KABANATA 3: He's Back

Isang katok mula sa pinto ng aking silid.

“Come in,” malamig kong sambit.

Pumasok si Levi—tahimik, ngunit halata sa mukha ang bigat ng dala niyang balita.

“King, Agua reported that Seravell wants to get this young lady—named Elaris.”

Tahimik akong nakinig habang nakatingin sa kaniya, pinipigil ang biglang pagbabago ng hangin sa paligid.

“She also said… Seravell’s disposing of women’s bodies in their basement. The missing ones.”

A cold silence fell between us.

Sino bang mag-aakala—ang Seravell na kilala sa kalinisan ng negosyo, ay may nililihim na mas madilim pa sa gabi?

“Target’s photo?”

Kinuha niya ang maliit na envelope mula sa kaniyang pouch.

Sa loob nito, isang larawan ng babaeng may inosenteng ngiti — Elaris, nice name.

May kung anong kumislot sa dibdib ko. Hindi ko maintindihan kung bakit siya ang punterya ng kalaban.

“Block Seravell’s men at all cost,” utos ko, kalmado ngunit matalim. “Wait for my next signal.”

Tumango siya at lumabas ng kwarto.

Naiwan akong mag-isa.

Humugot ako ng malalim na hininga, at mula sa bintana, tanaw ko ang lungsod na nilalamon ng gabi.

Sa mga ilaw nito, may mga lihim na tinatakpan—at ngayong gabi, isa na namang lihim ang bubuksan ko.

Gusto kong makaamoy ng dugo.

Kinuha ko ang lumang telepono mula sa drawer—isang linya na matagal ko nang hindi ginagamit.

“Caleb,” tawag ko nang sagutin ang kabilang linya.

Isang pamilyar na tawa ang sumagot.

“Himala at naisipan mo akong tawagan, King.”

“UG.”

“Tell me,” aniya. “Anong bumabagabag sa’yo at gusto mo na namang magmarka?”

“Just tell me if you’re in or not.”

“Chill, King. Para kang bulkan.”

“Just yes or no, as*hole.”

Tawa muna siya bago sumagot. “Of course, I’m in. Kita tayo sa ring.”

Sa ilalim ng lumang istasyon, nagtipon ang mga taong uhaw sa dugo.

Ang singaw ng pawis, usok, at sigaw ng madla ang bumalot sa hangin.

At sa gitna ng bilog na arena, kami ni Caleb—magkaharap, parehong sugatan, parehong buhay.

Sa bawat suntok, bawat hampas, tinatanggal ko ang bigat sa dibdib ko.

Bawat talsik ng dugo ay paalala na buhay pa ako—at may misyon pa akong kailangang tapusin.

Nang matapos ang laban, pareho kaming basag—duguan ngunit humahagikgik.

“Dude,” ani Caleb habang naglalagay ng yelo sa kanyang panga. “Alam kong may dahilan kung bakit namiss mong magpakademonyo.”

“Seravell,” malamig kong sagot.

“Again?”

“Seravell isn’t that easy to kill.”

Ngumisi siya. “Looks like the King’s hunting again.”

Ngunit ngayong gabi, hindi lang dugo ang laman ng isip ko.

Nasa isip ko ang babaeng may inosenteng ngiti sa litrato. Elaris.

Kinabukasan, nagpunta ako sa JC Club—ang bar na pinupuntahan ng target.

Ang ilaw ay kumikislap, halimuyak ng alak at pabango ang humahalo sa hangin.

Ang tunog ng musika ay malakas, ngunit sa gitna ng ingay, doon ko siya agad nakita.

Elaris.

Simple. Masigla. Walang kaalam-alam sa mundong gusto siyang lamunin.

Habang nag-aayos siya ng mga baso sa counter, napansin ko ang pagod sa kaniyang mga mata. Ngunit sa ilalim ng pagod na iyon, may liwanag—isang uri ng tapang na bihira kong makita.

Hindi niya alam, pero sa mundong ito, ang ganoong liwanag ay mabilis pawiin ng dilim.

Lumapit ako.

“Can we talk for a while?”

Nagulat siya.

“Ikaw?” tanong niya, halos pabulong.

“Yeah. Just some matters to discuss.”

Tahimik siya. Kita ko ang pag-aalangan, pero may halong kuryosidad.

“Your life is in danger,” malamig kong sabi habang sinisindihan ang sigarilyo.

“Hindi po nakakatawa,” inosente niyang tugon, sabay iwas ng tingin.

“I’m serious, woman. I heard may mga taong gustong kunin ka. I know you’ve noticed something off lately.”

May sandaling katahimikan. Kita ko sa mga mata niya ang takot na pilit niyang tinatago.

“Just pretend to be my girlfriend,” sabi ko, direkta. “I’ll make sure you and your family are safe.”

Nakunot ang noo niya, halatang hindi makapaniwala.

“Teka lang—akala mo ba nakalimutan ko yung nangyari nung gabing iyon?”

“That kiss?”

Namula ang mukha niya, halatang nainis.

“Hindi yun! You and your men—you’re dangerous. Hindi ko kailangan ng tulong mo!”

