siya nakita.

Isang napakagandang binibini — inosente, ngunit matatag.

Ang kanyang buhok ay mahaba at bahagyang kulot, nakalugay sa balikat.

Ang kaniyang mga mata, parang dagat bago ang bagyo — kalmado, pero malalim.

Nakangiti siya habang tinatanggap ang mga order ng customer, at sa sandaling iyon, parang may nagbago sa paligid.

Hindi ko na maalala ang huling beses na nakaramdam ako ng ganitong katahimikan.

Lumipas ang ilang minuto. Tumalikod siya, nagpaalam sa kasamahan, at tuluyang nagtungo sa ibang customer.

Nanatili sa isang lilim, hindi kalayuan sa Bar.

isang customer ang mapangahas, iginaya ang mga kamay nito patungo sa puw*t ng dalaga.

Damn it.

Hindi ito nagalit, bagkus isang ngiti ang iginawad nito sa lalaki.

Sa katamtamang laki na blusa na suot nito, makikita ang maganda nitong mga hinaharap. Mapuno at tila ang sarap lamasin.

Fitted jeans, bumabakat ang kurba ng pwet na lalong nagpaparamdam sa akin ng init. Tipong ang sarap lamasin at palipatan ng mga galit.

Namalayan ko nalang ang aking sariling nasa loob na ng VIP room.

“Mr Grayson.” Samuel, ang may-ari ng club.

“I want a petite lady. Yung mag eenjoy ako sa gabi.”

Isang nakakalokong tango ang iginawad nito sa akin. Hindi nagtagal ay may kumatok sa pinto. Isang babae, hindi katangkaran at parang ang sarap ng laman.

She just smile, walang pag aatubiling nilapitan ko ito. Nil*plap, ginalugad ang kaniyang bunganga, sin*s****p ang dila.

Sa bawat ung*l nito, isang babae lang ang lumitaw sa aking isipan. Ang babaeng ninanais ni Gardo.

“Hmmmm, so good! ” isang malanding ungol ang pinakawalan.

ang aking karg*da, nais nang lumusob sa kweba, naggagalit at nais ng kumawala sa aking pantalon.

Isang mainit, masarap at masikip na bibig ang sumalubong sa aking nagwawalang pagkal*laki. Sa haba nito, mula sa kaniyang mga mata ay batid kong nahihirapan ito dahil sa hindi magkasya. Pero wala akong pakialam.

“Deeper! ” saad ko kasabay ng aking ungol.

“Lean on the wall!”

walang pasabi itong sumunod sa aking nais, pinunit ang munting tila na nakaharang sa kaniyang p*rlas na bagong linis.

Mahaba at masasarap na ung*l ang pinakawalan nito nang umpisahan kung br*skahin ang kaniyang pagkab*bae. Hindi masyadong masikip pero kelangan kong malabas ang init ng aking katawan.

Dahan dahan ang aking paglabas pasok sa kaniyang kas*lan, madulas ngunit napakasarap. Inaabot ang dalawang naglalakihang hinaharap, pilit tinatayo ang mga mapupulang n*pples nito.

Hindi naman nagtagal, kusa itong umarangkada sa aking paglal*ki, sinasalubong ang bawat hagod ko sa kanya.

“You're so big! ” ungol nitong sambit.

Nakakangalay ang nakatayo, kaya't hinila ko ito at pinadapa sa sofa, walang sinasayang na oras ay agad na bin*yo ko ito ng malakas.

Mga halinghing nito at di alam saan titingin, mga mata nitong tumitirik sa sarap.

“Damn it, ang sarap mong b*yuhin. ”

Ramdam kong malapit na ako, hinarap ko ito sa akin. Mula sa ibabang parte ay umarangkada ako ng pwesto patungo sa kaniyang bibig. Hindi pa ito makapagsalita, isang bayo at pinasok ang kabuuan ng k*rgada ko sa kaniyang maliit na bibig.

Binab*yo ko ito ng marahas, walang pakialam. Nais ko lang ilabas ang dapat lalabas.

Isang hayok at sagad ang aking ginawa, katas na dumaloy mula sa aking ar* patungo sa kaniyang lalamunan. Namumula ang kaniyang mukha, marahil sa hirap paghinga habang binabayo ko ito.

“fifty thousand pesos for tonight.” Saad ko rito, nilapag ang cheque sa mesa pagkatapos magbihis.

hindi ko na hinintay na magsalita ito.

Isang mausok at amoy alak na paligid ang sumalubong sa akin.

sa hindi kalayuan, nakita ko na naman ang babaeng nasa aking isipan habang may tinitira na iba.

“El, sabay na tayong umuwi!”

“Sige”

Sa isang tabi, taong hindi makilala ang nakatingin sa dalaga. Mga mata nitong nag-aapoy sa pagkagusto sa dalaga.

'Parang magkaroon pa ako ng karibal'

Hindi ako mapakali, pigil ang paghinga, isang nakakakilabot at pamilyar na tattoo nito sa kaniyang mga kamay.

Bakit ka pa bumalik?