CHAPTER 2 – Heartless Agreement

Tahimik ang paligid nang umagang sumunod sa gabing iyon.

Subalit sa loob ng mansyon ng Villarreal, tila may bagyong paparating.

Mula sa bintana ng kanyang silid, pinagmamasdan ni Ayesha ang pag-ikot ng mga hardinero,

ang mga katulong na nagmamadaling nag-aayos ng mga bulaklak, at ang ilang tauhan ng pamilya Santos na pabalik-balik sa harapan ng bahay.

Ang bawat galaw nila ay may dahilan.

Ang bawat bulaklak ay may layunin.

At ang bawat ngiti ay may tinatago.

Mamayang gabi, opisyal nang ipapahayag ang kasunduan ng Villarreal at Santos — isang kasunduan na,

ayon sa mga matatanda, ay magbubuklod ng dalawang makapangyarihang pamilya.

Ngunit para kay Ayesha,

iyon ay tanikala.

Hawak niya ang lumang polaroid sa kamay — ang larawan nila ni Rohan, noong bata pa sila.

Kanina pa niya iyon pinagmamasdan, pilit iniintindi kung paano posibleng mamatay ang batang nasa litrato,

kung buhay naman ang lalaking kaharap niya kagabi.

Ang mga salitang narinig niya mula sa usapan ng kanyang mga magulang ay patuloy na bumabalik sa isip niya.

"Ang pagkamatay ng batang Rohan..."

Ngunit paano? Sino ‘yung taong nagpakilala bilang Rohan Santos?

Pasado alas-diyes nang bumaba siya sa hapag.

Doña Salvacion ay nakaupo na roon, inaasikaso ang mga papeles.

Sa tabi nito ay isang makintab na sobre, may selyo ng pamilya Santos.

“Anak, mabuti at gising ka na,” bati ng ina, walang lingon, patuloy sa pagsusuri ng dokumento.

“Ito na ang kontrata. Pirmahan mo bago magtanghali.”

Hindi agad kumilos si Ayesha.

“Kontrata?”

Tumango ang ina.

“Kasunduan ng Villarreal at Santos. Business merger, engagement contract, lahat na. Legal na ito. Mula sa araw na ‘to, ikaw na ang magiging fiancée ni Rohan Santos.”

“Ma…” mahinang sambit niya, “wala man lang akong pagkakataong pumili?”

Sa unang pagkakataon, tumigil sa pagsusulat ang ina.

Dahan-dahan nitong tinaas ang tingin, malamig at matalim.

“Ang pagpili, Ayesha, ay pribilehiyo ng mga may sariling pangalan. Hindi mo ito karapatan hangga’t dala mo ang Villarreal sa apelyido mo.”

Naramdaman ni Ayesha ang bigat ng bawat salita. Parang baga na pinipilit niyang lunukin.

Tahimik siyang umalis sa mesa, hindi na kumain, at tumungo sa lumang silid-aklatan ng kanilang bahay — ang tanging lugar na tahimik at walang utos.

Doon, sa gitna ng mga alikabok at lumang libro, naglakad siya paikot, tila may hinahanap.

Sa isang sulok, may nakita siyang lumang lalagyan ng dokumento, may tatak na “Santos Holdings, 2003.”

Dahan-dahan niyang binuksan.

Ang unang pahina — isang lumang artikulo mula sa dyaryo.

“Tragic Fire Kills Businessman and Son.”

Sa ilalim ng headline, nakalagay ang pangalan:

Federico Santos and his son, Rohan.

Nanginig ang kamay ni Ayesha.

Kung totoo ito… sino ang lalaking nakilala niya kagabi?

Lumipas ang tanghali.

Sa kabilang panig ng lungsod, sa isang opisina ng Santos Group of Companies, nakaupo si Rohan sa harap ng malaking bintana.

Suot niya ang itim na suit, ngunit sa ilalim ng maayos na anyo ay may mga matang pagod at pusong puno ng bigat.

Sa kanyang kamay, hawak din niya ang parehong polaroid.

“Rohan,” wika ng sekretarya niya,

“nakahanda na po ang sasakyan. Mamayang gabi po ang engagement announcement.”

Tahimik lang siya.

Walang sagot.

Sa halip, ibinaba niya ang litrato sa mesa at tumingin sa labas ng bintana.

“Hindi niya pa rin alam,” mahinang bulong niya.

“At ayokong malaman niya… hindi pa ngayon.”

Sa salamin ng bintana, nakita niya ang sarili — isang lalaking halos hindi na niya makilala. Matagal na niyang nilibing ang pangalang Rohan Santos.