Napangiti ako. “Dangerous men save lives too.”

Bago pa siya makasagot, tumunog ang ear-piece ko.

“Positive,” ulat ng tauhan ko. “Nagsisimula na sila.”

Mabilis kong binulsa ang telepono.

“Don’t let them near the target,” utos ko.

Lumipat ako sa second floor, kung saan may mas malinaw na tanaw sa crowd.

Isang waitress ang lumapit. “Hi sir, ano pong order?”

“Whiskey. Straight.”

Habang hinihintay ko ang inumin, tumingin ako muli kay Elaris sa ibaba.

Nakatingin siya sa mga customer, nakangiti, walang ideya na may mga matang nagmamasid sa kanya mula sa dilim.

Ang bawat galaw niya ay parang musika—banayad, tahimik, ngunit nakakabighani.

At sa bawat pag-ikot ng ilaw, mas lalong lumilinaw sa isip ko:

I’ve seen too many people die. But losing her… that, I won’t allow.

Isang tao sa dulo ng bar ang gumalaw nang kakaiba.

Naka-bonet, at sa kanang braso niya ay may tattoo—Big Bang Assassin.

Matagal ko na silang binura sa listahan ng mga buhay.

So bakit may isa pa sa kanila rito?

“Eyes on the left,” bulong ko sa comms. “Target moving.”

Tahimik ang lahat, ngunit ramdam ko ang simula ng unos.

Dahan-dahan akong tumayo at inikot ang bar.

Nakita ko ang dalawang lalaking papalapit kay Elaris—mga aninong sumasabay sa musika.

Mabilis kong hinawakan ang braso niya.

“Don’t scream,” bulong ko.

“Anong—”

“Look behind you.”

Paglingon niya, nakita namin ang dalawang lalaking naka-itim.

Ang isa, may hawak na baril.

“Stay behind me,” mariin kong utos.

Dahan-dahan ang mga lakad na ginawa habang kaagapay ko sya.

Nagsimulang magsitakbuhan ang mga tao, nagkagulo ang lugar.

Hinila ko siya papunta sa emergency exit, ngunit bago kami makalabas, isa pang lalaking nakaitim ang nasa may pader—ilang pulgada lang mula sa kinaroroonan namin.

Napasigaw si Elaris, halos mapatid sa takot.

Tinakpan ko ang bibig niya at hinila papasok sa kusina.

Nagtago kami sa madilim na parte sa kusina, sa gitna ng amoy ng mantika at alak.

Ramdam ko ang mabilis na tibok ng kanyang puso, halos sabay sa tibok ng akin, namalayan ang mga labi kong inangkin ang kaniyang mga mapupulang labi.

Nanginginig ang kamay niya habang nakahawak sa braso ko. Kinagat ang aking labi. Damn this woman.

“W-why are they doing this?” halos pabulong niyang tanong.

“Because you saw something you shouldn’t have,” sagot ko. “And they think killing you will hide their tracks.”

Tahimik siya. Ilang segundo bago siya muling nagsalita.

“Sino ka ba talaga?”

Tumingin ako sa kanya.

Sa dilim, nagtagpo ang aming mga mata.

“Someone who kills monsters,” sagot ko. “And right now, they’re hunting you.”

Ilang minuto ang lumipas bago ko sinenyasan ang mga tauhan ko.

“Secure the back. Get a car ready.”

Bumalik ako kay Elaris, dahan-dahang hinawakan ang kanyang kamay.

“Come with me.”

Nag-aatubili pa siya ngunit tumango.

Paglabas namin sa likurang pinto, sinalubong kami ng malamig na hangin.

Sa ilalim ng liwanag ng buwan, huminto siya at tumingin sa akin.

“Bakit mo ako tinutulungan?” tanong niya, ang tinig niya’y halo ng takot at pagtitiwala.

Mabilis kong isinakay siya sa sasakyan.

“Because I owe someone a life,” sagot ko. “And I think it’s yours.”

Sa loob ng kotse, katahimikan ang namayani.

Tinitigan ko siya sa salamin—ang mga mata niyang puno ng takot, pagkalito, at kakaibang lakas.

“Where are we going?” tanong niya.

“To a safe house.”

“Safe?” may bahid ng pagdududa. “O another kind of danger?”

Ngumiti ako, bahagya lang. “Both.”

Habang umaandar ang sasakyan, hindi ko maiwasang muling mapatingin sa kanya.

Hindi niya alam—ang mundong ginagalawan ko ay hindi nagbibigay ng kaligtasan.

Ngunit sa gabing iyon, isang bagay ang malinaw:

The moment I met her, danger stopped being my enemy—

It became hers too.

Nang makarating kami sa safehouse, tahimik akong bumaba at binuksan ang pinto.

Ngunit bago pa man kami makapasok, isang tinig ang umalingawngaw mula sa dilim.

“Long time no see, King.”

Mula sa anino, lumabas ang isang lalaking may pamilyar na ngiti—may hawak na dagger.

“You finally found her.”

At sa likod ni Elaris, isang pulang laser dot ang lumitaw sa kanyang dibdib.