DEMON GUY 3

In Evening 🌥...

กว่าจะถึงตอนเย็นได้ ฉันต้องเจอกับคำพูดกระทบกระทั่งและเชือดเฉือนของเคนไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ ฉันรู้แต่ว่าเขาคงเห็นฉันเป็นศัตรูไปแล้ว

“อาร์ดา ฉันกลับก่อนนะ ไว้เจอกัน” เขาเดินมาบอกอาร์ดาด้วยน้ำเสียงเป็นมิตรปกติ แต่สายตาที่เหลือบมองฉันกลับไม่ต่างกับคนที่เกลียดกันมาเป็นร้อยชาติ อย่างที่ฉันบอก เขาคงเห็นฉันเป็นศัตรูไปแล้ว แต่ฉันจะพยายามทำใจให้ได้ก็แล้วกัน ในเมื่อทำอะไรมากกว่านั้นไม่ได้ ฉันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ บังคับให้เขาเปลี่ยนความคิดให้กลับมามองฉันเป็นเพื่อนอีกครั้งก็ไม่ได้เหมือนกัน สรุปคือฉันทำได้แค่ทำใจจริงๆ

“อิง มึงอ่ะ จะกลับเลยป่ะ” อาร์ดาหันมาถามฉัน หลังจากที่เคนเดินไปแล้วพร้อมกับพวกเพื่อนๆของเขา

“มึงอ่ะ จะกลับยัง” ฉันถามกลับไป

“ยังอ่ะ รอเจคอบก่อน เอ่อ เพื่อนอ่ะ เขาบอกจะมารับ” ฉันไม่รู้หรอกว่าเจคอบที่อาร์ดาพูดถึงคือใคร แต่เอาเป็นว่าฉันจะนั่งรอเป็นเพื่อนอาร์ดาดีกว่า ฉันอยากทำอะไรเพื่อไถ่โทษความผิดของตัวเองบ้าง

“งั้นกูนั่งเป็นเพื่อนมึงก่อนดีกว่า เดี๋ยวเพื่อนมึงมารับเมื่อไหร่ กูค่อยกลับ”

“เห้ย ไม่เป็นไร กูรอคนเดียวได้”

“เอาน่า ให้กูนั่งเป็นเพื่อนเหอะนะ กูอยากทำอะไรเป็นการไถ่โทษให้มึงบ้าง”

“แต่...”

“ไปนั่งตรงนั้นกันดีกว่า” ฉันมัดมือชกยัยเพื่อนขี้เกรงใจด้วยการชิงพูดแล้วชิงลากมันไปนั่งที่โต๊ะไม้ยาวใต้ตึกคณะ ทีนี้มันก็คงปฏิเสธฉันไม่ได้แล้วล่ะใช่มั้ย...☺️~

.

..

...

ฉันนั่งรอเป็นเพื่อนอาร์ดาไปเรื่อยๆ ระหว่างรอก็หาเรื่องอะไรคุยกันไปพลาง รู้สึกว่าตอนนี้เริ่มมืดแล้วนะ น่าจะสัก 6โมงเย็นมั้ง เดี๋ยวขอดูนาฬิกาแป๊บ

...18 : 08

ใช่จริงๆด้วย 6 โมงแล้วจริงๆ

“อาร์ดา” ระหว่างที่เรานั่งคุยกันอยู่ ก็มีเสียงผู้ชายเรียกชื่ออาร์ดา ก่อนอาร์ดาจะหันไปมอง ฉันเองก็ด้วย เอ๊ะ? นั่นมันผู้ชายคนนั้นนี่นา คนที่ประจานอาร์ดาในร้านกาแฟ ถ้าฉันจำไม่ผิดอ่ะนะ แล้วเขาสองคนมาญาติดีกันได้ไง? แต่ช่างเถอะ ฉันจะไม่ถามไม่อะไรกับอาร์ดามันก็แล้วกัน พวกเขาดีกันก็ดีแล้ว

“โทษนะที่มาช้า พอดีวันนี้เพิ่งเสร็จงานจริงๆ”

“ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ ก็นายบอกฉันตั้งแต่เช้าแล้ว”

“เข้าใจ? เห้ย! เข้าใจจริงดิ!”

“ก็จริงอ่ะดิ” เขาคุยกันอย่างสนิทสนมด้วยแฮะ แต่เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ฉันคงต้องขอขัดจังหวะแป๊บนึง

“เอ่อมึง” ฉันสะกิดอาร์ดาเบาๆ

“คือเพื่อนมึงมาแล้ว งั้นมึงกลับเหอะ จะได้ไม่เสียเวลา” ที่ฉันบอกแบบนั้น ไม่ได้ตั้งใจจะไล่หรือว่าเร่งรัดให้มันกลับหรอก แต่ฉันเกรงใจเพื่อนมันแทนมัน ไหนๆเขาก็อุตส่าห์มารับแล้ว มันเองก็นั่งรอนานแล้ว เพราะงั้นพากันกลับกันเลยน่าจะดีกว่า จะได้ไม่เสียเวลา

“แล้วมึงอ่ะ” อาร์ดาถามฉันกลับมา

“เดี๋ยวมึงกลับกูก็กลับ”

“เหรอ อืม งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ”

“อืม” ฉันยิ้มให้อาร์ดา ก่อนมันจะยิ้มตอบฉันแล้วลุกเดินไปหาเพื่อนที่ฉันจำได้ว่ามันบอกว่าชื่อเจคอบ

“อิง บ๊ายบาย” มันหันมายิ้มโบกมือบ๊ายบายฉันอีกทีก่อนจะขึ้นรถ ส่วนฉันเหรอ พอยิ้มบ๊ายบายตอบมันเสร็จ รอดูรถแล่นออกไปเสร็จ ฉันก็เดินไปออกทางประตูเล็กของมหาลัย ก่อนจะเดินไปตามฟุตบาท หอฉันอยู่ในซอยข้างหน้านี่เอง เดินไปสักสิบนาทีก็ถึง

.

:

;

5 นาทีผ่านไป...

ตอนนี้ฉันเดินเข้าซอยมาแล้วล่ะ ในซอยออกจะเงียบแล้วก็มืดนิดหน่อย เพราะซอยนี้ไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่านสักเท่าไหร่ บังเอิญหอมันอยู่ลึกไปนิดอ่ะ คนเลยไม่ค่อยมาเช่ามั้ง แต่สำหรับฉัน ฉันไม่มีปัญหาหรอก เพราะหอมันถูกด้วย ลึกนิดลึกหน่อย ไม่เป็นไร ให้อภัย เดินเอาก็ได้ ได้ออกกำลังกาย แถมได้ประหยัดเงินด้วย

ปี๊นๆ!!!

เสียงแตรทำเอาฉันสะดุ้ง ก่อนฉันจะรู้สึกว่ารถคันที่เป็นที่มาของเสียงกำลังขับรถมาเลียบๆเคียงๆกับฉัน

“มาเดินค่ำๆมืดๆ อ่อยเหยื่อหรือไง” เดี๋ยวนะ นั่นเสียงเคนไม่ใช่เหรอ ใช่จริงๆด้วย พอฉันหันไปมอง ก็เป็นเขาจริงๆ เขากำลังขับรถสลับกับหันมาทางฉันผ่านหน้าต่างเบาะข้างคนขับที่ลดกระจกลงเรียบร้อยแล้ว

“เพิ่งรู้นะ ว่านอกจากสันดานไม่น่าคบนั่นแล้ว เธอยังมีสันดานชอบเดินอ่อยผู้ข้างทางด้วย”