DEMON GUY 2

(Ingfha Part)

“นั่งไหนดีอ่ะ ตรงนั้นป่ะ มี 2 ที่พอดี” พอขึ้นมาถึงห้องเรียน อาร์ดาก็หันมาถามฉัน ก่อนจะชี้ไปตรงที่นั่งที่ว่างอยู่ 2 ที่พอดี ส่วนตรงอื่น เป็นที่เดียว ที่เดียว ห่างๆกันไป

“อืม” ฉันพยักหน้า ก่อนเราจะเดินไปตรงนั้นพร้อมกัน

“มึงนั่งไหน ตัวนั้นหรือตัวนี้” อาร์ดาหันมาถามฉันอีกรอบ

“ตัวไหนก็ได้”

“เคๆ” แล้วอาร์ดาก็นั่งลง ฉันก็ทำท่าจะนั่งลงตาม แต่... จู่ๆเคนก็มาชิงนั่งตัดหน้า ก่อนเขาจะหันมามองฉันอย่างยียวน

“ไปตรงโน้นดิ ปกติเธอไม่นั่งใกล้อาร์ดาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ก็คงไม่เป็นไรหรอกใช่มั้ย ถ้าฉันจะนั่งข้างอาร์ดาเหมือนเดิม เหมือนตอนที่อาร์ดา ‘ไม่มีใคร’ มานั่งด้วย” เขาย้ำคำว่าไม่มีใครชัดเจน และฉันรู้ว่าเขาจงใจพูดกระทบฉันเรื่องนั้น ในเมื่อทั้งน้ำเสียง ทั้งคำพูด และทั้งแววตาของเขาสื่อความหมายชัดเจน แน่นอน มันทำให้ฉันกลืนไม่เข้าคายไม่ออก มันจุกขึ้นมาซะอย่างนั้น จุกกับความผิดของตัวเองที่เคยทำ โดยที่มีคำพูดของเคนเป็นเหมือนเข็มที่คอยทิ่มแทง

“เคน ไม่เอาน่า อย่าแกล้งอิงดิ”

“ไม่ได้แกล้ง ฉันพูดจริง” สายตาเกลียดชังของเขาที่มองฉันมันทำให้ฉันเชื่อสนิทใจว่าเขาไม่ได้พูดโกหกอย่างที่เขาว่าจริงๆ

“แต่ว่าเคน...”

“เอ่อ ไม่เป็นไรมึง เดี๋ยวกูไปนั่งตรงโน้นก็ได้ เจอกันท้ายคาบนะ” ฉันชิงพูด ไม่อยากให้เขาสองคนต้องมามีปัญหากันเพราะฉัน ก่อนฉันจะฝืนยิ้มให้อาร์ดาแล้วรีบเดินไปนั่งที่เก้าอี้อีกฝั่ง นาทีนี้เองที่ฉันฝืนยิ้มไม่ออกอีกแล้ว มันอึดอัดทรมาน มันรู้สึกเจ็บยังไงไม่รู้ เหมือนอยากร้องไห้ออกมา นี่สินะ สิ่งที่เรียกว่าเวรกรรม

At Noon ☀️...

@Canteen

หลังจากเรียนเสร็จ ฉันก็มากินข้าวกับอาร์ดา แต่ไม่ได้มากันแค่สองคนหรอก มีเคนกับเพื่อนๆเขาด้วย เพราะหลังจากเกิดเรื่อง ก็มีแค่กลุ่มเคนที่ยังคบอาร์ดาอยู่ ตอนนี้ก็เลยเหมือนกับอาร์ดาสนิทกับพวกเขาไปโดยปริยาย และฉันคงเหมือนส่วนเกินสำหรับกลุ่มเขา ในเมื่อหนึ่งในสมาชิกไม่ได้ต้อนรับ เอ่อ ฉันคงไม่ต้องบอกหรอกใช่มั้ยว่าหนึ่งในสมาชิกที่ว่านั่นคือใคร

ปึก!

พูดถึงก็มาพอดี เคนเดินกลับมาที่โต๊ะอาหารพร้อมกับจานข้าวและแก้วน้ำ ก่อนเขาจะวางแก้วลงบนโต๊ะอย่างแรง

“เห้ยสัส วางดีๆก็ได้มั้ยวะ เห็นมั้ย น้ำกระเด็นใส่อิงนั่นอ่ะ” เบียร์ทักขึ้นมา

“โทษที บังเอิญไม่อยู่ในสายตา เลยไม่เห็น” เคนบอกด้วยเสียงแข็งๆ ก่อนนั่งลงตรงข้ามฉัน เพราะมันเหลือว่างอยู่ตรงนั้นที่เดียว