Ngayon, isa siyang taong may bagong mukha, bagong buhay, at bagong dahilan.

Pero may isang bagay na hindi nagbago:

ang panata niyang babalikan si Ayesha.

Pagsapit ng gabi, nagliwanag ang mansyon ng Villarreal.

May mga ilaw, mga bulaklak, mga mamahaling alak, at mga taong nagbubulungan ng tungkol sa “pinakamalaking business alliance ng taon.”

Sa gitna ng lahat, nakatayo si Ayesha, suot ang mapusyaw na asul na gown.

Para siyang prinsesa sa paningin ng mga bisita, ngunit sa loob-loob niya, siya ay bihag.

Nang marinig niya ang pagdating ni Rohan, kusa siyang napalingon.

Ang bawat hakbang nito papasok sa bulwagan ay tila pumapalo sa dibdib niya.

Ngunit nang magtagpo ang kanilang mga mata, may kakaibang lamig sa titig nito — parang may gustong sabihin, pero pinipigilan ng takot.

Lumapit si Don Federico, dala ang mikropono.

“Mga ginoo’t ginang,” anunsiyo nito, “ngayong gabi, opisyal naming ipapahayag ang pagsasanib ng Villarreal Group at Santos Holdings. At upang ipakita ang pagkakaisang ito, narito ang dalawang pusong itinadhana ng panahon — si Rohan at si Ayesha.”

Nagpalakpakan ang mga tao.

Ngunit sa gitna ng sigawan at ngiti, nakaramdam si Ayesha ng kakaibang panginginig.

Tila may malamig na hangin na dumaan sa pagitan nila ni Rohan, at sa kabila ng mga ilaw, napansin niya ang anino sa likuran ng binata — isang lalaking hindi niya kilala, nakatayo, nakamasid.

Lumapit si Rohan sa kanya, iniabot ang kamay.

Ngunit bago pa man niya ito tanggapin, narinig niya ang pabulong nitong tinig.

“Ayesha… kung may mangyaring kakaiba ngayong gabi, huwag kang matakot. Magtiwala ka sa akin.”

Napakunot ang noo niya. “Anong ibig mong sabihin—”

Ngunit bago niya matapos ang tanong, biglang nagdilim ang ilang ilaw sa bulwagan.

Nagkagulo ang mga tao; may sumigaw, may mga basong nabasag, at sa gitna ng kaguluhan, nakita ni Ayesha na may mga lalaking nakaitim na pumasok sa paligid.

“Security breach!” sigaw ng isang guwardiya.

Hinila siya ni Rohan, mabilis, papunta sa likod ng bulwagan.

Sa likod ng ingay at takot, naririnig niya ang tibok ng puso niya — mabilis, magulo, at puno ng tanong.

“Rohan, anong nangyayari?!” sigaw niya.

“Hindi ko maipaliwanag ngayon,” sagot ni Rohan, habol-hininga.

“Pero kailangan kitang mailigtas.”

“Mailigtas? Mula kanino?”

Tumigil si Rohan, tinitigan siya, seryoso ang mga mata.

“Sa mga taong akala mo’y kakampi ng pamilya mo.”

Sa sandaling iyon, narinig nila ang sigaw mula sa labas — ang boses ni Doña Salvacion.

“Ayesha! Ayesha, bumalik ka rito!”

Ngunit bago siya makagalaw, biglang may pumutok.

Isang putok ng baril.

Sumigaw ang mga tao.

Tumakbo si Rohan, itinulak siya pababa upang iligtas.

At nang dumampi sa sahig ang dugo, nakita ni Ayesha ang piraso ng papel na nahulog mula sa bulsa ni Rohan — isang lumang dokumento, may pangalan na nakasulat sa ibaba:

“Project Rebirth – Villarreal Confidential”

Bago pa niya ito mapulot, hinawakan siya ni Rohan at hinila palabas ng pintuan.

“Ayesha, ngayon mo lang ako kailangang pakinggan. Hindi ako ang iniisip mong ako.”

“Anong ibig mong—”

Ngunit bago niya matapos, sumabog ang isa pang putok.

Nagkalat ang mga bubog, at ang mga ilaw ay tuluyang nagpatay-sindi hanggang sa tul

uyang magdilim.

At sa gitna ng dilim, narinig ni Ayesha ang tinig ni Rohan—

paos, mahina, ngunit puno ng katotohanan.

“Hindi ako si Rohan Santos…”

Kasabay noon, bumagsak ang katawan nito sa braso niya, duguan.

Itutuloy…