3 คอลเลกชัน

[Nos Talk]

พี่ชายสุดที่รักของผมสอนไว้ว่า…ถ้าอยากได้เนื้อชิ้นงาม เหยื่อล่อต้องพิเศษ รอบนี้ผมก็เลยเอาตัวเองมาเป็นเหยื่อล่อ ทนเจ็บตัวนิด ๆ หน่อย ๆ เพื่อเรียกคะแนนความสงสาร เรียกร้องความสนใจ บีบปั้นน้ำตาเล็กน้อย ก็ถือว่าคุ้มค่ากับสิ่งที่ลงทุน

ก็แค่ชอบ อยากได้มาเก็บไว้ในคอลเลกชันของสะสม

เมื่อก่อนน่ะเป็นสิ่งของ แต่ครั้งนี้พิเศษเพราะผมอยากได้เธอที่เป็นคนเป็น ๆ มาเก็บไว้เป็นของของผม

แต่เธอก็เกินไปที่เปรียบผมเป็นหมา ใครจะคิดว่ามารีที่เธอหมายถึงคือหมาของเธอ แล้วมีมาบอกผมด้วยว่าขนาดมารียังไม่เรียกเธอว่าเวย์ ไอ้ผมก็หลงดีใจ

ที่ไหนได้มารีเป็นหมาจะพูดได้ไง เธอนี่ร้ายซะจริง

“นอส มาเร็วเดี๋ยวไม่ทัน” เธอที่เดินไปจนถึงหน้าห้องเรียนหันหลังกลับมาเรียกผม ผมส่งรอยยิ้มไร้เดียงสาให้เธอก่อนจะรีบวิ่งไปหาเธอ

รอยยิ้มแบบนี้ผมมักใช้อ้อนย่ากับอา ๆ ของผมอยู่บ่อย ๆ ส่วนแม่อ้อนไม่ได้ครับ แม่รู้ทัน

“นายจะยิ้มอะไรนัก เพิ่งโดนรังแกมานะ อารมณ์ดีอยู่ได้” เมื่อผมวิ่งมาถึง เธอก็ทำหน้าคล้ายจะหงุดหงิดที่ผมฉีกยิ้ม

“ก็เพราะได้เวย์ช่วยนอสไว้ไงครับ นอสก็เลยยิ้มได้” ผมยังคงยิ้ม และผมเป็นคนพูดเพราะ เนื่องจากไอ้คุณพี่ทิว พี่ชายสุดที่รักของผมบอกผมไว้ว่า ‘พูดจาไพเราะมีชัยไปกว่าครึ่งไม่ว่าเรื่องไหนก็ตาม’

ผมจึงเอาเป็นแบบอย่างคำสอนเรื่อยมา

“ทำไมมาด้วยกันว้าาาา…คุณหนูปากหมากับคุณชายแว่นเด็กเนิร์ด” เป็นเสียงของพวกพูดไม่คิด ถนัดเห่าแต่ไม่เก่งเรื่องลงมือทำ ไม่สนใจด้วยว่าใครจะคิดยังไงกับคำที่พวกมันพ่นออกมา

ผมไม่ชอบคนพวกนี้ แต่ก็เก็บไว้ดูเล่น ให้เป็นสีสันที่รำคาญในชีวิตของผม และให้พวกมันเป็นตัวเบี้ยที่ก่อให้ตัวผมมีแต่ความน่าสงสาร เวฬาของผมจะได้เห็นใจผมมากขึ้น

“นั่นปากเหรอ ทำไมชอบว่าคนอื่นจัง เรียนไม่ได้อย่างเขา หรือที่บ้านให้ความรักไม่พอ หรือว่านายมีปมตั้งแต่เด็กแก้ไขยังไงก็ไม่หาย บรรเทาได้ด้วยการพูดข่มคนอื่นไปวัน ๆ อะไรแบบนั้นใช่มั้ยอะ” นี่มั้งครับหนึ่งเหตุผลที่ผมชื่นชอบจนถึงขั้นอยากเก็บเธอมาเป็นหนึ่งในคอลเลกชันลิมิเต็ดอิดิชันชิ้นเดียวในโลก

เธอชื่อ ‘เวฬา’ นามสกุลอะไรไม่รู้ ผมไม่ได้ใส่ใจ บ้านเธอรวยมาก แต่สู้ตระกูลของผมไม่ได้ เธอเป็นเด็กเรียบร้อยเวลาที่ผู้ปกครองมารับมาส่ง แต่พอพ้นสายตาผู้ปกครองเธอมักจะโดดกำแพงไปกินข้าวต้มที่ตั้งอยู่ข้างโรงเรียน โรงเรียนเข้าแถวเคารพธงชาติ อาจารย์พูดหน้าเสาธงจบเธอก็จะกระโดดข้ามกลับมา

เธอเริ่มเป็นแบบนั้นตั้งแต่ขึ้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 จนตอนนี้เราอยู่มัธยมศึกษาปีที่ 4 และผมเริ่มสังเกตพฤติกรรมเธอเรื่อยมา จนกระทั่งอยากเอาเธอมาเก็บไว้ถึงได้เริ่มเคลื่อนไหวบ้าง

เราเป็นเพื่อนร่วมห้องกันตั้งแต่ประถมศึกษาปีที่ 2 วันนั้นเธอถูกเรียกว่าเด็กใหม่ กระทั่งผ่านไปนานเข้ามีนักเรียนเข้าใหม่ เธอก็ถูกเรียกขานด้วยชื่อแทน

วันนี้เธอใส่กางเกงในสีชมพูหวานแหวว ช่างไม่เข้ากับบุคลิกโลดโผนของเธอเอาซะเลย แล้วยังชอบพกผ้าเช็ดหน้าสีขาวปักลายลูกไม้อีก ดูผิวเผินเธอคือลูกผู้ดี แต่ถ้าสังเกตจริง ๆ เธอคือผู้หญิงแก่นเซี้ยวดี ๆ นี่เอง

ที่ผมเห็นกางเกงในเธอก็เพราะตอนเธอกระโดดข้ามกำแพงกระโปรงเธอมันเปิด ผมที่นอนกองอยู่กับพื้นก็มองอย่างเต็มตาสิครับ