“ไอ้สัส ดูพูดเข้า หยอกสาวแรงไปป่ะวะ” เบียร์พูดปนหัวเราะ แต่ฉันรู้สึกได้ ว่าคนพูดจริงจัง ดูเหมือนเขาจะเกลียดฉันมาก ไม่งั้นคงไม่ตั้งใจเชือดเถือนกันทุกครั้งที่มีโอกาสแบบนี้

“ใครว่ากูหยอก” นั่นไง เป็นอย่างที่ฉันคิดจริงๆ เขาไม่ได้หยอกเล่น แถมตอนนี้เขากลับจ้องฉันด้วยสายตาเกลียดชังกว่าเดิม ขนาดตอนนี้ที่ทุกคนเริ่มลงมือกินข้าวกันเพราะทุกคนที่โต๊ะมากันครบแล้ว เขาก็ยังไม่เลิกจ้อง จนฉัน ฉันรู้สึกอึดอัด กินข้าวไม่ค่อยลง

“เอ่อ มึง กูอิ่มแล้ว ขอไปห้องน้ำหน่อยนะ” สุดท้ายฉันเลยต้องยอมแพ้ ด้วยการวางช้อนแล้วลุกขึ้น

“อิ่มแล้วเหรอ มึงเพิ่งกินไปได้แค่ไม่กี่คำเองนะ”

“อืม กูอิ่มแล้วจริงๆ พอดีไม่ค่อยหิว” ฉันฝืนยิ้มเจื่อนๆให้อาร์ดาแล้วเดินออกมาจากโต๊ะ แต่ฉันไม่ได้เดินไปห้องน้ำหรอก ฉันเดินออกมาหาที่เงียบๆนั่งคนเดียว เผื่อการไม่ต้องเห็นสายตาเกลียดชังคู่นั้น มันจะทำให้ฉันหายอึดอัดลงไปบ้าง

“สันดานโกหกแบบนี้ แล้วจะเชื่อได้ยังไง ว่าที่เธอไปขอโทษอาร์ดา เธอพูดจริง”

“เคน!” ฉันหันไปมองต้นเสียงด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะตามมาหาเรื่องถึงตรงนี้ และทางที่ดี ฉันคิดว่าฉันไม่ควรจะเผชิญหน้ากับเขา ใช่ ฉันควรจะเดินหนีเขาไปที่อื่น

“จะไปไหน” เขาขยับมาดักหน้าฉันไว้ เหมือนไม่อยากให้ฉันทำอย่างที่ตั้งใจ

“จะไปห้องน้ำ” ฉันบอกไปเร็วๆก่อนทำท่าจะหลีกไปเดินตรงอื่น แต่เขาก็ยังขยับมาขวางอีก สีหน้าท่าทางทั้งยียวนทั้งหาเรื่อง

“เมื่อกี้เธอก็บอกว่าไปห้องน้ำ”

“...” ฉันเถียงไม่ออก เลยทำได้แค่ก้มหน้าแล้วเม้มปากเอาไว้

“อยากรู้จริงๆ ว่าสันดานอย่างเธอ พูดความจริงเป็นรึเปล่า” เขาเดินเข้ามาใกล้ฉันอีกนิด พอฉันถอย เขาก็เดินเข้ามาอีก ใกล้จนตอนนี้ฉันติดกำแพง ฉันเลยไม่มีทางเลือก ต้องเงยหน้าพูดกับเขาตรงๆ

“ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันทำ มันคงทำให้นายไม่ชอบฉัน แต่ฉันไม่ได้โกหกอาร์ดาอย่างที่นายเข้าใจ ทำไมเหรอ คนทำผิดจะสำนึกผิด มันไม่ได้เลยเหรอ”

“ได้ดิ คนจะสำนึกผิดอ่ะได้” เขาบอกก่อนค้ำแขนข้างนึงกับกำแพงแล้วโน้มหน้าลงมาใกล้ฉัน สายตาคมดุของเขาจ้องฉันตาไม่กะพริบ

“แต่อย่างเธอมันไม่ค่อยเข้าข่ายว่ะ” พูดจบเขาก็ถอยกลับไป ก่อนเหลือบมองฉันอย่างร้ายๆอีกทีแล้วหันหลังเดินกลับเข้าโรงอาหารไป เหลือไว้แต่ฉัน ฉันที่ไม่เข้าใจเลย ว่าทำไมเขาต้องเกลียดฉันขนาดนี้ ความผิดที่ฉันทำลงไปครั้งนั้น มันถึงขนาดกับทำให้เขาต้องมองฉันเหมือนตัวน่ารังเกียจขนาดนี้เลยเหรอ